ZalecaneGracz Steam
Zapraszam na moją stronę kuratora Steam. Na pewno znajdziesz tam coś dla siebie. Beyond: Two Souls to niesamowita przygoda, którą warto przeżyć Podobnie jak w przypadku Heavy Rain, również po przejściu Beyond: Two Souls musiałam odczekać parę dni, ochłonąć i poukładać myśli, zanim siądę do pisania recenzji. Problem, jaki miewam z grami, które zrobią na mnie ogromne wrażenie, polega na tym, że trudno mi przelać w tekst wszystkie emocje towarzyszące podczas rozgrywki. A historia Jodie Holmes porwała mnie tak gwałtownie, że po ostatniej scenie odczuwałam głęboką pustkę i nie wiedziałam, co ze sobą począć. Ta gra od studia Quantic Dream została pierwotnie wydana na PlayStation 3 w 2013 roku. Latem 2019 roku ukazała się na platformie Epic Games, a po niecałym roku wyłączności trafiła na Steam. Odnoszę wrażenie, że tytuł, mimo dobrych ocen - po prostu dobrych w kierunku średnich, bez hymnów pochwalnych - jest chwalony raczej ostrożnie i oszczędnie. Zwraca się uwagę na świetną grę aktorską Elliota Page i Willema Dafoe, na całość strony wizualnej, ale nie na ogólne podejście do rozgrywki z nadmiernie stosowanymi quick time eventami. Dość mieszane opinie dotyczą również fabuły, natomiast w moim odczuciu oferuje ona naprawdę dużo i potrafi trochę sponiewierać odbiorcą, ale jest przy tym pozbawiona scen, które na siłę chciałyby sprowokować albo wywołać szok. O Beyond: Two Souls słyszałam kiedyś, zanim jeszcze gra pojawiła się na pecety, że można ją szczerze pokochać albo uznać za rozczarowującą i słabo napisaną. Jeśli chodzi o odbiór produkcji na Steam, na około sześć tysięcy recenzji napisano nieco ponad pięćset negatywnych, w których przeważnie narzeka się na sterowanie. I dla mnie było ono momentami bolączką doprowadzającą do siarczystego przeklinania przed ekranem. Zacznijmy jednak tę opowieść od początku, czyli, jak czynię zawsze, od fabuły. Jodie i Aiden Beyond: Two Souls pozwala na prześledzenie pewnej części życia Jodie Holmes. Od momentu, gdy była kilkulatką, do osiągnięcia wieku około dwudziestu pięciu lat. W moim przypadku ten zabieg sprawił, że odczuwałam większe zaangażowanie, wcielając się w nią, a przede wszystkim budziła we mnie spektrum różnych emocji, bo i sama na różnych etapach dorastania zmieniała się nie do poznania: przeurocza jako dziecko, irytująca jako zbuntowana i niezrozumiana przez świat nastolatka, wyciszona i pragnąca spokoju jako młoda kobieta. Już w tym miejscu podkreślę, że zdecydowanie polecam rozgrywkę w niechronologicznej kolejności. Duże przeskoki czasowe nie powinny stanowić problemu dla kogoś, kto jest skupiony na historii. Poznawanie Jodie w taki sposób jest dużo ciekawsze, bo rozdziały z okresu dziecięcego, przeplecione z tymi z późniejszych lat, obfitującymi w mroczne i dziwne zdarzenia, stanowiły chwilę wytchnienia i pozwalały na przyjrzenie się, z czym bohaterka zmagała się od najmłodszych lat. Pisząc o Jodie, nie można nie wspomnieć o Aidenie, który jest równie ważny i którego można postrzegać jako dar tudzież przekleństwo w jednym. Aiden to niewidzialna istota nieznanego pochodzenia, towarzysząca Jodie od momentu narodzin. Oboje są połączeni czymś, co określałam jako "magiczną pępowinę". Porozumiewają się za pomocą myśli i czynów. Aiden jest uzależniony od ciała Jodie w tym sensie, że nie może jej całkowicie opuścić, jednak jest samoświadomym bytem, a więc odrębnym pod względem myśli i uczuć. Jodie, choć posiada moce dla postronnego widza i niejednokrotnie ma możliwość wcielić się w superbohaterkę, w rzeczywistości nie posiada tych mocy na własność. Życie Jodie i Aidena nie jest usłane płatkami róż ani miękkimi kocykami. Jako mała dziewczynka trafia pod skrzydła naukowców z DPA (Departament of Paranormal Activities), a są nimi Nathan Dawkins i Cole Freeman. Mężczyźni poddają Jodie różnym eksperymentom