

Dispatch
Historia cen
Ostatnie 36 miesięcy · aktualizacja codziennaCeny obejmują Steam i 39 autoryzowanych sklepów; uwzględniamy wyłącznie legalne, zweryfikowane oferty. Wykres pokazuje tygodniowe minima na całym rynku oraz oficjalną cenę Steam z ostatnich 36 miesięcy.
Historia cen jest zapisywana w dolarach. Pokazane kwoty przeliczono na PLN po kursie EBC z 2026-11-09 i mają charakter orientacyjny; to, ile faktycznie zapłacisz, widnieje na stronie sklepu.


01O grze Dispatch
W Dispatch zarządzasz zespołem byłych superzłoczyńców z biura w Los Angeles. Jako Robert Robertson kierujesz bohaterami, wysyłasz ich do zdarzeń, dbasz o relacje w pracy i odbudowujesz zniszczony mech. Decyzje kształtują relacje, lojalność bohaterów i przebieg fabuły. Mapa strategiczna pozwala oceniać ryzyko i skutki przydzielania bohaterów do zdarzeń. Wersja Steam na PC w pełni obsługuje kontrolery. Dostępny jest angielski dubbing oraz napisy w wielu językach. Ocena graczy: 97% na podstawie 177 199 recenzji.
Twórcy
Najniższa odnotowana cena w ciągu 36 miesięcy
≈ 93,97 zł2026-03-19 · SteamGra podstawowa · te same dane co na wykresie powyżej; historia w USD, nie regionalne minimum Steam.Obsługiwane języki
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Chiński uproszczony | Tak | Tak | — |
| Chiński tradycyjny | Tak | Tak | — |
| Angielski | Tak | Tak | Tak |
Pokaż jeszcze 13 języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Francuski | Tak | Tak | — |
| Włoski | Tak | Tak | — |
| Niemiecki | Tak | Tak | — |
| Hiszpański | Tak | Tak | — |
| Japoński | Tak | Tak | — |
| Koreański | Tak | Tak | — |
| Portugalski (Brazylia) | Tak | Tak | — |
| Rosyjski | Tak | Tak | — |
| Polski | Tak | Tak | — |
| Hiszpański (Ameryka Łacińska) | Tak | Tak | — |
| Tajski | Tak | Tak | — |
| Turecki | Tak | Tak | — |
| Ukraiński | Tak | Tak | — |
Dane wersji Steam na PC · 2026-11-16
02Zanim kupisz
Język i kontroler
Wersja Steam na PC obsługuje kontrolery w pełni. Angielska ścieżka dźwiękowa jest kompletna; pozostałe obsługiwane języki mają napisy.
Tryb gry
Dispatch sklasyfikowano jako grę dla jednego gracza. Rozgrywka obejmuje podejmowanie decyzji, zarządzanie zespołem i wysyłanie bohaterów do zdarzeń.
03Często zadawane pytania
Kim jest główny bohater?
Wcielasz się w Roberta Robertsona, którego mech zostaje zniszczony. Następnie podejmuje pracę dyspozytora w centrum superbohaterów.
Na co wpływają decyzje?
Decyzje wpływają na relacje, lojalność bohaterów i przebieg fabuły.
Jak działa wysyłanie bohaterów?
Mapa strategiczna pokazuje zdarzenia, do których przydzielasz bohaterów. Znaczenie mają ich umiejętności i cechy.
“Ex-Telltale devs sew binge-watching to choices that truly fork — a superbly performed, light-on-mechanics adult superhero interactive show”
Nasz werdykt
Add the dimensions up and Dispatch is a game of fierce highs and clearly drawn lows. It is not a balanced all-rounder; it is a sharp blade that only cuts one way.
The year's loudest argument for narrative games

To weigh this game you have to put it back in 2025. That year carried a grim refrain: single-player narrative games do not sell, and publishers were marking the whole category down. Into that, a small studio of ex-Telltale hands shipped a self-published, zero-microtransaction debut that rolled to four million copies, ninety-seven percent positive, a Steam Award for Outstanding Story-Rich Game, and BAFTAs for Animation and Audio.
The argument it won is bigger than the game. It showed that on a track everyone had written off, if the thing is good enough and sincere enough, players still pay and still evangelize. It handed the "interactive show" — a format Telltale itself ran into the ground — a future again; the problem was never the genre, only the execution. Which is why, even after losing Best Debut Indie to Clair Obscur: Expedition 33 at The Game Awards, it kept turning up on year-end lists, some of which named it their game of the year outright. For a first outing, that is about as clean a debut as a studio gets.
