ZalecaneGracz Steam
Naprawdę rzadko która gra potrafi wywołać na mojej twarzy uśmiech. Nie mam na myśli tego, że siedzę przed monitorem przygnębiony lub znudzony. Lecz rzeczywisty uśmiech spowodowany satysfakcją i czystą frajdą z tego co właśnie doświadczam – jest naprawdę wyjątkowy. I tak też jest z niniejszym tytułem. To naprawdę ogromne pozytywne odkrycie i zaskoczenie. W gruncie rzeczy Citizen Sleeper przywodzi mi na myśl przeglądarkowe gry z początku wieku, w których posiadaliśmy ograniczone ruchy, w ramach których mogliśmy realizować różne akcje. O ile rozwój tego typu rozgrywki poszedł w różnym kierunku i dzisiaj mamy wiele wariacji na ten temat, w połączeniu z niesamowitą atmosferą, fabułą i realizmem świata przedstawionego, ta gra zostawia wszystkich kuzynów daleko w tyle. Zakładając, że w ogóle umiemy znaleźć podobne gry. Bo czym właściwie jest Citizen Sleeper? Mechanicznie nie pozostawia wiele do wyobraźni, a jednak potrafi wydobyć dzięki swemu podejściu do oferowanych nam ruchów naprawdę wiele z nas samych, jak i z kontaktu ze światem gry. Co najważniejsze wywołuje niesamowite pokłady emocji w graczu, które motywują nas do kolejnych działań, każą zastanowić się nad podejmowanymi decyzjami i sprawiają, że z napięciem oczekujemy na rozwój sytuacji. A wszystko to w naprawdę prostej oprawie wizualnej, z wykorzystaniem nieskomplikowanych mechanizmów rozgrywki. Mimo tego gra posiada głębię na każdym poziomie. Głębie, która nie wyraża się w wodotryskach graficznych czy dźwiękowych, w zawiłościach fabuły czy wcześniej niewidzianym gameplayu, lecz niewypowiedzianych uczuciach, jakie zachodzą w trakcie obcowania z Citizen Sleeper. Rzeczywistość doznań i namacalność postaci, które żyją w tym uniwersum zwyczajnie porażają i sprawiają, że zatracamy się w rozgrywce. Niczym małe dziecko w trakcie zabawy z dobrą grą paragrafową pożyczoną od ojca, odkrywamy powoli tajemnicze podwaliny mrocznego, lecz przepełnionego nadzieją świata science-fiction. Fabuła wciąga i intryguje, gdyż na każdym kroku trudno przewidzieć co nadejdzie. I co wyjątkowe, odkrywamy to uniwersum wraz z protagonistą, a nie obok niego. Naprawdę czujemy, iż jesteśmy postacią, w której rolę wkraczamy – a to bardzo trudne do zrealizowania w grach. Cała gama posunięć narracyjnych zdaje się ze sobą zazębiać i tworzyć bardzo spójny krajobraz. W tym miejscu muszę wspomnieć, iż gra zdaje się czasem wręcz żerować na emocjach (co w tym przypadku nie jest zarzutem, a raczej wskazaniem, iż nas to motywuje do myślenia o grze, iż przesiąkłem jej atmosferą). Mam problem z podejściem do gier na zasadzie – idę w ciemno, błędy to część rozgrywki, niczego nie powtarzam. W przypadku gier stawiających na narrację bardzo staram się, aby tak było, ale mnogość opcji sprawia, iż chcę poznać je wszystkie. Chcę zobaczyć wszystko i mieć najlepsze – moim zdaniem – decyzje od razu. Niemniej takie myślenie zawodzi, i wręcz odwrotnie – odbiera frajdę. W czym tkwi szkopuł? Wiele gier karze nas za nieodpowiedni wybór. Za nieproduktywną decyzję, za nieadekwatną ścieżkę. Prowadzi to do pourywanych ścieżek, dialogów, całej historii. Z drugiej strony możliwe, że dobrze zrobiona gra nagradza nas w jakiś sposób za szeroko