
FINAL FANTASY VII REMAKE INTERGRADE
Historia cen
Ostatnie 36 miesięcy · aktualizacja codziennaCeny obejmują Steam i 39 autoryzowanych sklepów; uwzględniamy wyłącznie legalne, zweryfikowane oferty. Wykres pokazuje tygodniowe minima na całym rynku oraz oficjalną cenę Steam z ostatnich 36 miesięcy.
Historia cen jest zapisywana w dolarach. Pokazane kwoty przeliczono na PLN po kursie EBC z 2026-10-12 i mają charakter orientacyjny; to, ile faktycznie zapłacisz, widnieje na stronie sklepu.
01O grze FINAL FANTASY VII REMAKE INTERGRADE
Jako Cloud, były członek SOLDIER, który został najemnikiem, trafiasz w sam środek konfliktu Shinry z ruchem oporu Avalanche w Midgarze. Walka łączy akcję w czasie rzeczywistym z komendami. Na Steam PC 86%% z 44 630 recenzji jest pozytywnych. Data premiery: 16 czerwca 2022. Dostępne języki interfejsu: Chiński uproszczony, Chiński tradycyjny, Angielski, Francuski, Włoski, Niemiecki, Hiszpański, Hiszpański (Ameryka Łacińska), Portugalski (Brazylia), Japoński i Koreański.
Twórcy
Najniższa cena z 36 miesięcy
≈ 39,18 zł2026-09-04 · Microsoft StoreGra podstawowa · te same dane co na wykresie; historia USD, nie regionalne minimum Steam.Obsługiwane języki
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Chiński uproszczony | Tak | Tak | — |
| Chiński tradycyjny | Tak | Tak | — |
| Angielski | Tak | Tak | Tak |
Pokaż jeszcze 8 języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Francuski | Tak | Tak | Tak |
| Włoski | Tak | Tak | — |
| Niemiecki | Tak | Tak | Tak |
| Hiszpański | Tak | Tak | — |
| Hiszpański (Ameryka Łacińska) | Tak | Tak | — |
| Portugalski (Brazylia) | Tak | Tak | — |
| Japoński | Tak | Tak | Tak |
| Koreański | Tak | Tak | — |
Dane wersji Steam na PC · 2026-10-13
02Zanim kupisz
Walka i dodatkowy epizod
Walka łączy akcję w czasie rzeczywistym z wyborami komend. FF7R EPISODE INTERmission to dodatkowa przygoda z Yuffie.
Języki
Wersja Steam na PC obsługuje polski interfejs i napisy; dostępny jest też angielski i japoński dubbing.
03Często zadawane pytania
Który fragment historii przedstawia gra?
Historia podąża za Cloudem w Midgarze i opiera się na oryginale do ucieczki z miasta, dodając nowe elementy.
Czy zawiera epizod Yuffie?
Tak. FF7R EPISODE INTERmission to dodatkowa przygoda z Yuffie.
Czy można grać solo?
Tak, wersja Steam na PC obsługuje tryb dla jednego gracza.
“Want to finally start Final Fantasy VII on PC? This is the most complete way in: it stretches the Midgar opening into 30-plus hours, gives even bit players like Biggs and Jessie real arcs, and bundles the Yuffie episode free. Just accept the story stops at Midgar.”
Nasz werdykt
The scores agree: one of the best modern Final Fantasy entries
Line the numbers up and the verdict is clear. OpenCritic sits at 86.5 with a 93.1% recommendation rate, slotting the game into the top "Mighty" tier and the 95th percentile site-wide. IGDB's media aggregate reads 91.7. Steam holds 88% positive, tagged Very Positive. On the Chinese side, GamerSky gave it 8.2, TGBus 8.5, and IGN China handed the Yuffie episode an 8.

Outlets weigh things differently, but every score lands somewhere between "excellent" and "outstanding," and none of them docked it into negative territory. That consensus across Western and Chinese press plants it firmly among the best modern Final Fantasy games, and the rare cross-region agreement matters — these are critics who often diverge sharply on Japanese tentpole releases, yet here they barely do. The recurring deductions cluster just as tightly: the story is incomplete, ending at Midgar, and the PC graphics menu is thin. Almost nobody quarreled with the core itself.