Who it is for, and who it is not
Be exact about fit. If you love the grown-up superhero cartoons of Invincible and The Boys and have always wished your choices could actually steer one, this is nearly bespoke — you will savor every cutscene, every fork, every teammate's arc.
If you came for hardcore strategic depth, long-haul build crafting, or a hundred hours of endurance, it will let you down. The dispatch ceiling is low, the main story barely clears eight hours, and the late hacking and QTEs are dead weight even the developers' own fans admit to. That is not a failure of execution; it is simply not the game it set out to be.
So decide before you buy what you actually want: a great show you participate in through choices, or a meaty system that happens to carry a plot. The mismatch only ever hurts when a player walks in expecting the second and finds the first — every one-star outlier in an ocean of praise reads like someone who wanted a strategy game and got a screenplay. Go in knowing it is a story you steer, not a machine you master, and the eight hours land near flawless. It is a blade with a clear direction — swing it the way it was forged and it cuts like nothing else.
What cannot be copied
So, the core question: what is hardest to reproduce here? Not the visuals, not the cast, not even the script alone, but the way all three — plus a set of choices that genuinely fork — are sewn onto one dispatch board into a single feel.
Ex-Telltale devs carried the muscle memory of the old formula and dodged every one of its pits, and the result is an experience where you are at once bingeing a Hollywood-grade adult superhero cartoon and truly rewriting it with your own calls. Nobody else has that. Plenty of games do one of those things well; almost none fuse all of them onto a single board where your idle-hands busywork between scenes is also the lever that recasts the drama.
Its nearest rival, Clair Obscur: Expedition 33, beat it for hardware on the awards stage, but that is a turn-based RPG answering a different hunger; the player who wants a superhero show they can bend gets nothing from it. The two are not competitors so much as proof that 2025 had room for more than one narrative triumph. A composite 8.4 lands it exactly where it belongs: a stellar-performed, light-on-mechanics adult superhero interactive show whose overall charm is genuinely hard to replace, dragged down a notch only by systems it never cared to perfect.
Najnowsze wiadomości o Dispatch
Popularne recenzje Steam
Wybór recenzji w danym języku · 10 recenzjiWybrane pomocne recenzje w tym języku zawierają zarówno rekomendacje, jak i krytykę. Ten wybór nie odzwierciedla ogólnej oceny pozytywnej; opinie dotyczą recenzowanej wersji.
Najlepiej wydane 117zł w moim życiu + Można trzaskać ładną blondyne która jest też brunetka +Można trzaskać czarnowłosą -Jest wysoka diablica która łapie cie za jądra ale nie można jej trzaskaćPokaż więcejPokaż mniej
Trafiłem na tę grę przez przypadek, nie wiedząc że zrobili ją ludzie pracujący kiedyś dla Telltale, dla studio na grach którego się wychowałem. Początkowo podchodziłem do tej gry z dużą rezerwą, w końcu ile slopu wyszło w ostatnim czasie, ale zdecydowanie mogło być gorzej. Myślę, że gierka jest warta ogrania, nawet jeśli nie miało się wcześniej styczności z grami od Telltale, czy w ogóle grami-filmami. Fabuła jest ciekawa. Postacie całkiem nieźle napisane. Momentami potrafi być naprawdę zabawna. Animacja jest bardzo płynna, a grafika po prostu przecudowna. Ale Nie dałbym tej grze więcej niż 7/10 i nie zgadzam się ze średnią z obecnych recenzji na steam, która daje tej grze "przytłaczająco pozytywne". Moim zdaniem, Dispatch nie zasługuje na takie wyróżnienie, stąd moja negatywna recenzja. Dlaczego? Fabuła jest ciekawa, ale jest infantylna i przewidywalna. Jednym z głównych filarów