
Epistory - Typing Chronicles
Historia cen
Ostatnie 36 miesięcy · aktualizacja codziennaCeny obejmują Steam i 39 autoryzowanych sklepów; uwzględniamy wyłącznie legalne, zweryfikowane oferty. Wykres pokazuje tygodniowe minima na całym rynku oraz oficjalną cenę Steam z ostatnich 36 miesięcy.
Historia cen jest zapisywana w dolarach. Pokazane kwoty przeliczono na PLN po kursie EBC z 2026-10-30 i mają charakter orientacyjny; to, ile faktycznie zapłacisz, widnieje na stronie sklepu.
01O grze Epistory - Typing Chronicles
Epistory - Typing Chronicles to nastrojowa przygodówka o pisarce, której brakuje inspiracji. Wcielasz się w jej muzę, przemierzasz świat origami na wielkim lisie i tworzysz historię za pomocą klawiatury, odkrywając kolejne obszary. Klawiatura służy do ruchu, walki i obsługi menu; czekają też zagadki, magia oraz tryb Arena. Na Steamie 94%% z 4043 opinii graczy jest pozytywnych.
Twórcy
Najniższa cena odnotowana w ciągu 36 miesięcy
≈ 6,70 zł2026-07-30 · KinguinGra podstawowa · te same dane co na wykresie powyżej; historia w USD, nie regionalne minimum Steam.Obsługiwane języki
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Chiński uproszczony | Tak | Tak | — |
| Angielski | Tak | Tak | Tak |
| Francuski | Tak | Tak | — |
Pokaż jeszcze 8 języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Niemiecki | Tak | Tak | — |
| Hiszpański | Tak | Tak | — |
| Polski | Tak | Tak | — |
| Portugalski (Brazylia) | Tak | Tak | — |
| Rosyjski | Tak | Tak | — |
| Czeski | Tak | Tak | — |
| Japoński | Tak | Tak | — |
| Włoski | Tak | Tak | — |
Dane wersji Steam na PC · 2026-11-01
02Przed zakupem
Języki
Teksty dostępne po angielsku, francusku, niemiecku, hiszpańsku, portugalsku brazylijskim, rosyjsku, polsku, japońsku, chińsku uproszczonym i włosku; głosy po angielsku.
Sterowanie i trudność
W wersji Steam na PC klawiatura steruje wszystkim, także ruchem, walką i menu. Dynamiczny poziom trudności dostosowuje się do umiejętności pisania.
Tryby
Przygodę dla jednego gracza uzupełnia tryb Arena, w którym rywalizuje się o pozycje w rankingu.
03Często zadawane pytania
Kogo się wcielam?
Wcielasz się w muzę pisarki i przemierzasz fantastyczny świat origami na grzbiecie trójogoniastego lisa.
Jak działa pisanie na klawiaturze?
Wpisywanie słów służy do walki, rozwiązywania zagadek i odblokowywania magicznych mocy.
Czy poziom trudności się dostosowuje?
Według opisu dynamiczny poziom trudności dostosowuje się do różnych umiejętności pisania.
Czy jest tryb rywalizacji?
Tak. W trybie Arena możesz rzucać wyzwania innym graczom i rywalizować w rankingu.
Popularne recenzje Steam
Wybór w języku ojczystym · 7 recenzjiWybrane pomocne recenzje w tym języku zawierają zarówno rekomendacje, jak i krytykę. Nie odzwierciedlają ogólnego odsetka pozytywnych ocen; opinie dotyczą recenzowanej wersji.