Who should buy it, and who should think twice
Two kinds of players are the perfect fit. First, anyone who wants to finally play — or replay — Final Fantasy VII on PC: this is the most complete way in, Yuffie episode and official Chinese localization included. Second, players who love that "slash while you calculate" action-RPG combat and also care about narrative density. For them, there's almost nothing to pick at across these thirty-plus hours.

Two groups should pause. The first wants the entire planet-spanning journey in one go — this one stops at Midgar and strands you right at the climax, and anyone allergic to a trilogy sold in pieces will chafe. The second plays only on mouse and keyboard — the action combat truly comes alive on a controller, and the keyboard route is a clear step down. As for which version, there's no suspense: on PC, grab the Steam release with the Yuffie episode built in, and play it on a pad. There's no premium edition to agonize over and no season pass dangling extra story behind a paywall — the Steam build is the whole package, Yuffie and Simplified Chinese included, and a controller turns the one rough edge smooth.
The thing rivals can't copy is the nerve to take a prologue seriously
Back to the opening question: looking from 2026, what still holds this game up? Not the visuals, not the combat, but an attitude. It dared to treat an opening that ran a few hours in the original as a full standalone work, handing every once-glossed-over side character — Biggs, Wedge, and Jessie above all — a complete arc of their own. Against Final Fantasy XV's transition, which thinned out the further it went and patched its narrative with later content, this game pulled off the thankless task of doing one prologue thoroughly, and did it memorably. That willingness to spend thirty-plus hours on supporting players and small details is the part nobody else can easily lift. It's incomplete, yet it's good enough; it's only a prologue, yet it already plays like the main feature.
Set it in the wider action-RPG landscape and the case gets stronger. On PC in 2022 there was barely another game of this scale that could trade blows with it on combat depth and production values at once; the only real points of comparison are its own sequel, Rebirth, and the studio's own Final Fantasy XVI, and both came later. For anyone who simply wants to experience a modernized Midgar chapter on PC, this edition is the best option on the table right now. All you have to settle, before you commit, is whether you can live with the story ending where it does. If you can, it will hardly let you down — and if the Whispers and the cliffhanger leave you itching for what comes next, that's less a complaint than the clearest proof the game did its job.
Najnowsze wiadomości o FINAL FANTASY VII REMAKE INTERGRADE
Popularne recenzje Steam
Wybór recenzji w języku ojczystym · 10Wybrane pomocne recenzje w tym języku zawierają zarówno rekomendacje, jak i krytykę. Nie odzwierciedlają ogólnego odsetka pozytywnych ocen; opinie dotyczą recenzowanej wersji.
Brak chociażby Polskich napisów, takie praktyki należy tępić dlatego negatywna ocena.Pokaż więcejPokaż mniej
Just TifaPokaż więcejPokaż mniej
brak języka polskiegoPokaż więcejPokaż mniej
ogolnie fajna fabula i fajne laskiPokaż więcejPokaż mniej