fabuły jest oklepany motyw "od zera do bohatera", który w dodatku jest wykonany w nienaturalny sposób i przysłowiowe zera zmieniają się w bohaterów praktycznie "poza ekranem" i bez naszego wpływu (chyba że jednorazowe opierdolenie wszystkich z góry na dół, czy bójkę w barze uznajemy za wpływ. ja tego nie kupuję). Gra zdaje się być miszmaszem wszystkiego, co statystycznie ma największą szansę sprawić by gracz normik poczuł się z nią emocjonalnie związany (główny bohater jest rozchwytywany przez atrakcyjne kobiety, seks, niezależnie od wyborów niemal wszyscy zawsze nas lubią, za to oczywiście sam główny bohater jest praktycznie pozbawiony charakteru, żeby wspomniany normik jeszcze łatwiej mógł wejść w jego buty). Żeby w jakiś sposób się zamortyzować i uchodzić za grę przygodową, a nie wyrafinowaną pornografię dla samotnych i smutnych umysłów, Dispatch od czasu do czasu rzuca monetą. W zależności do tego co wypadnie, albo dostajemy sceny komediowe (żarty, których puentą najczęściej jest ruchanie), albo sceny "poważne". Dałem to w cudzysłowie, ponieważ część scen, które miały wzbudzić w nas niepokój, zostały zrujnowane przez niepotrzebne żarty, albo abstrakcyjne skróty myślowe. Najlepszym przykładem byłoby zakończenie i finalna walka, która wywołała u mnie jedynie zażenowanie tym jak gra sama się traktuje. Poniżej będą znajdować się spoilery. Ostatnia walka, do której gra od początku nas przygotowywała, od której waży się los miasta, naszej drużyny, naszej partnerki (jeśli postanowiliśmy wdać się w nieprofesjonalny romans) i los nas jako bohatera. W trakcie niej dzieją się takie sytuacje jak: - "o nie główny bohater jest bezbronny, a idzie do niego mega niebezpieczny zły facet, który jak go zobaczy to go zabije o nie zaraz tu będzie. aha nie, nieważne, nie szedł do nas, po prostu biegł do łazienki. o, nie może wejść. HAHAHAHAHA sika do doniczki OMG HAHAHA" ._. - żart o penisie - żart o penisie x2 ale moje ulubione to - koniec walki z głównym złym, w której z 30 razy dla większego efektu oczywiście prawie przegraliśmy, zniszczyliśmy jego mega potężnego robota, w końcu udało się wygr- a nie czekaj, wziął na zakładnika naszego psa (ktory z jakiegos powodu znalazl sie na dachu i nie uciekl przed lecącym na niego gigantycznym robotem i pożarem który wywolal?) ok dobra no pies ważna rzecz wiadomo, ale główny bohater z pewnością nie zaryzykuje żyć swoich przyjaciół i przegranej z głową przestępczego świata, dla życia psa, prawda? yy no cóż, nie mamy tu nawet wyboru ergo główny bohater, sam z siebie, bez naszej możliwości wyboru, poświęca drużynę, którą budowaliśmy przez 8 epizodów, zapomina o swojej zemście, pozbawia się możliwości bycia superbohaterem itd. itd. ... dla psa gdyby nie plot armor (no bo oczywiście), w taki sposób skończyłby się Dispatch satysfakcjonujące. No i domykając kwestie fabuły, moim zdaniem gra była bardzo przewidywalna i jedyne duże zaskoczenie jakie doświadczyłem, to to, że główny antagonista, do którego robili build-up przez połowę gry, okazał się nudny i płytki. Jego jedyną cechą charakteru była umiejętność liczenia. Nieironicznie spodziewałem się kogoś zdecydowanie lepszego. Mimo że grafika i animacja są na podium największych zalet gry, myślę że w pewien sposób są też jej ogromną wadą. Każdy kto grał w Dispatch, wie że gra dzieli się na dwie części: część fabularną i część "biurową", w której zarządzamy drużyną Z. Myślę, że przez to, że zapewne produkcja tak ładnej oprawy graficznej dużo kosztowała, a jest to dopiero pierwsza gra od tego studia, musiało ono oszczędnie dobierać sceny, które chciało nam pokazać. Przez co nie było wystarczająco scen z naszą drużyną (co odbija się mocno na imersji i wiarygodności fabuły) i przez dużą część gry jesteśmy skazani na patrzenie się na mapę miasta. Czy w takim razie Dispatch jest złą grą? Zdecydowanie nie. Ewidentnie włożono w nią wiele pracy i serca. Tylko, Drogie AdHoc Studio, drodzy Gracze, Tak samo jak nie wszystko musi być przeintelektualizowaną filozoficzną podróżą wgłąb siebie (tak jak chciałby autor recenzji), Tak samo nie wszystko musi być edgy satyrą z kryzysem tożsamości, grającą na prymitywnych instynktach. Nie wszystko musi być Rick'iem i Morty'm.Pokaż więcejPokaż mniej
