PolecamGracz Steam
"Danganronpa V3" to gra, która wzbudziła chyba najwięcej emocji z całej trójki - bo z jednej strony jest niewątpliwie najbardziej kontrowersyjną z serii, z drugiej to prawdziwy majstersztyk kryminału. Scenarzysta Kazutaka Kodaka wiele się nauczył i postąpił bardzo odważnie, bo wbrew oczekiwaniom fanów - i chwała mu za to! "V3" to zupełnie nowa szkoła i nowa ekipa, niezwiązana z poprzednią, dlatego też chyba pasującym rozwiązaniem było stworzenie nowego konfliktu moralnego, wokół którego toczy się akcja. Oczywiście walka nadziei z rozpaczą nadal jest zażarta, ale tym razem siłę ciężkości przeniesiono na dychotomię prawdy i kłamastwa. Aż ciężko uwierzyć, że twórca nie wpadł na to wcześniej - bo przecież gdzież lepiej się kłamie, niż na sali sądowej? Fabuła jest tu tak powykręcana, że mniej więcej w połowie gry zaczęłam się lekko irytować, gdyż sądziłam, że jestem już takim kozakiem, że wiem jak się skończy... a potem "Danganronpa" jak zwykle dała mi w twarz prostym "Nic nie wiesz, Jonie Snow". Tutaj kłamstwo zbudowane jest na prawdzie, a prawda na kłamstwie, bohaterowie kłamią, że kłamią, tytuł to też kłamstwo (ależ sprytnie pomyślane!). W związku z tym sama nie wiem jak interpretować kontrowersyjny koniec, ale skoro o tym mowa, to brawa się też należą za podejście do fandomu. W ostatniej rozprawie walczymy bowiem z hejterami gry i obalamy ich argumenty takie jak "To nie jest moja Danganronpa!". Mamy tutaj jasne przesłanie: to nie fani, a twórca, ma wpływ na swoje dzieło. Trochę przerażające jest to, że niemal wszystkie negatywne recenzje powtarzają owe argumenty. Szesnastka uczniów z tej części początkowo wydała mi się nudna, ale teraz muszę stwierdzić, że chyba do żadnej ekipy tak się nie przywiązałam - przez co rozprawy klasowe były bardzo emocjonalne. Jak można nie uronić łezki nad Gontą? Mamy tutaj notorycznego kłamcę (i fandomowego Nagito 2.0 Kokichiego, wulgarną Miu, czy wreszcie dobrodusznego Gontę. Chyba w żadnej serii jak dotąd nie podkreślano tak bardzo dojrzewania bohaterów i to nie tylko naszego protagonisty, lecz także innych, na przykład zdołowanej Himiko. Pod względem gameplayowym trochę się pozmieniało - bardzo dobrą, a prostą decyzją było dodanie sylwetki naszego bohatera podczas rozmów, dzięki czemu widzimy jego reakcje. Durnowate minigierki z dwójki zostały zastąpione lepszymi, natomiast rozprawy klasowe są (nie)stety bardzo długie (średnio po trzy godziny!). I mam wrażenie, że to nie jest kwestia tego, że same moderstwa już dawno nie przypominają prostego pchnięcia nożem z jedynki (a bliżej im do sprawy pewnego blondaska z dwójki), lecz zwyczajnego przegadania. Bohaterowie potrafią się kłócić przez dziesięć minut na temat tego, o czym właściwie będą debatować. Zawartości post-game jest TONA - tym razem mamy nie tylko rozwijanie znajomości, lecz także powiązane ze sobą planszówkę i oldskulowego RPG-a. Grind jest niestety tu niesamowity i chyba nie chce mi się spędzać dziesiątek, jeśli nie setek godzin na losowaniu kart bohaterów czy ich levelowaniu. "Danganronpa V3" nie jest pozbawiona wad, ale tak czy siak to dzieło geniuszu. Odważne, idące na przekór, a jednocześnie świetnie pomyślane. I mam nadzieję, że jeszcze kiedyś spełni się jedna z przepowiedni z gry i zagramy w kolejne części.Pokaż więcejPokaż mniej
52,7 godz. w chwili recenzjiDla 82 osób było to pomocne