Przygoda z pisaniem Epistory - Typing Chronicles to "gra" niezwykła. Z jednej strony, mamy tu typową przygodę, w której odkrywamy kolejne poziomy i zdobywamy doświadczenie ulepszając swoją postać, mamy też walkę urozmaiconą czterema rodzajami "magii" z momentami obrony przed nadciągającymi falami wrogów. Z drugiej strony, wszystko na czym się ta rozgrywka opiera, to swoiste zaklęcia - słowa. Nie licząc poruszania się po planszy, wszelkie przeciwności pokonywać będziemy tu za pomocą zwykłego pisania (na klawiaturze). Pisanie to podstawowa obecnie umiejętność, a więc w czym tkwi problem? Z papieru, z papieru świat Zanim odkryję swoje karty, muszę przyznać, że styl artystyczny wręcz zniewala. Ta baśniowa kraina jest żywcem wyrwana z kart zbioru opowiadań (w przenośni jak i dosłownie). Wraz z prowadzoną narracją, świat który eksplorujemy, poszerza swoje granice rozkładając na planszy kolejne papierowe elementy - otwiera się przed Nami jak gdyby kolejne karty księgi. Treści wypisywane na planszy (przy odpowiednio dobranych efektach dźwiękowych) pozostają, świadcząc nie tylko o Naszych postępach, ale będąc również swoistym przypomnieniem odkrywanych kolejno momentów. Sama lektorka też wykonuje kawał dobrej roboty uwypuklając, potrafiącą poruszyć emocje, ścieżkę dźwiękową. Do tego wszystkiego gra ma naprawdę sporą różnorodność lokacji pozostając przy tym równie czytelną przez całą rozgrywkę. Czytam meni piszę MENU To co jest kolejnym, niezwykle mocnym punktem Epistory, to jej konsekwencja. Skoro rozgrywka opiera się na pisaniu, to czemu w menu mielibyśmy korzystać z myszki? Oczywiście można, ale skoro menu gry również opisane jest słowami, to Twórcy postarali się o to, by każda z tych opcji również reagowała na "zaklęcia", więc jak chcesz zobaczyć np. swoje statystyki, to zamiast wędrować kursorem w odpowiednio opisany obszar, można po prostu wpisać STATYSTYKI - cudowne :D Tak to się składa Gra jest odpowiednio złożona. Mamy podstawową planszę, która rozszerza się wraz z Naszymi postępami określanymi przez poziom doświadczenia. Mamy mniejsze, tematyczne poziomy (osobne plansze) i mamy przyjemne zagadki środowiskowe, które właściwie kierują Naszych bohaterów po ustalonym przez Twórców torze. Samo doświadczenie zdobywamy za każdym słowem, które wprowadzimy z klawiatury, a że mamy tu mnożnik, to warto wpisywać widoczne słowa regularnie. Najczęściej będziemy "przeklinać" przeciwników, ale w utrzymaniu bonusu za "zaklęcia" pomagają wszelkiego rodzaju blokady (np. drzewa czy skały zalegające na planszy), kwietniki czy przygotowane specjalnie pod konkretny rodzaj magii obiekty. Tu również warto pochwalić Twórców, że większość stałych elementów krajobrazu ma ograniczoną, ale dopasowaną pulę słów. I tak: drzewa usuwamy wpisując TOPOLA, DĄB czy PIEŃ; kwiatki sadzimy wystukując RÓŻA, AZALIA czy TULIPAN; ogień rozpalimy słowami STOS, POŻAR czy ŁATWOPALNY; skrzynie otworzymy korzystając z takich słów jak ŁUPY, POJEMNIK czy NIESPODZIANKA; i tak dalej. No ale niestety, zdarzają się również mniej pasujące słowa, czy nawet słowa, które w słowniku języka polskiego nie występują - tu prym wiedzie sekcja "wiatrów", np. AELAT, BREVA, GREGALE, RESHABAR czy VENDAVELES, a przecież polskich nazw wiatrów nie brakuje. Tak to się rozwija Całość eksploracji zadowala do momentu, gdy nie musimy się gdzieś wrócić czy przebiec na drugą stronę mapy, bo np. brakuje Nam doświadczenia by odblokować najbliższą Nam część (odkrywanie kolejnych części mapy jest uzależnione od zdobytego doświadczenia). Jak w każdej grze, gdy wypełnimy pasek "expa", możemy ulepszyć to i owo. Choć zakres rozwijanych umiejętności oceniam jako zadowalający, to niestety nie czuć tych