This game feels like it was made in a lab specifically for it be my favorite game please give me season 2Pokaż więcejPokaż mniej
Kurde, mam niedosyt, 2 chaptery naprawdę spoko, ale czekanie tygodnia na dalszy rozwój sytuacji? Mam tracić ciągłość i wątek w międzyczasie? Jak uwielbiałem gry Telltale, tak również za tą praktykę po prostu ich nienawidziłem, gra dla cierpliwych, polecam zakupić 12 listopada, bo z tego co pamiętam ostatni epizod wtedy wychodzi.Pokaż więcejPokaż mniej
Nie skończyłem jeszcze DISPATCH, ale już teraz widzę, że brakowało takich gier. W czasach, gdy większość tytułów próbuje być „wielkim open worldem z milionem questów”, ta gra idzie w przeciwną stronę - jest prosta, skupiona i ma charakter. Zakres jest niewielki, ale w tym właśnie tkwi jej siła. Każda scena ma znaczenie, każdy dialog coś wnosi. DISPATCH nie udaje, że jest czymś więcej - i dzięki temu działa lepiej niż niejedna wielka produkcja. Doceniam też luźny, momentami wulgarny klimat, który świetnie pasuje do fabuły i postaci. Czuć w tym prawdę, naturalność - coś, czego brakuje w tych przesadnie ugrzecznionych grach z „idealnymi bohaterami”. To gra, która nie boi się być szorstka, a przez to wydaje się bardziej autentyczna. Całość daje też pozytywny vibe podobny do gier Telltale, zwłaszcza Batman: The Telltale Series czy kultowego The Walking Dead. Ten sam typ emocji, decyzji i momentów, które zostają w głowie na długo. Jeśli masz dość płytkich, sztywnych historii i szukasz czegoś z pazurem - DISPATCH to zdecydowanie coś, co warto sprawdzić. Mała gra, ale z duszą i charakterem.Pokaż więcejPokaż mniej
Całkowicie nie rozumiem zachwytu nad tym produktem udającym grę. Gdyby był to krótki serial to ok, może byłby ciekawy. Lecz dostajemy tutaj pseudo grę z grą prawie nie mającą nic wspólnego w cenie 6 biletów do kina a historii mamy ledwo na jeden. Historia jaką tutaj mamy jest oklepana i przewidywalna do bólu. Nie polecam w tej cenie.Pokaż więcejPokaż mniej
Never in a million years would i have thought that an ending to a video game would have me smiling this stupidly. The game has evoked a feeling of joy i haven't felt in a long time, that classic telltale flare just takes me back to simpler times. I'm definetly looking forward to adhoc's next game and will be buying it the second it comes out. Team Visi <3Pokaż więcejPokaż mniej
Poprawna historia, dające się lubić postacie. I to na tyle z plusów. Gra na dwa posiedzenia z czego jedno posiedzenie to powtarzająca się w kółko minigierka, którą przeczekujesz, żeby pchnąć historię do przodu. Wyborów nie ma zbyt wiele i praktycznie nie mają one znaczenia, zakończenia różnią się co najwyżej kosmetycznie. Boli również to, że mimo barwnych postaci w drużynie, z większością z nich nie wchodzimy w bezpośrednią interakcję ani razu na przestrzeni gry. Gra nie jest bardzo zła, ale zawód ogromnyPokaż więcejPokaż mniej
Dojebany serial interaktywny z elementami gameplayu z This Is The Police, pomimo że odcinki nie są zbyt długie (każdy trwa do godziny) to gra jest warta każdej wydanej złotówki i czekam na więcej.Pokaż więcejPokaż mniej