I played this game twice, the second time on hard difficulty. I don't understand the hype. It's yet another Final Fantasy game where the normal difficulty feels like a tutorial for people mentaly delayed. No challenge? Check. Combat system based on repetitive, shallow mechanics? Check. Typical Japanese dialogues filled with exaggerated grunts like "oooghh," "aaggghh," "yyyhggg" (almost like a porno)? Check. Boring, time-wasting side quests, like finding 3 cats for a 5-year-old girl? Check. Slow squeezing through corridors and frequent forced walking without the ability to run? Check. NPCs on the streets repeating the same line 10 times when you pass by? Check. Most of the game is about watching cutscenes rather than actual gameplay. I looked up the details: the game has nearly 10 hours of cutscenes, while the gameplay lasts about 35 hours. Almost 30% of the game is cutscenes. You can honestly call this product an "interactive movie" rather than a game. Of the remaining 70% of the gameplay, you can subtract slow corridor squeezing, forced walking, climbing ladders, and other time-wasters. All of this takes up a massive amount of time. The actual action in the game is barely there. Everything is designed to artificially extend the "game time" because, obviously, they need to stretch one original game into three parts. As a result, we get gameplay moments like Aerith walking around Sector 7 and rescuing Marlene. Instead of turning this into gameplay, they could have made it a short, two-minute cutscene showing Aerith warning people in Sector 7 about the impending danger and rescuing Marlene. After that, the scene ends, and we return to Cloud—action, combat, and engaging content. But if they did it that way, the game would last 15 hours instead of 35, so they had to pad it with filler. Pathetic. A complete lack of respect for the player's time. Five minutes of gameplay – 10 minutes of cutscenes. Another five minutes of gameplay – another 10 minutes of cutscenes. A mediocre product, to avoid calling it a game.Pokaż więcejPokaż mniej
Oj ile razy ja ograłem starego FF7 . . . Remake wykonany lepiej niż się spodziewałem (fabuła, szczegóły pierwowzoru, akcja) Najbardziej obawiałem się lipnie zrobionej walki a tu miłe zaskoczenie - walka z pauzami potrzebnymi do wykonania akcji daję radę. Taki kompromis między starą turówką a akcją - wypadło to dobrze jak dla mnie. Aaaaa . . . dobrze, że jest MATERIA i całkiem zgrabnie rozwój postaci odwzorowali w stosunku do pierwowzoru. Jak dla mnie kawał dobrej roboty !!!Pokaż więcejPokaż mniej
> great story > great characters > great combat > great dialogues > and one of most boring games you'll ever play i can't understand what happenedPokaż więcejPokaż mniej
W kotle oczekiwań – recenzja Final Fantasy VII Remake japońszczyzna (w grach video) – termin określający wszelkie wynikające z japońskiego rodowodu naleciałości i rozwiązania w sferze fabularnej, konstrukcji świata i bohaterów oraz budowy questów. Jest zjawiskiem silnie kontrowersyjnym. Przez swych zwolenników traktowana jako atut i bezdyskusyjny pozytyw, dla niepodzielających tej inklinacji stanowi wyjątkowo twardy orzech do zgryzienia [definicja własna]. Najpierw malownicze intro. Oglądałem je już ze dwa razy na YouTube, teraz robi chyba największe wrażenie. Klip wprowadzający płynnie przechodzi w rozgrywkę. Pojawia się inauguracyjne zadanie, po krótkiej chwili dochodzi do walki – wyglądającej na nieskomplikowaną w założeniach, ale prezentującej się dość efektownie. Potem następuje przebijanie się przez liniowe, korytarzowe lokacje (dla kogoś wymęczonego ukończonym niedawno monstrualnym „Assassin’s Creed: Odyssey” to wcale nie wada) połączone z uczeniem się podstawowych mechanik. Wreszcie bohaterowie docierają do celu misji – zjawia się pierwszy boss, którego ubicie zajmuje mi z półtorej godziny i udowadnia, że walka w tej grze wcale nie jest w zamyśle taka prosta. „Ależ to będzie kozacka giera” – pomyślałem. Piszę tę recenzję z perspektywy osoby nieznającej oryginalnej wersji, ale jednocześnie zdaję sobie sprawę z uwielbienia, jakim się ona cieszy zarówno wśród zwykłych graczy, jak i branżowych publicystów. Od momentu ogłoszenia remake był dla mnie pozycją obowiązkową; szansą na zapoznanie się z klasyką, lecz zaprezentowaną w odświeżonej, bardziej przystępnej formie. I szczerze muszę przyznać, że po zapoznaniu się z nią, po początkowym zaintrygowaniu i zainteresowaniu, w miarę kolejnych godzin spędzonych