bonusów (patrząc na różnicę pomiędzy jednym punktem a wszystkimi danej kategorii). Kampania również ogranicza dostęp do mocy. Wypalanie ogniem, mrożenie lodem, rażenie piorunami i wymiatanie siłą wiatru stopniowo pozwala Nam odblokowywać specjalne mechanizmy, pomagając dotrzeć do kresu Naszej podróży, ale również utrudniają stawiane Nam wyzwanie. Wraz ze zdobyciem określonej mocy, każde słowo może również zostać nasycone danym elementem. O ile w eksploracji jest to fajny zabieg bo np. zamrażanie ścieżek na wodzie można wykonać tylko zaklęciem przy aktywnej mocy lodu, tak podczas starć, takie rotowanie aktywną mocą (oczywiście przez wpisywanie odpowiednio przypisanych słów kluczy) staje się dosyć uciążliwe. Czas na grę w otwarte karty Będąc zupełnie szczerym, gra zawodzi na polu rozrywki. Mechanika walki jest zupełnie niedopracowana i przez to niezwykle wymagająca. Starcia wyglądają tak, że stojąc w magicznym kręgu, bronimy się przed falami nadchodzących w różnym tempie i z różną wytrzymałością (określoną przez ilość i długość słów) wrogów. Nad każdym wrogiem widnieje słowo, które trzeba wpisać by obniżyć jego wytrzymałość. Tu mamy pierwszy błąd, bo ze względu na ukształtowanie terenu i przygotowany przez Twórców kadr, słowa mogą być przysłaniane przez elementy otoczenia, przeciwnicy mogą się tłoczyć, a co za tym idzie, słowa mogą nachodzić na siebie czyniąc je mało czytelnymi. Co więcej słowa mogą się powtarzać na wielu przeciwnikach, co skutkuje często niezrozumiałym posłaniem ciosu w zupełnie nie zagrażającego Nam robala. Ulepszając "atak z odepchnięciem" na pewno też zdarzy Nam się, że przeciwnik zostanie wypchnięty poza kadr i w związku z tym, nie będziemy mogli go dalej atakować. Do zaburzenia płynności walki dochodzi również przez to, że słowa klucze (służące do zmiany aktywnej mocy) blokują ataki - przykłady rozpoczęcia zmiany mocy zamiast wykonania ataku: GŁÓD (LÓD), ŻWIR (WIATR), ŻONA (OGIEŃ). Od razu zaznaczę, że wynika to ze specyfiki polskiego języka, bo czasem wystarczy wcisnąć L zamiast Ł by zaliczyć dane słowo a dodatkowo, jeżeli słowo zaczyna się od znaku diakrytycznego, to zamiast zaczernić literkę, ta jest wyszarzana, czyli niby jest zaliczone jak pociągniemy dane słowo, ale jednak nie na tyle, by inne słowo wynikające z rozpoczęcia się kolejną literą nie było sprawdzane :( I to jeszcze nie wszystko, bo mechanika walki danym elementem obejmuje przypisany do niego bonus. OGIEŃ wypala kolejne w kolejce danego robala słowo, LÓD zamraża przeciwnika wstrzymując go na moment, PIORUN potrafi usunąć dodatkowe słowa z pobliskich robali a WIATR znacząco odpycha atakujących z danego kierunku. Niby fajnie ale w kontekście pisania bardzo niepraktyczne - jak w grze opartej o szybkość wpisywania pojawiających się słów można zareagować gdy nagle coś Nam znika?! Drwina czy motywator? To jest gra, w której każdy kontakt z wrogiem powoduje Naszą porażkę. Żeby nie było zbyt miło, każda porażka jest okraszona planszą z krótkim zdaniem które.. no właśnie nie wiem co miało Nam przekazać. Przykładowo dostajemy tego typu podsumowania: Na serio? To najlepsze co potrafię?, Ej nie tak miało być, Tak nie da rady - może tak!, Nie... nie tak, Nie, nie, nie tak Przyznam, że w żadnym momencie nie poczułem się zmotywowany a przy trudniejszych walkach wręcz podsycało to moją irytację. I nie miałbym nic przeciwko, gdyby to faktycznie odpowiadało jakiemuś progresowi, ale niestety niezależnie od tego jak daleko zajdziemy, jak wysoki mnożnik uzyskamy czy cokolwiek innego, porażka będzie tak samo, negatywnie oceniona :( Słowem podsumowania Gra jest na jakieś 7 godz. + 14 godz. mielenia areny dla osiągnięć, bo kampania (z powtarzaniem walk) daje dużo mniej niż połowę wymaganych ubić i wypisanych wyrazów. Mam wrażenie, że poziom trudności jest ustalony dla ludzi piszących przynajmniej 30 słów na minutę, więc raczej przystępna, ale na pewno nie dla każdego. Mimo świetnego pomysłu i bajecznego wykonania nie mogę polecić (choć z wielu względów chciałbym), bo wiem, że to nie jest "zabawne". Epistory to niestety "tylko" wyrafinowany test szybkości pisania na klawiaturze z elementami zagadek środowiskowych.Pokaż więcejPokaż mniej
