PolecaneGracz Steam
https://www.youtube.com/watch?v=tETfWnG4PhA Death of the Outsider przedstawia losy Billie Lurk, swego czasu jednej z najgroźniejszych zabójczyń w Dunwall, którą mieliśmy okazję poznać w Dishonored 2. Wraz z Daudem, swoim dawnym mentorem postanawia zapolować na bóstwo zwane Odmieńcem, będące źródłem nadnaturalnych mocy wykorzystywanych przez bohaterów uniwersum. Opowieść jest stosunkowo mało rozbudowana i uboga w zwroty akcji, jednak postać protagonistki jest na tyle dobrze napisana, zaś tajemnica okalająca Odmieńca i jego genezę ciekawa, a steampunkowy klimat wyspy Serkonos wyrazisty, że całość potrafi wciągnąć. Można by rzec, że Death of the Outsider to taki młodszy brat Dishonored 2. Posiada te same, czy raczej bardzo zbliżone geny, jednak nie jest aż tak rozwinięty co jego starsze rodzeństwo. Mówiąc jaśniej, rozgrywka w dodatku opiera się na tych schematach co w pełnych częściach, ale jest na ich tle krótsza i trochę uproszczona. Grę podzielono na 5 misji, z których każda jest tak naprawdę małym sandboksem z własną mapą. No, prawie, bo jedna z nich rozgrywa się częściowo na tym samym obszarze co jej poprzedniczka, a jeszcze inna przenosi nas do trochę tylko zmienionej lokacji z Dishonored 2. Ale generalnie level design rządzi. Każda misja posiada zadanie główne oraz szereg celów dodatkowych w postaci kontraktów pobieranych z tablicy ogłoszeń. Ponadto w świecie gry mają miejsce różne dynamiczne wydarzenia. Możemy natrafić na postacie potrzebujące pomocy czy wziąć udział w licytacji. Takie eventy nie tylko zwiększają wiarygodność świata, ale też zachęca do jego zwiedzania. A eksploracja jest w Dishonored opłacalna. Pomijając już liczne smaczki fabularne, parę typów obiektów kolekcjonerskich czy sejfy ze skarbami, których szyfry sami musimy rozgryźć na podstawie zdobytych wcześniej informacji, wykonywanie aktywności pobocznych nieraz wiąże się z poznaniem istotnych faktów dotyczących głównych zadań lub odblokowaniem nowych sposobów ich przejścia. Przykładowo na aukcji możemy wylicytować środek usypiający, który następnie wykorzystamy do zneutralizowania strażników w okolicy głównego celu. Chociaż ów specyfik możemy zdobyć także innym sposobem lub w ogóle z niego nie korzystać. Takich okazji jest sporo i świetnie nagradzają one ciekawych. Misje da się przechodzić zarówno cichaczem, nikogo nie krzywdząc i nie dając o sobie znać, jak i alarmując wszystkich wrogów i upewniając się, iż będzie to ostatni alarm w ich życiu. Z jednej strony lokacje wypełniają alternatywne drogi i ukryte przejścia, które w połączeniu z mobilnymi zdolnościami Billie sprzyjają cichemu prześlizgiwaniu się między strażnikami, z drugiej protagonistka dysponuje tyloma zabójczymi umiejętnościami i gadżetami, w stylu działającego podobnie do kuszy wolnostrzału, strzelającego paroma typami amunicji czy różnorakich min i granatów, że czasem aż szkoda z nich nie skorzystać. Arsenału dopełnia czarna magia, będąca zarazem jednym z elementów najbardziej odróżniających Death of the Outsider od poprzednich odsłon. Billie dysponuje zestawem mocy innych, chociaż analogicznych do tych używanych przez Corvo i Emily z Dishonored 2. Jest wśród nich teleport, jest też specjalny rodzaj widzenia, a komplet domyka umiejętność kamuflażu, pozwalająca na tymczasową przemianę w inną, żyjąca postać. Trochę