w tym świecie ogarniało mnie coraz większe zdziwienie, zwątpienie i niedowierzanie co do tego, czym się właściwie ci wszyscy ludzie zachwycają od 25 lat. Zrozumiałem, jak błędne miałem wyobrażenie tego, czym było (a może: czym chciałbym, aby było) FF7, jak nieadekwatne do faktycznej treści były moje oczekiwania, każące spodziewać się dzieła o rozmachu, głębi i ambicjach wprost proporcjonalnych do kultowego statusu, jaki osiągnął ten tytuł. Natomiast fabuła nowego wydania prezentuje się przez większość czasu po prostu dość płytko (momentami wręcz infantylnie) i gdyby się uprzeć, można by ją streścić w kilkunastu zdaniach. Jest tak, ponieważ sporo rozdziałów to nic innego jak zapychacze, polegające na przemieszczaniu się z jednej lokacji do drugiej, nic niewnoszące do głównej osi tej historii. Kolejnym problemem jest to, iż FF7R to gra typowo japońska. Nie jest to oczywiście wadą samą w sobie, ale sądzę, że w większym stopniu docenią ją miłośnicy mangi czy anime oraz sympatycy nieco lżejszych, komediowych akcentów w grach. Mniej więcej w połowie opowieści natężenie dalekowschodnich dziwactw osiągnęło poziom krytyczny i wpędziło mnie w nieliche zakłopotanie, przejawiające się obawą, czy aby doznana trauma nie okaże się trwała. Punktem zwrotnym wydawał się rozdział 12, w którym działo się więcej niż przez poprzedzające go jedenaście razem wzięte. Zrobiło się ciut bardziej poważnie i interesująco. Ale to tylko chwilowa poprawa, bo finał dla osób nieznających oryginału prawdopodobnie okaże się totalnie niezrozumiały i odklejony od całości. I nawet główny bohater też nie jest łatwy w odbiorze, nie jest oczywistym adresatem sympatii gracza. Cloud, którego wprawa w posługiwaniu się wyjątkowo nieporęcznym mieczem równać się może chyba tylko konsekwencji, z jaką pozostaje nieczuły na niewieście zaloty (a z jakiegoś powodu wszystkie najważniejsze bohaterki ewidentnie na niego lecą), mnie bez większych problemów kupił. Ale ja lubię charaktery skrywające prawdziwe emocje pod płaszczykiem gburowatości bądź cynizmu. Niektórzy nie. Istnieje jednak element, który ratuje tę produkcję przynajmniej jako grę. Otóż jej najjaśniejszym punktem, zupełnie nieoczekiwanie, stała się dla mnie walka, a konkretnie starcia z bossami (których nie brakuje). Ma ona bardzo silnie rozwinięty trzon taktyczny, bowiem na każdego przeciwnika znajdzie się odpowiedni sposób, a poznanie go to absolutna podstawa powodzenia. Naprawdę nie spodziewałem się, jak mocno będzie się ona prezentować, budząc we mnie przy okazji skojarzenia ze sławetnym „Dragon Age: Origins”. Mamy tutaj coś na kształt aktywnej pauzy, podczas której wydajemy komendy poszczególnym członkom drużyny. Bitwy z nadrzędnymi wrogami są długie, wymagające i angażujące, a ich rozstrzygnięcie na swoją korzyść daje zawsze pioruńską satysfakcję. Niepowodzenie zaś ma raczej charakter motywujący do podjęcia kolejnej próby aniżeli frustrujący (choć i to mi się z rzadka zdarzało). Pecetowy port jest co najwyżej poprawny i w zasadzie tyle można o nim napisać. Grafika ma bardzo nierówny charakter. O ile przerywniki filmowe czy najważniejsi bohaterowie prezentują się porządnie, o tyle ci mniej istotni i niektóre lokacje wyglądają dość biednie. Opcje wyboru ustawień są niezmiernie ubogie (konfiguracja niska bądź wysoka – serio?). Najbardziej rzucającym się w oczy uniedogodnieniem są jednak wielokrotne spadki płynności animacji. Może nieogromne, ale patrząc na wymagania sprzętowe, nie powinny mieć miejsca w ogóle. Konkretnych liczb nie jestem w stanie przytoczyć. A to dlatego, że Cloud i spółka nie lubią się z programami do mierzenia wydajności typu MSI Afterburner. Gdy ten chodził w tle, w ciągu pierwszej pół godziny gra scrushowała dwa razy. Po jego wyłączeniu problem natychmiast ustał i nigdy nie wrócił. I tak to jest z tym FF7R. Wiadomym jest mi fakt, że w stosunku do pierwowzoru historia ta została mocno pocięta (mają