i badają naturę Aidena, ale robią to w sposób nieinwazyjny i nie byłoby całkowitym błędem powiedzenie, że obaj zastępują Jodie rodziców. Przygoda z DPA tymczasowo kończy się, gdy Jodie po ukończeniu osiemnastego roku życia zostaje siłą wcielona w szeregi CIA, przechodzi katorżniczy dwuletni trening i staje się w pełni wytrenowaną agentką gotową do służby narodowi. Tyle że i ten etap niesie za sobą ogromne konsekwencje. O fabule mogłabym się rozpisywać na wiele stron, bo tak dużo rzeczy mi się w niej podobało. Poza jednym rozdziałem, który w moim uznaniu mógłby zostać napisany na nowo, niemal wszystkie wątki robiły na mnie spore wrażenie. Również te, które nie dotyczyły bezpośrednio Jodie, jak na przykład jej pobyt u Nawahów - czteroosobowej rodziny dręczonej przez złego ducha. Mistrzostwo. Nawet wątek o bezdomności, który mimo wszystko nie został ukazany w jakiś nadzwyczaj oryginalny sposób, nieoczekiwanie mnie poruszył i zostawił we mnie ślad w postaci głębokiej refleksji nad tym tematem. Oczywiście główny wątek, mocno fantastycznonaukowy, momentami przywodzący na myśl takie hity jak S.O.M.A. albo serial Stranger Things, też uważam za mocny i satysfakcjonujący. No i, co też jest istotne, może zakończyć się jednym z kilkunastu epilogów. Więzień braku refleksu Quick time eventy to dla mnie żadna nowość. W wielu "filmowych" grach przygodowych miałam z nimi styczność, choć w Beyond: Two Souls wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam i czego nie potrafiłam zrozumieć. Podczas pierwszego starcia z wrogiem czekałam na sygnał w postaci ikony, w którą stronę powinnam wykonać ruch myszą, ale nic nie ukazało się na ekranie. To był moment, gdy zrozumiałam, że jestem skazana na randomowe ataki albo uniki Jodie i trzymanie kciuków, żeby się udało. O ile niektóre z pozycji Jodie jasno (i w miarę szybko) dawały mi do zrozumienia, co mam zrobić, tak przy innych czułam się zagubiona i dostawałam po głowie. Zanim prawidłowo odczytałam akcję, było za późno, co wywoływało pewne zdenerwowanie. To niezbyt przyjemne doświadczenie miało służyć immersyjności, ale wypadło słabo. Mimo to gra nie pozwoliła mi ani razu zginąć, a w razie problemów do walki włączał się Aiden. Sterowanie Aidenem jest o tyle przyjemne, że pozwala na widok z pierwszej osoby i swobodne poruszanie kamerami. Gra jako Aiden to nie tylko wchodzenie w interakcję z różnymi przedmiotami, ale także parę dodatkowych umiejętności. Istota potrafi wejść w ciało dowolnego człowieka i przejąć nad nim władzę, a także wyleczyć rany poprzez skupienie na nich swojej energii. Inną zdolnością, wykorzystywaną dość często, jest łączenie aury danego obiektu z umysłem Jodie, dzięki czemu bohaterka jest w stanie przywołać związane z tą rzeczą wspomnienie. Te chwile, gdy grałam jako Aiden, są zdecydowanie moimi ulubionymi, bo jego rola nie zawsze sprowadzała się jedynie do stałego wspomagania Jodie. Kwestią sporną jest wykorzystanie potencjału tej potężnej postaci. Skoro Jodie ograniczają małe lub średniej wielkości przestrzenie i kilka klawiszy ruchu, byłoby to dość niesprawiedliwie, gdyby Aiden miał w tym temacie jeszcze większą swobodę. Choć, jak się domyślam, nikt by się o kolejne opcje nie pogniewał. Beyond: Two Souls nie przypadnie każdemu do gustu. To, że jest interaktywną opowieścią, to jedno, ale męczące sekwencje QTE mogą skutecznie odstraszyć osoby, którym nie spodoba się też fabuła. Bo to właśnie z chęci poznania całej historii Jodie zostałam do samego końca i gdyby nie sympatia do głównych bohaterów, gdyby nie ciekawość, czym jest Aiden, najpewniej sama rzuciłabym tę grę w kąt. Graficznie, dźwiękowo - jest pięknie i nad warstwą audiowizualną nie będę się dłużej rozwodzić, bo nie mam żadnych zastrzeżeń i docieram do limitu znaków.Pokaż więcejPokaż mniej
12,9 godz. w chwili recenzji39 osób uznało to za pomocne