Bohaterką gry jest dziewczyna przemierzająca stopniowo wyłaniający się świat na Kitsune - ogromnym lisie. Pozornie wygląda na małą dziewczynkę. Jest też nią na pierwszym skompletowanym obrazku. Dalsze stawiają nas przed inną perspektywą. Cóż, zgódźmy się że jej wewnętrzne dziecko jest silnym elementem osobowości, niestłumionym mimo rutyny życia dorosłych i być może wiążących się z tym niełatwych kompromisów. Jej losy poznajemy poprzez narrację: głos opisujący co się dzieje i pojawiające się fragmenty tekstu. Nie wie skąd się tam wzięła i dlaczego niegdyś znany świat jest dla niej niedostępny i musi ponownie go odkrywać. Lisi przyjaciel służy jej za dobrowolnego wierzchowca, ale i też wspomaga wyuczonymi umiejętnościami oraz magicznymi talentami. Stanowią zgraną parę - działają jak jeden organizm. Odkrywanie odbywa się więc z grzbietu naszego rudego przyjaciela oraz... z pomocą słów. Trzonem rozgrywki jest czytanie/pisanie, a powiedziałbym nawet że pisanie bardziej. Poza poruszaniem się, całość interakcji z otoczeniem i walka z hordami owadzich potworów odbywa się za pomocą pisma. Chcemy aby kwiaty na polanie zakwitły? Piszemy ich wyświetlaną nazwę. Potrzebujemy usunąć kłodę? Piszemy wyświetlający się nad nią wyraz, odnoszący się jakoś do drzewa, drewna itd. W naszym kierunku zmierza wróg? Musimy wpisać kolejno pojawiające się nad nim słowa, zanim dotrze w nasz bezpośredni zasięg. Warto się pośpieszyć, dodam. To stanowczo nie tytuł dla osób co literują czytając i piszą na klawiaturze jednym palcem w każdej z dłoni! Cóż, ich strata... Z każdym wpisanym znakiem i utworzonym wyrazem wzrasta moc naszego duetu, co pozwala nam wedle preferencji rozwijać lisa i zarazem umożliwia odblokowanie dostępu do kolejnych partii świata. Naturalnie ilość to nie to samo co jakość. Oznacza to, że część świata możemy odwiedzić dopiero po zdobyciu określonych mocy. Początkowo mamy dostęp wyłącznie do... zwyczajnego słowa pisanego. Dalsze etapy pozwalają nabyć moc ognia, lodu, pioruna oraz wiatru. Na potrzeby eksploracji: ogień - pozwala palić ciernie; lód - zamraża płytką wodę i pozwala nam prześlizgać się na lodzie dalej; piorun uruchamia generatory mocą elektryczności; wiatr pozwala uruchomić maszynerię opartą o jego właśnie moc. Moce żywiołów są też bardzo użyteczne w walce, a nawet z racji odporności części przeciwników wręcz niezbędne. Ogień pozwala spalić kolejny wyraz z danego wroga; lód unieruchamia tymczasowo oponenta; piorun posyła ładunek elektryczny w pobliskich szkodników gdy wpiszemy co najmniej przedostatni wyraz z jednego z nich (ładunek od razu niszczy cały jeden wyraz po trafieniu, bez patrzenia na jego długość - tak więc wyrazem "kot" możemy po drodze skasować wyraz taki jak "arbitralność", najlepsza moc w grze!), a wiatr odrzuca w tył wroga i otaczających go towarzyszy nadchodzących z tej samej strony. Pojedynki są wymagające i ekscytujące zarazem. Dodam, że z racji specyfiki naszego polskiego języka mamy trudniej, bo musimy baczyć na ortografię: wyraz "osmy" nie przejdzie jako "ósmy", no, trzeba się będzie na czas gry odzwyczaić od języka komunikatorów, czatów czy innych luźniejszych forów internetowych. Znam kilka osób mogących uznać to