PolecaneGracz Steam
Danganronpa: Trigger Happy Havoc, czyli gra dla kogoś, kto chcę dodać do swojego życia nieco rozpaczy. Sam wpadłem na nią czystym przypadkiem i muszę przyznać, że był to jeden z tych przypadków, które odmieniają życie gracza. W moim wypadku był to strzał w dziesiątkę, bo przez cały ten czas szukałem właśnie czegoś takiego. O samej grze (bez spoilerów): W grze wcielamy się w Makoto Naegiego, ucznia, który dzięki specjalnej rządowej loterii trafia do elitarnej szkoły Hope's Peak Academy, która zrzesza najwybitniejszych liecalistów w kraju. Bynajmniej nie chodzi o to, że są niesamowicie inteligentni czy posiadają ogromną wiedzę. W tym przypadku liczy się to, że każdy z nich posiada specjalny talent, który jest jego wizytówką i sprawia, że dana osoba wyróżnia się z tłumu. Nasz uroczy główny bohater trafia tam jednak jedynie dzięki szczęściu, chociaż szybko przekonuje się, że dostanie się do szkoły, o której marzy każdy ambitny nastolatek z Japonii nie wiążę się z niczym dobrym. Dzieje się tak ponieważ szkoła nie jest już miejscem, które ciężko pracowało na swój prestiż, a zamkniętym miejscem, w którym zostajemy wrzuceni w sam środek tzw. "killing game" (zabójczej gry). W pułapkę wraz z nami wpada czternastu innych uczniów, oczywiście każdy z nich jest tzw. "ultimate" (posiada specjalny talent). Z Hope's Peak Academy jest tylko jeden sposób ucieczki - trzeba ukończyć szkołę. Może to wydawać się proste, ale nic bardziej mylnego. Placówką włada bowiem prawdziwy symbol rozpaczy, mierzący niecały metr, biało czarny i niesamowicie uroczy i przerażający zarazem niedźwiadek Monokuma. Wymaga on od nas tego, żebyśmy zabijali się, a ten, który zabije innego ucznia tak, żeby pozostali się nie dowiedzieli, będzie mógł opuścić Hope's Peak Academy. Brzmi rozpaczliwie, nieprawdaż? Plusy/Minusy: + Postacie - Zdecydowany plus. Każdy "Ultimate" jest całkowicie unikalny i niepowtarzalny, sprawiając, że z jednej strony jest odbierany jako postać fikcyjna, a z drugiej jako ktoś, z kim bardzo łatwo się utożsamić. Nasi ulubieńcy, którzy będą chcieli rozpaczliwie uciec są całą gamą charakterów - od takich, których nienawidzi się przez całą grę, po takich, których ma się nadzieję zobaczyć jako zwycięzców. Oczywiście idąc schematem z Gry o Tron nie warto do nikogo się przywiązywać (co jest niezwykle ciężkie), ponieważ najprawdopodbniej postać, którą lubimy za chwilę zostanie znaleziona martwa, przy słodkim dźwięku "body discovery announcement" (komunikacie o odkryciu ciała). Nie zmienia to faktu, że polubić/znienawidzieć można właściwie każdego i to bez wyjątku. A mamy pulę 15 uczniów. + Muzyka - Choć z początku nie przekonany do dziwnych dźwięków towarzyszących Nam przy zwiedzaniu korytarzy szkoły, komunikatach od Monokumy, czy czymkolwiek innym to im dłużej ich słuchałem tym bardziej się w nich zakochiwałem. Ściężka dźwiękowa perfekcyjnie buduje klimat miejsca, a także akcji i ma zaskakującą zdolność do pobudzenia szarych komórek do myślenia. Założę się, że po ukończeniu gry nie będzie się Wam myślało tak dobrze przy niczym innym. + Fabuła - Nie wiem czy jeden plus to wystarczająca ilość. Fabuła i historia to absolutne dzieło. Nieprzewidywalne zwroty akcji, bogate "backstory", odnogi pozostawiajace twórcom możliwość stworzenia kolejnej części gry, a także zbudowania całego uniwersum - Danganronpa: THH zdecydowanie jest solidnym fundamentem pod bogatą historię, która jest bardzo wciągająca i sprawia, że chociaż jest to visual novel to występuje syndrom "jeszcze 5 minut". Gdy ogrywałem ten tytuł przy okazji nagrywając go na mój kanał na Youtube to po raz pierwszy w całej "karierze" miałem tyle materiału nagranego naprzód, że mój dysk nie wytrzymywał z przeciążenia. Ale szkoda po prostu było kończyć, kiedy przed nami pojawiał się kolejny zwrot akcji, szczególnie, kiedy nadchodziło długo wyczekiwane śledztwo i proces klasowy. + Mechanika - Niesamowicie