PolecanaGracz Steam
Hellclock to gra, która nie da się łatwo zaszufladkować. Niby to typowy action-RPG z domieszką roguelike’a, niby chodzi o walkę, o ulepszanie postaci, o ten wieczny grind. Ale w rzeczywistości to coś zupełnie innego – dziwny, niepokojący eksperyment zrodzony w Brazylii, który łączy brutalną historię, mistycyzm i klimat lokalnych legend. Już sam pomysł, by osadzić grę akcji w realiach wojny o Canudos – XIX-wiecznego powstania brazylijskich chłopów – brzmi jak coś, co nie powinno istnieć, a jednak… istnieje. Wcielamy się w wojownika imieniem Pajeú, który po śmierci trafia do piekła zrodzonego z pamięci, win i ludzkiego cierpienia. To miejsce nie jest klasycznym piekłem znanym z popkultury – to raczej wędrówka przez czyściec, przepełniona gorącem, kurzem i rozpaczą. Walcząc z demonami, które symbolizują ludzkie słabości i wojenne zbrodnie, Pajeú próbuje odkupić winy swoje i całej osady. To nie jest gra o zwycięstwie, tylko o przetrwaniu – fizycznym i duchowym. Już od pierwszych minut widać, że „Hellclock” powstał z pasji. Styl artystyczny jest surowy, pełen czerwieni i ochry, przypominający wypalone słońcem pejzaże Sertão. Dźwięk i muzyka dodają temu wszystkiemu ciężaru – dudniące bębny, zawodzenie duchów, przeszywające odgłosy wiatru. Klimat gry robi ogromne wrażenie, zwłaszcza jeśli zna się kontekst – to nie jest kolejny fantastyczny świat, tylko reinterpretacja prawdziwej brazylijskiej tragedii. I właśnie dlatego szkoda, że sama rozgrywka nie dorównuje tej narracyjnej odwadze. Hellclock jest grą, która bardzo szybko pokazuje swoje karty. Po pierwszym zachwycie, po kilku godzinach, pojawia się poczucie powtarzalności. Każdy etap zaczyna wyglądać podobnie: walka, loot, ulepszenie, walka, boss. Problem polega na tym, że bossowie to często po prostu wielkie gąbki na pociski – walka z nimi trwa zbyt długo i nie daje tej satysfakcji, której by się chciało. Gra ma też ten typowy problem wielu niezależnych ARPG-ów: grind. Dużo grindu. Za dużo. System progresji jest zbudowany tak, że momentami czujesz się bardziej jak w pracy niż w grze. Owszem, można włączyć tzw. „tryb zemsty” – coś w rodzaju ułatwienia, które pozwala szybciej odblokować postępy – i wtedy gra robi się przyjemniejsza, ale jednocześnie czujesz, że to półśrodek. Że w idealnym świecie ten tryb nie powinien być konieczny, żeby cieszyć się rozgrywką. Endgame to już inna historia – niestety, mało porywająca. Po zakończeniu głównej kampanii zostaje grindowanie tego samego w poszukiwaniu lepszego ekwipunku i drobnych wyzwań, ale bez prawdziwego celu. Brakuje tu tego poczucia kulminacji, jakiegoś symbolicznego „domknięcia” historii. Zamiast katharsis dostajemy powtarzające się misje i coraz silniejszych przeciwników. A jednak mimo tych wszystkich wad, Hellclock ma w sobie coś wyjątkowego. Może to klimat, może ta dziwna, mistyczna atmosfera brazylijskiego piekła, a może fakt, że gra naprawdę próbuje opowiedzieć coś osobistego, lokalnego, pełnego emocji. Niewiele współczesnych produkcji sięga po takie tematy – religijność, kolonializm, duchowe cierpienie – i łączy je z gameplayem w ten sposób. Nawet jeśli nie zawsze się to udaje, trudno nie docenić ambicji. Hellclock to gra, którą łatwo skrytykować, ale jeszcze trudniej zapomnieć. Średnia w mechanice, fascynująca w idei. Jeśli lubisz eksperymenty, które próbują być czymś więcej niż rozrywką – spróbuj. Jeśli szukasz czystej, płynnej zabawy w stylu Diablo – możesz się odbić. Ale jeśli chcesz zobaczyć, jak wygląda piekło widziane oczami brazylijskiego twórcy, który opowiada o swojej historii i swoim kraju – to jest właśnie ten moment, żeby zejść w dół, pod ziemię, i przekręcić wskazówki piekielnego zegara. Kontekst historyczny – Canudos, czyli piekło na ziemi Aby naprawdę zrozumieć, czym jest Hellclock, trzeba wiedzieć, skąd wzięła się jego historia. Gra nie wymyśla swojego świata od zera – czerpie z bardzo realnego i tragicznego wydarzenia w historii Brazylii: wojny o Canudos. To epizod, który w Ameryce Południowej ma znaczenie podobne do naszych powstań narodowych – symbol oporu, wiary i desperacji zwykłych ludzi przeciwko władzy, która ich zdradziła. Pod koniec XIX wieku w północno-wschodniej Brazylii panowała nędza, głód i chaos po upadku monarchii. W tym czasie pojawił się Antônio Conselheiro, charyzmatyczny kaznodzieja, który głosił prostą, ale rewolucyjną wizję: odrzućcie skorumpowany rząd, wróćcie do wiary, żyjcie wspólnie, pomagajcie sobie nawzajem. Wokół niego zebrała się społeczność biedaków, wyrzutków i byłych żołnierzy – ludzie, którzy nie mieli już nic do stracenia. Założyli osadę Canudos – samowystarczalną, religijną komunistyczną wspólnotę w środku pustkowia Sertão. Dla mieszkańców była to ziemia obiecana, dla rządu – zagrożenie. Władze w Rio de Janeiro postanowiły zniszczyć Canudos, uznając jego istnienie za bunt przeciw Republice. Wysłano armię. Rozpoczęła się wojna, która trwała wiele miesięcy. Setki, potem tysiące ludzi ginęło w nieludzkich warunkach, w słońcu, bez wody, bez litości. Armia republikańska cztery razy próbowała zdobyć osadę, zanim w końcu ją zrównano z ziemią. Ostatni obrońcy walczyli do końca – z nożami, kijami, kamieniami. W 1897 roku Canudos przestało istnieć. Ponad 20 000 mieszkańców zostało zabitych. To właśnie ta historia stanowi serce Hellclocka. Gra przenosi ten konflikt w metafizyczny wymiar – do piekła, w którym duchy Canudos nie mogą zaznać spokoju. Postaci, potwory i demony, z którymi walczymy, nie są przypadkowe: każdy z nich symbolizuje grzechy, zdrady i okrucieństwa tamtego czasu. Hellclock to nie tylko gra o przemocy, ale też o pamięci – o tym, jak ludzkie tragedie odbijają się echem nawet w zaświatach. W ten sposób brazylijscy twórcy zrobili coś, czego rzadko próbuje zachodni gamedev: połączyli lokalną historię z mitem i duchowością. Canudos w Hellclocku staje się nie tylko miejscem – ale stanem duszy. To piekło, które ludzie stworzyli sobie sami.Pokaż więcejPokaż mniej
17,5 godz. w chwili recenzjiPrzydatne dla 3 osób