za torturę, ale po prawdzie - te same persony uznałyby za krzywdzące czytanie czegokolwiek trudniejszego od ploteczki o życiu jakiegoś celebryty (znanego z tego, że jest znany). Poza walkami przyjdzie nam rozwiązać kilka łamigłówek środowiskowych, ale raczej nie przydarzy się nam gdzieś na dłużej z tego powodu utknąć. Gra posiada elementy metroidwaniowe, bo do części świata uzyskujemy dostęp dzięki zdobyciu nowych mocy żywiołów. Grafika, cóż... Gra. Jest. Piękna. Całość wygląda jak animowane origami. Bardzo oryginalna szata graficzna wspaniale oddaje baśniowy nastrój podróży naszych postaci. Idealnie jest w to wkomponowania animacja: od rozkwitu roślinności po bieg naszego lisa. Całość przedstawionej rzeczywistości jest bardzo papierowej natury, że tak skomplementuję. Odkrycie nowego obszaru niejako rozkłada go ze złożonej kartki papieru. Graficy i animatorzy bardzo przyłożyli się do pracy i to po prostu widać. Miłym zaskoczeniem jest fakt, że gra jest robiona na silniku Unity. Wyciśniętą z niego ostatnie soki. Dźwięki również nasuwają skojarzenie z pracą w papierze. Szelest przewracanych stron, drapanie gryfu ołówka po kartce papieru czy stukot maszyny do pisania. Słyszymy też odgłosy otoczenia, jak śpiew ptaków w lesie czy szum wody. Utwory w grze są odpowiednio stonowane i dobrze oddają specyfikę sytuacji oraz klimat miejsca. Całość fabuły odkrywamy stopniowo i dopiero zakończenie oferuje nam wyjaśnienie. Jest odpowiednio magiczne, lecz zgodnie z przyjętym przeze mnie zwyczajem nie będę go tu zdradzał (czy gdzie indziej). Warto doświadczyć tego na własnej skórze. Gra ma momenty poruszające strunami naszych emocji, choć bez intensywności i siły kultowych już z gier wyciskaczy (To the Moon, przykładowo). To pomaga w empatycznej immersji. Większość osiągnięć w grze wynika z fabuły i ewentualności pobocznych jak otwieranie skrzyń czy poszukiwanie fragmentów obrazków - do każdej lokacji można wrócić choćby i po skończeniu gry. Do tego momentu będziemy mieć z pewnością umiejętność widzenia na mapie istotnych miejsc, więc z ich znalezieniem nie powinno być problemu. Niestety, część osiągnięć związanych z zabijaniem określonej liczby wrogów czy napisaniem odpowiedniej ilości słów może od nas wymagać grania po ukończeniu trybu fabularnego. Tu z pomocą mogą nam przyjść tryby arenowe (z rankingiem, a jakże), ponieważ próby szukania przeciwników na planszy byłyby iście tytaniczną pracą. Tytuł polecam z racji wyjątkowości zarówno formy jak i rozgrywki. Brak przemocy i scen śmierci głównej bohaterki (nie giniemy, bo za moment wracamy do gry z całością progresu) umożliwia tej grze dostęp do również młodszej widowni, bo w sumie poprawną ortografię dobrze już ćwiczyć możliwie wcześnie, aby wykształcić poprawne nawyki. Godziwa to rozrywka dla osób bez alergii na szybkie wciskanie klawiszy. A i reszta ma okazję się czegoś nowego nauczyć. Polecam, to bardzo ciepła i przyjemna historia. ZALETY: - Bardzo oryginalna szata graficzna - Nietuzinkowa metoda rozgrywki - Zacna historia bez ograniczeń wiekowych - Pisanie dawno już nie było tak przyjemne WADY: - Trzeba się sprężać z czytaniem i pisaniem, szczególnie po polsku - Grind z pewną częścią osiągnięć - Liniowość, ale to już na siłę dodałem... Osoby, które grałyby w tę grę: - Cai Lun - Johannes Gutenberg - Lis Nick Bajer Osoby, które nie grałyby w tę grę: - Medea - Tamerlan - Szeloba Więcej moich recenzji na wartym obserwowania kuratorze Recenzje na 100%... osiągnięć . Publikacja recenzji także na Świecie Recenzji .Pokaż więcejPokaż mniej