grywalna. Tyle mogę powiedzieć. Elementy eksploracji i dialogów są wyważone w dobrym stylu, dzięki czemu gra się przyjemnie, nie odczuwałem osobiście znudzenia z rozmów z innymi uczniami, wręcz wykorzystywałem każdą okazję żeby pogadać i dowiedzieć się czegoś więcej. Badanie rzeczy i przeszukiwanie pomieszczeń w poszukiwaniu wskazówek na temat tego jak znaleźliśmy się w Hope's Peak i co się właściwie stało, że elitarna szkoła zamieniła się w mordownię jest satysfakcjonujące. Dodatkowo trzeba wspomnieć o momencie, w którym znajdowaliśmy ciało. Wtedy zaczynała się prawdziwa zabawa z śledztwem i mechaniką szukania poszlak (w końcu trzeba zbierać dowody i nie pozwolić sprawcy ukończyć szkoły. Wtedy pozostali uczniowie giną. Nie wspominałem o tym? Ups. No, to teraz już wiecie), oraz masa ciekawych minigierek i sam proces klasowy, na którym naprawdę nie da się nudzić. + Klimat - Jeżeli szukacie gry, przy której da się wczuć, jest masa zagadek i tajemnic - to jest to. Przysięgam. Jestem człowiekiem, który uwielbia przeróżne logiczne wyzwania i ta gra takie stawia. Chociaż grafika może na początku nie przekonać, to gdy tylko przejdziecie się parę razy po korytarzach, krążąc pomiędzy różnymi miejscami to poczujecie się dokładnie tak jak czuli się bohaterowie - zrozpaczeni, zdani na siebie i odizolowani od świata. Momentami przy odpaleniu gry miałem ciarki i czułem realny smutek - tak bardzo da się wciągnąć w to co prezentuje Nam Danganronpa. + Czas gry - Chociaż 20 euro może wydawać się wysoką ceną, to zapewniam, że rozgrywki starczy na dobre 60+ godzin. Sam na liczniku mam ponad 50, ale nie wyczerpałem wszystkich sekretów, nie badałem dobrze "trybu szkolnego", który odblokowuje się po ukończeniu gry, także myślę, że mógłbym podkręcić licznik i wciąż bawiłbym się bardzo dobrze. + Głosy (Voice acting) - Bardzo dobry zarówno w wersji angielskiej jak i japońskiej. Osobiście zacząłem od angielskiej i się do nie przyzwyczaiłem, ale tak naprawdę japońska również jest świetna i obie mają swoich fanów. Mimo tego, że dialogów jest masa to bardzo dużo z nich jest okraszona głosem aktorów, więc naprawdę da się tego nasłuchać, a wszystko wydaje się idealnie pasować do danej osoby. + Humor - Jakim cudem tej grze udało się doprowadzić mnie tyle razu do śmiechu i płaczu i to praktycznie wymieszanych w konkretnych scenach? Nie mam pojęcia. Jednak humor jest naprawdę przyjemny, od takich "żenujących żarcików", które zawsze śmieszą, bo naprawdę zabawne gry słowne. - Liniowość - Oczywiście rozumiem, że tak duża gra, która zapewnia nam tyle zabawy nie mogłaby być nieliniowa, bo byłoby to nierealne do zrobienia. Mimo wszystko brakowało mi nieco większej reakcji uczniów na to co się działo i jakichś małych wyborów, które chociaż trochę by coś zmieniały. Gra prezentuje nam jeden "duży" wybór, w którym to może kontunuować do dobrego zakończenia, albo otrzymać złe zakończenie. Także tutaj mały minus. - Szata graficzna - Nie do końca minus. Grafika mocno buduje klimat, jest prosta, ale wciąż oznacza to, że grą mogą się cieszyć posiadacze słabszych komputerów. Jednak dla poszukiwaczy wybitnej grafiki niestety muszę powiedzieć, że szału nie ma. Jest prosto i elegancko, ale nie pięknie. - Znajomość języka - Ponownie nie do końca minus. Po prostu gra nie doczekała się spolszczenia - ani oficjalnego, ani fanowskiego, więc jeżeli ktoś nie zna angielskiego będzie miał spore problemy. Mimo wszystko dialogi są raczej proste i przy pomocy słownika czy tłumacza powinno dać się zrozumieć większość słów. No może poza dialogami Monokumy, ale Nasz niedźwiadek już tak ma. Krótko podsumowując, gra jest pozycją obowiązkową dla fanów zagadek i mieszanki tragedii z komedią. Zdecydowanie polecam jeżeli ktoś szuka rozbudowanego uniwersum, które wciągnie na długie godziny. Gra warta każdej złotówki. Ogólna Ocena: 9/10Pokaż więcejPokaż mniej
49,7 godz. w chwili recenzji101 osób uznało to za pomocne