Nie jestem w stanie zrozumieć fenomenu tej gry. Wynika on chyba wyłącznie z nostalgii za rewolucją w kategorii interaktywnych filmów, którą przeprowadził w gamingowym światku Telltale Games za pomocą swoich wczesnych dzieł (… i dobrej obsady dubbingowej). Próba przeanalizowania własnych odczuć względem Dispatch przywodzi mi na myśl nieco scenę z dzisiaj już zakurzonego Community, w trakcie której Abed próbuje dowieść czy Nicolas Cage jest dobrym czy złym aktorem. Ostatecznie wpędziło go to w (krótkotrwałe) szaleństwo, i ja podobnie czuję się śledząc dyskusje w internecie na temat przedmiotowego tytułu. Mój dysonans ma swoje źródło w podstawowej konstrukcji gry – podziału na (bardzo krótkie) elementy interaktywnego filmu i (żmudnie długie) elementy rozgrywki w stylu dispatch game. Te drugie, w trakcie których ekspediujemy naszych bohaterów na różne misje, nie służą właściwie niczemu – są wyłącznie przyczynkiem do rzucania paru prostych (czasem prostackich) żartów. Nie rozwijają za bardzo żadnej z postaci ani nie dają odpowiednio duża pola do wybrzmienia ich charakterów… i strasznie się ciągną. Nie znajdując przełożenia na całą resztę gry (a raczej jej kawałeczek), która toczy się w oderwaniu od tych stricte growych elementów. Część będąca interaktywnym filmem zdradza napracowanie – animacja jest świetna, muzyka wprowadza nas w serialowo-jakościowy nastrój, mamy możliwość nawiązania interakcji z postaciami! I szkoda tylko, że sprowadza się to do paru scenek trwających po 5-15 minut, rozdzielonych kolejnymi nieciekawymi momentami ekspediowania bohaterów do zajęcia się czymś tam. Dispatch stanęło w rozkroku, który trudno mi pojąć. Zwłaszcza mając na uwadze bezgranicznie pozytywne opinie – w tym dotyczące sposobu prowadzenia narracji w grze! W mojej rzeczywistości (w której wydaje się, że jestem odosobniony – chyba trafiłem tutaj przez portal z innego wymiaru) Dispatch nie pozwala ani dobrze pobawić się w stylu gier typu The Walking Dead, ani nie przedstawia wymagającej lub intrygującej mechanicznej rozgrywki w trakcie dispatch game. Dość powiedzieć, że przejście gry zajęło mi niecałe 12 godzin – z czego (oceniając życzliwie) 60% stanowiło dispatch game, mający za zadanie głównie nadmuchanie gry między konkrecikiem, czyli interaktywnymi scenami. Już pomijam kwestię jakości scenariusza i tego, czy wybory mają przełożenie na cokolwiek treściwego… (śmiechem na sali były podsumowania na koniec wielu odcinków, które ograniczały się często do wyborów typu „zjadłeś burgera czy hot doga”). Pozostawiam na boku transparentność, czyli poczucie, że to co robimy faktycznie znajduje na coś przełożenie (niezależnie od tego, czy tak się dzieje; brak poczucia chociażby iluzji sprawczości powoduje, że poruszamy się po omacku, a to potęguje poczucie frustracji lub braku satysfakcji z tego, co się ostatecznie zadzieje). Na margines przesuwam też kwestie scen, w trakcie których nasze wybory sprowadzają się do „zły” i „gorszy”, w celu wykreowania sztucznej dramy. Przejście całej pierwszej części z serii The Walking Dead zajmowało podobny czas (10-12 godzin), a nie było ograniczone do tak długich statycznych elementów, podczas których właściwie niewiele się działo. Jasne, były tam innego rodzaju przestoje – ale poruszanie się żywą postacią po świecie, wchodzenie w interakcje z innymi, pozwalało odczuć, że jest się częścią świata przedstawionego. Wybory, nawet jeśli iluzoryczne, miały wagę, bo domyślaliśmy się co się za czym kryje, co się z czym wiąże. W przypadku Dispatch, chociaż nie mogę powiedzieć, że wszystko było zrobione źle – bo postaci, jak już się pojawiały, to były chwytliwie napisane, a dialogi potrafiły rozśmieszyć – świat przedstawiony był bardziej miałki, a konsekwencje – obojętne. PS Zapomniałem całkowicie o mini-grze o hakowaniu. Moje zapomnienie jest podyktowane tym, że do całej reszty rozgrywki pasowała ona jak pięść do nosa, i chyba lepiej dla tej recenzji było, że o tym zapomniałem… Niemniej skoro już oprzytomniałem – była moim zdaniem ogromnie niepotrzebna, wyłącznie irytowała i wyrywała z immersji.Pokaż więcejPokaż mniej
Źródło: oryginalne recenzje użytkowników Steam. Głosy uznania za pomocne to archiwalny zapis, a nie dane na żywo. Ostatnio zebrano: 14.08.2026.

