PolecaneGracz Steam
Strach zabija duszę. Dość długo zeszła mi decyzja, aby w końcu napisać recenzję do Dune Awakening. Chciałem dogłębnie poznać grę, tutaj bowiem kilka, a nawet kilkadziesiąt godzin nie wystarczy. Ale ponad 200 godzin to dość czasu, aby nabrać władności by się trochę powymądrzać. Na wstępie zatem napiszę, że lubię Diunę, choć jakimś wielkim miłośnikiem nie jestem. Przeczytałem 3 książki, obejrzałem wiele razy film Herberta Lyncha, który mi się bardzo podobał. Obsada aktorska oraz niesamowita muzyka TOTO i Briana Eno, to było to. Zresztą wychowany na filmach z lat 80-tych, polubiłem cyberpunkowy i magiczny styl filmów ze stajni Dino De Laurentisa (Barbarella, King Kong 1 i 2, oba Conany, Armia Ciemności, Flash Gordon i w końcu Diuna), czy produkcje Cannon duetu Yoram/Globus. Od nowej jednak Diuny, na podstawie której powstała ta gra, niestety się odbiłem. Dotarłem do połowy pierwszej części i dałem sobie spokój. Nie pasowali mi aktorzy, przedłużające się dialogi, ogólna burość i szarzyzna, z kiepskim kontrastem. Nie, że nie lubię Jasona Momoy czy Dave'a Bautistę, ale jakoś reszta mnie odrzuciła. Diunę to chyba lepiej oglądać w czerni i bieli, niż w tym paskudnym kolorze sepii. Tyle tytułem wstępu. Strach to mała śmierć, a wielkie unicestwienie. Dune Awakening to taki survivor z elementami MMO. Tak, elementami, bo niezależnie jak opisuje ją producent, to niby MMO jest, ale jakoś mało to widać. W innych grach MMO takich jak Guild Wars 2, Destiny, czy New World, teren roi się od graczy, tutaj napotykam co najwyżej puste bazy. Graficznie jest OK, nie mam problemów z lagami. Gorzej jednak z przejrzystością gry. Tu jest buro i ponuro, nieciekawie, na dodatek wszędzie mgła i pył w powietrzu. Tak, wiem. To pustynia. Wolałbym jednak nieco bardziej wyraziste kolory (wyraziste, nie nasycone) i bardziej widoczne kontury, bo gra wygląda jak w starym telewizorze kineskopowym z wypalonymi lampami. Totalny brak kontrastów i skrajnej czerni i bieli. Tu jest wszędzie beżowo i mdło. Muzykę olałem tym bardziej, że ta z filmu nie przemawiała do mnie, więc w grze jest pewnie taka sama. W sumie, to Diunę z chęcią bym potraktował jakimś ReShadem, ale ponieważ jest w niej tryb PvP, obawiam się że za poprawianie grafiki mógłbym wyłapać bana. Stawię mu czoło. Sama gra to zaliczanie fabuły, a raczej wykonywanie zadań zwanymi "Podróżą". Nie ma tego dużo i gdyby gra polegała tylko na tym, to szybko by zabrakło "contentu". Na szczęście jest też eksploracja i rozbudowa włości w postaci baz, pojazdów i ogólne pięcie się w hierarchii. Gdy dołączymy do gildii innych graczy, mamy dostęp do wspólnej gry, walk z innymi, zbierania przyprawy na szeroką skalę. Samotny gracz zlizuje jedynie polewę z tego tortu. Oczywiście w grze awansujemy na coraz wyższy poziom, najpierw mamy dostęp do podstawowych zasobów z "niższej półki", w trakcie jednak gry zbieramy coraz lepsze surowce, budujemy wytrzymalsze pojazdy i silniejszą broń. Za wykonywane zadania dostajemy nagrody, które wydajemy na lepsze plany, mając tym samym dostęp do coraz bardziej wyrafinowanych elementów bazy. Można więc się bawić na wszelkie sposoby i wierzcie mi, widziałem takie fortece, przy których posiadłość Dartha Vadera wygląda jak kurnik. No dobra, trochę przesadziłem. Niech przejdzie po mnie i przeze mnie. Czas na bugi i wierzcie mi, jest ich tu niestety co niemiara. Sam nie wiem, od czego zacząć wyliczanie. Po pierwsze, wiele zadań będziemy wykonywać za pomocą poradników, ponieważ są nieintuicyjne i bez opisów. Poza tym wiele zadań jest zbugowanych i niezaliczanych, przy których utknąłem i nie mogę ruszyć dalej. I nie chodzi o to, że nie wiem co robić dalej, tylko muszę np. kogoś zabić, kogo nie ma. Zbugowane są także osiągnięcia, które czasem wpadną, czasem nie, a czasem wpadną przy okazji wejścia do gry po 2-3 dniach. Mapa świata totalnie irytująca. Nie można jej oddalić, musimy "na czuja" przesuwać, szukając lokacji. Totalna złośliwość twórców. Na zakończenie dodam, że zabicie przeciwnika, któremu wystaje łeb znad murka to jakiś koszmar. Często strzelam w taką wystającą głowę i trafiam w niewidzialną ścianę. Aha no i gracze. Nie można ich odróżnić od NPC. Nie chcę zaczepiać takiego gracza i często muszę czekać, aż usłyszę: "identify yourself", co mi mówi że to wróg. To ja jestem Kwisatz Haderach. No i tyle. Po 210 godzinach gry stwierdzam, że nie mam co tu dalej robić. Zadań głównych w grze jest mało, pobocznych jeszcze mniej. Brak tu jakiegoś stałego contentu, podbijanie frakcji wyżej niż poziom 5. Zrobiłem wszystkie zadania frakcyjne, nawet te do odblokowania umiejętności. Nie mam dalej co tu robić, chyba że w gildii, ale gra PvP mnie nie jara. Jak na MMO, tu się niewiele dzieje. Nawet przy budowie bazy, wszelkie stoły i krzesła to zbędny pic na wodę, liczą się tylko urządzenia użytkowe. Mógłbym jeszcze wycisnąć co nieco maksując mapy z obozów, ale po co? Nic z tego nie dostanę. Jeśli twórcy nie dodadzą więcej zawartości, jakiś wydarzeń sezonowych czy aktywności, gra szybko umrze. Bo jak na razie, to jest to najnudniejsze i najkrótsze MMO w jakie grałem. Tak że gry ani nie polecam, ani nie odradzam. Po prostu na razie odkładam na półkę i czekam, co będzie dalej. -------------------------------------- Wyłączność na tą recenzję posiada: Strona kuratora Graj z KarbulotemPokaż więcejPokaż mniej
210,9 godz. w chwili wystawienia recenzji44 osób uznało to za pomocne