rozumiane porażki – innym potoczeniem się historii czy różnymi smaczkami. Ale naprawdę wybitna gra sprawia, że w ogóle nie myślimy tymi kategoriami. Nie ma tutaj dobrych i złych decyzji, jest życie, w którym nie wiemy czego się spodziewać, i które może zawsze przynieść różne rozwiązania, których się nie spodziewamy. Bardzo dobra gra jest ciekawa sama w sobie. Niezależnie co się dzieje, przemy do przodu, nie z powodu mechanicznych zachęt, lecz samej historii. Jedną z największych pochwał jakie można skierować do mediów artystycznych jest moim zdaniem przekonanie, iż dane medium nas zainspirowało. I tak jest z Citizen Sleeperem. W trakcie rozgrywki czułem się zmotywowany do kreowania własnego świata, pisania, poszukiwania książek… a co najważniejsze – do grania. Trudno wyrazić jednoznacznie, co jest tak dobre w niniejszym tytule. Spójność świata i mechaniki, intrygujący styl artystyczny i świetnie dobrana ścieżka dźwiękowa. Ale także realizm. Przyziemność tego, co się przed nami rozgrywa – przy naszym udziale. Mimo iż jesteśmy na stacji kosmicznej, zawieszeni w próżni. To po prostu sci-fi zrobione z polotem. Tworząc historie science-fiction możemy nastawić się na odkrywanie czegoś nam nieznanego – co jest wymagające, gdyż trudno wymyślić coś nam kompletnie obcego. Alternatywnie możliwe jest ukazanie nowości od strony fascynacji dziecka. Zaprezentować coś wszystkim znanego w sposób, który zaskakuje. Przenieść to co już znamy zwyczajnie w inne kolory, ubrać w inne szaty – jest stosunkowo proste. Ale sprawić, że wydaje się to działać wyłącznie w tych szatach, w tych barwach, w ten sposób, który dobrał autor – że to właśnie jest odkrywcze, nowe, i inaczej podane nie będzie nas angażowało – to jest talent. Citizen Sleeper mógłby być prostą powieścią wizualną. Pod pewnymi względami nią jest. Ale zdecydowanie wychodzi poza ten kanon, nawet jeśli aspekty, które wynoszą poza granice tego gatunku są zwykłą dekoracją. I jest to genialne. Ta gra wprowadza w zadumę i intryguje. Sposób prowadzenia narracji czy wykorzystane pióro, dobór słownictwa, chociaż czasem trudne do zrozumienia, są immersyjne do bólu, zgodne z wolą świata i twórców, zgodne z tym czego oczekujemy. Stajemy się częścią stacji kosmicznej, jesteśmy tam. Żyjemy. Postaci przedstawione pod postacią statycznych obrazków, bez wykorzystania aktorów głosowych, są pełne temperamentu, namacalne, prawdziwe. Istnieją i wchodzą w interakcje z nami, a gdy ich nie widzimy wiemy, że działają nadal, jako odrębne istoty. Sprawia to, że mocno odczuwamy jedność z tym uniwersum. I fakt, że nie umiem ocenić na ile gra prowadziła mnie po sznurku – na ile wybory były tylko iluzją, a na ile rzeczywiście decydowały o tym co nastąpi dalej – jest ogromnym plusem. Nawet jeśli czasem warto zerknąć do internetu, aby nie przegapić cennego dialogu, ale to już moje zboczenie. Na koniec zostajemy ze smutkiem – że to już zmierza do końca. Pojawiają się smutek i tęsknota z powodu porzucenia nieistniejących postaci. Coś tak banalnego, lecz niesamowicie trudnego do oddania. Ale mottem, przesłaniem Citizen Sleeper jest nadzieja. A to potężny i pozytywny wydźwięk.Pokaż więcejPokaż mniej
22,1 godz. w chwili recenzji7 osób uznało to za pomocne