tego mało, biorąc pod uwagę, iż i Corvo, i Emily dysponowali dwukrotnie większą pulą zaklęć. Chociaż Moce Billie wydają się być potężniejsze niż ich pierwowzory, szczególnie pierwsze dwie z nich. Teleport umożliwia umieszczenie zawczasu znacznika, do którego się przeniesiemy, co pozwala lepiej zaplanować swoje działania, a do tego jest w stanie zabijać przeciwników, gdy steleportujemu się w miejsce, w którym się znajdują. Wzrok natomiast daje możliwość zatrzymania czasu, opuszczenia ciała Billie i bezpiecznego skanowania otoczenia oraz oznaczania wrogów i przedmiotów. Pozwala także rozmieszczać znacznik teleportu, co jeszcze bardziej zwiększa jego zasięg. Poza tym z mocy korzysta się swobodniej, jako że protagonistka automatycznie regeneruje manę i nie musi używać mikstur, jak jej poprzednicy. Nie musimy się też prawie martwić o rozwój postaci, bo z gry całkowicie usunięto runy, za pomocą których w poprzednich częściach ulepszaliśmy umiejętności bohaterów. Tutaj cały skillset otrzymujemy od razu w pełni rozwinięty, zaraz po ukończeniu pierwszej misji. Sami jedynie dobieramy znalezione kościane amulety, zwiększające atrybuty Billie, czasem kosztem obniżenia innych, a w sklepie modernizujemy jej ekwipunek. Na znaczeniu stracił także system chaosu. To, czy gramy cicho czy głośno, krwawo czy bezkrwawo, nie ma już większej wagi, bo w żaden sposób nie wpływa na zakończenie historii. To zależy jedynie od jednej decyzji podejmowanej w ostatniej misji. Nawet sama gra poprzez kontrakty narzuca, albo raczej mocno sugeruje konkretne style działania w danych misjach, przykładowo wymagając wymordowania w jednej lokacji praktycznie wszystkich strażników. Takie rozwiązanie ma swoje wady i zalety. Pozwala na swobodniejsze eksperymentowanie z różnymi stylami gry, ale oznacza też, iż jeśli przykładowo chcemy ukończyć całą kampanię jako pacyfista, to będziemy musieli wyrzec się paru kontraktów. Podobnie uproszczenie procesu zdobywania i rozwijania mocy pozwala się nimi dłużej nacieszyć, co ma sens, ze względu na fakt, iż kampania jest tu około dwa razy krótsza niż w pierwszym czy drugim Dishonored. Da się ją ukończyć już w 6-7 godzin. Mnie, moim bardzo turystycznym tempem zajęło to ich 11. To całkiem sporo jak na produkcję, będącą ostatecznie dodatkiem. A jest tu jeszcze nowa gra +, którą przechodzimy z zestawem mocy Corvo, które wymuszają nieco inne podejście do zabawy. Na plus trzeba jeszcze zaliczyć tutejszą oprawę wizualną i optymalizację. Dodatek wygląda równie dobrze co Dishonored 2, przy czym działa odeń o wiele lepiej. Osiąga bardzo zadowalającą płynność i jest wolny od większych błędów, a przynajmniej ja na takie nie trafiłem. Na uznanie zasługuje też warstwa audio. Soundtrack trzyma poziom, a i polski dubbing daje radę. Podsumowując, Death of the Outsider ustępuje trochę Dishonored 2 pod względem długości i złożoności. Ale patrząc nań przez pryzmat dodatku, część uproszczeń wydaje się być uzasadniona, a całość wypada bardzo przyzwoicie. W gruncie rzeczy to po prostu ta sama sprawdzona formuła z pomniejszymi zmianami i ciągle gra się w nią tak samo dobrze. I jeśli po przywróceniu królewskiego tronu prawowitej władczyni dalej macie ochotę na więcej tej samej zabawy, to zdecydowanie jest to produkcja dla was.Pokaż więcejPokaż mniej
12,4 godz. w chwili recenzji41 osób uznało to za pomocne