być bodajże trzy części). I nie wyszło to jej na dobre. Gra ewidentnie cierpi z powodu niebycia zamkniętą całością. Nie chodzi jednak tylko o urwane zakończenie. Remake okazuje się produktem zastanawiająco mało masowym (zważywszy na skalę rozgłosu, jaką cieszy się ta marka), adresowanym do węższego grona odbiorców, którym niestraszne są tzw. japońszczyzny. Ale chyba nie wszystko da się w moim przypadku wytłumaczyć niską znajomością kultury Kraju Kwitnącej Wiśni czy tamtejszej mentalności, bo już na przykład „Nier: Automata”, przecież również japońska, zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Ale tam była powaga i filozoficzne zacięcie, a głoszone prawdy brzmiały jakoś niepokojąco uniwersalnie. Tam nawet napisy końcowe stanowiły niezapomniane przeżycie. A FF7R rozczarowuje. Choć może inaczej: zaskakuje. I to podwójnie. In minus – fabułą. In plus – walką. Serwując dziwaczną i niejasną historię, ostatecznie broni się dzięki znośnym bohaterom, odrobinę lepszej drugiej połowie gry i niezwykle udanym starciom z bossami. Jak na remake produkcji nazywanej najważniejszym jRPG wszech czasów, która od ćwierćwiecza pojawia się we wszelakich zestawieniach best games ever – to trochę mało. Ale przecież nie twierdzę też, że to dno i trzy metry mułu. Do mnie po prostu nie do końca trafia taki koncept, nie czuję tego klimatu. Nie żałuję jednak zainwestowanego czasu i kasy. Najkrócej mówiąc – spodziewałem się czegoś lepszego. W kontynuację pewnie zagram, ale bez ciśnienia, cierpliwie czekając, aż wygaśnie okres ekskluzywności najpierw dla PlayStation, potem zapewne dla EGS. Cóż, najbardziej zagorzali miłośnicy oryginału (oraz całej serii) i tak już przecież w Remake zagrali. Cała reszta – nieprzekonani, niewiedzący, czego się spodziewać, ale i zwyczajnie ciekawi tego tytułu – niech czują się uprzedzeni. I ostrzeżeni. P.S. Wielkie podziękowania dla dwojga zapaleńców z Ogrodu Balamb za bardzo wysokiej jakości fanowskie spolszczenie, które uczyniło poznawanie FF7R bezwzględnie łatwiejszym. Doskonała robota, Drodzy Państwo.Pokaż więcejPokaż mniej
To, co tutaj odstawiono to jedna wielka ściema. Nazywanie tego „Remakiem” to nadużycie - to w rzeczywistości pokręcony sequel z niepotrzebnymi zmianami , które niszczą ducha pierwowzoru. Pierwsze 5 godzin oryginału, które były wypełnione akcją, rozciągnięto tutaj do 30-godzinnego molocha zapchanego nudą. Chyba największy problem to Sephiroth i te nieszczęsne „zjawy”. Zamiast budować napięcie, Sephiroth wyskakuje z lodówki na każdym kroku. Mam wrażenie, że twórcy niepotrzebnie wstydzą się fabuły pierwowzoru - tam naprawdę nie trzeba było niczego więcej dodawać. Przez te zabawy z multiwersum historia traci cały ciężar emocjonalny - jakikolwiek dramatyzm znika, bo twórcy w każdej chwili mogą wszystko zretconować. Szkoda, bo same interakcje między głównymi bohaterami wyszły akurat najlepiej i tu nie ma się do czego przyczepić. Gameplayowo na początku jest okej, ale szybko robi się monotonnie. System materii, który w turówce był bardzo przyjemnie taktyczny, tutaj w formie slashera jest zdecydowanie mniej imponujący. Do tego te niemiłosiernie rozwleczone sekwencje, gdzie musisz iść nienaturalnie wolno za NPC, bo twórcy koniecznie chcą ci pokazać, jak ładnie wymodelowali miasto. Zero treści, tylko sztuczne wydłużanie czasu gry. Jedyny plus jest taki, że granie w to zmotywowało mnie do powrotu do pierwowzoru. Miło było się przekonać, że oryginał jest nadal tak dobry, jak go zapamiętałem. Szczerze współczuję ludziom, dla których ten Remake będzie pierwszym kontaktem z FFVII. Prawdopodobnie zagram w Rebirth jak porządnie stanieje, ale tylko z czystej ciekawości, żeby zobaczyć jak dalej jest niszczona ta kultowa gra. Plusik za dodatek z Yuffie.Pokaż więcejPokaż mniej
Źródło: oryginalne recenzje użytkowników Steam. Głosy pomocności to archiwalny zapis, nie dane na żywo. Ostatnio zebrano: 15.08.2026.