Prześliczna grafika to podstawowa zaleta niniejszej gry. I w zasadzie jedyna. Być może kompletnie się nie znam, biorąc pod uwagę ogrom pozytywnych recenzji, ale walenie w klawiaturę w celu szybkiego napisania losowo pojawiających się słów wydało mi się jakoś mało interesujące. Ale jak mawiają "de gustibus non est disputandum".Pokaż więcejPokaż mniej
Kupiłem tą gre na g2a za 4 złote i już po kilku godzinach widze że gra jest warta nawet swojej ceny na steamie czyli 15 euro. Plusy +Grafika jak z bajki +Przyjemne sterowanie +Dosyć ciekawa fabuła która i tak nie ma większego znaczenia na gameplay +Nauka szybkiego pisania słów na klawiaturze +Po jakichś 2 godzinach gra wdraża łamigłowki co jakiś czas Minusy -Przy tej grze nie spędzisz tyle godzin co przy np. cs'ie Nie każdemu możę spodobać się ta recenzja ponieważ każdy ma inne poglądy ale jak dla mnie ta gra to duży Plus dla studia fishing cactus. Na pewno w przyszłosci zerkne na ich innne produkcje. Polecam wszystkim!Pokaż więcejPokaż mniej
Epistory to bardzo przyjemna, chociaż niezbyt długa gra. W grze wcielamy się w dziewczynę, która jeżdżąc na wielkim lisie zwiedza, czy też raczej odkrywa, pewną dziwną krainę. Już na samym początku przygody dostrzegamy jeden z atutów tej produkcji - oprawę wizualną. Trzeba przyznać, że osoby odpowiedzialne za nią odwaliły kawał dobrej roboty, ponieważ świat stylizowany na papierowy wygląda bardzo ładnie i do tego jest klimatyczny. Gra może do najdłuższych nie należy, ale przemierzając świat na lisie, będziemy mieli okazję cieszyć oczy zróżnicowanymi lokacjami (np. las, pustynia, kopalnia, ruiny). Drugim atutem Epistory jest system walki i interakcji ze światem gry, który polega na pisaniu odpowiednich słów na klawiaturze. Takie rozwiązanie - poza ewidentnym aspektem edukacyjnym - można potraktować jako miłą odmianę od bardziej tradycyjnych i dużo popularniejszych rozwiązań np. wykorzystujących LPM do siania śmierci i zniszczenia. Mi pisanie na klawiaturze przypadło do gustu. Tym bardziej, że w praktyce sprawdzało się ono bardzo dobrze. Oczywiście w polskiej wersji językowej znalazło się kilka błędów polegających na pojawieniu się w grze paru obcych słów, ale to drobiazg i zwykłe czepialstwo. Trochę słabej w grze wypada natomiast fabuła, która wg mnie była trochę... nijaka. Nie, nie była ona zła, ale wydaje mi się, że można było ją trochę inaczej wyeksponować, czy zaakcentować. Pomimo tego niewielkiego kłopotu śmiało mogę polecić Epistory. Nawet tym, którzy nie są mistrzami klawiatury - gra brew pozorom nie jest trudna.Pokaż więcejPokaż mniej
Mistrz Klawiatury 2016 ubrany w śliczne fatałaszki. Fakt, jest tam jakaś historia, przyjemny voice acting, bardzo ładne efekty odkrywania papierowego świata... Ale wszystko sprowadza się do testowania szybkości pisania. Spróbować może każdy, poziom trudności dostosowuje się do umiejętności, więc teoretycznie i wolniejsi klikacze dadzą radę grę ukończyć. Nie pisałem wolno, więc porównania nie mam, choć pod koniec było mi już ciężko. Z pomocą przychodzą dodatkowe zdolności związane z żywiołami, bez których nie wyobrażam sobie części wyzwań, ale jest jeden problem - by je aktywować, trzeba wpisać ich nazwę. A kiedy piszesz "ogień", a w tle jest inne słowo na "o", trudno przewidzieć, na którym wyrazie gra się zablokuje, co może wytrącić z rytmu. Ale to jedna z niewielu wad. Czasem trafiają się w polskim słowniku rzeczy typu "14 letters" czy "tree names" - ktoś zapomniał wyrzucić paru linijek. Wypada też wspomnieć, że dla obniżenia poziomu trudności można pograć po angielsku - brak polskich znaków robi różnicę.Pokaż więcejPokaż mniej
Źródło: oryginalne recenzje użytkowników Steam. Głosy pomocności to archiwalny zrzut, nie dane na żywo. Ostatni odczyt: 15.08.2026.
Szukasz innej gry?wyszukiwarka powyżej prowadzi prosto do porównania cen i recenzji.
