

Life is Strange 2
Historia cen
Ostatnie 36 miesięcy · aktualizacja codziennaCeny obejmują Steam i 39 autoryzowanych sklepów; uwzględniamy wyłącznie legalne, zweryfikowane oferty. Wykres pokazuje tygodniowe minima na całym rynku oraz oficjalną cenę Steam z ostatnich 36 miesięcy.
Historia cen jest zapisywana w dolarach. Pokazane kwoty przeliczono na PLN po kursie EBC z 2026-11-09 i mają charakter orientacyjny; to, ile faktycznie zapłacisz, widnieje na stronie sklepu.




01O grze Life is Strange 2
Po tragicznym zdarzeniu bracia Sean i Daniel Diaz uciekają z domu i ruszają w stronę Meksyku. Jako Sean decydujesz, jak chronić Daniela i czego nauczy się z twojego przykładu. Wybory kształtują podróż braci oraz ich relacje z napotkanymi osobami. Gracze Steam oceniają grę pozytywnie w 85%% z 22 441 recenzji. Wersja Steam na PC obsługuje następujące języki interfejsu: Chiński uproszczony, Angielski, Francuski, Włoski, Niemiecki, Hiszpański, Portugalski (Brazylia), Rosyjski, Hiszpański (Ameryka Łacińska) i Japoński. Data premiery: 26 września 2018.
Twórcy
Najniższa cena odnotowana w ciągu 36 miesięcy
≈ 0,00 zł2023-08-12 · SteamGra podstawowa · te same dane co na wykresie powyżej; historia w USD, nie regionalne minimum Steam.Obsługiwane języki
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Chiński uproszczony | Tak | Tak | — |
| Angielski | Tak | Tak | Tak |
| Francuski | Tak | Tak | — |
Pokaż jeszcze 7 języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Włoski | Tak | Tak | — |
| Niemiecki | Tak | Tak | — |
| Hiszpański | Tak | Tak | — |
| Portugalski (Brazylia) | Tak | Tak | — |
| Rosyjski | Tak | Tak | — |
| Hiszpański (Ameryka Łacińska) | Tak | Tak | — |
| Japoński | Tak | Tak | Tak |
Dane wersji Steam na PC · 2026-11-12
02Przed zakupem
Rozgrywka
Historia śledzi podróż Seana i Daniela do Meksyku; wybory wpływają na ich drogę i to, czego Daniel się uczy. Wersja Steam na PC jest przeznaczona dla jednego gracza i obsługuje kontrolery w pełni.
Języki
Angielska wersja ma pełny dubbing. Wersja Steam na PC oferuje też napisy po polsku, niemiecku, francusku, włosku, japońsku, portugalsku oraz chińsku uproszczonym i tradycyjnym, a także w innych językach.
03Często zadawane pytania
O czym jest Life is Strange 2?
Sean i Daniel Diaz uciekają po tragicznym wypadku i ruszają w stronę Meksyku. Decyzje Seana i telekinetyczna moc Daniela kształtują ich podróż oraz relacje z napotkanymi ludźmi.
Czy można grać solo?
Tak. Wersja Steam na PC jest oznaczona jako gra dla jednego gracza.
Czy gra obsługuje kontrolery?
Tak. Wersja Steam na PC w pełni obsługuje kontrolery.
Popularne recenzje Steam
Wybór w języku ojczystym · 10 recenzjiWybrane pomocne recenzje w tym języku zawierają zarówno pochwały, jak i krytykę. Wybór nie odzwierciedla ogólnej pozytywnej oceny; opinie dotyczą recenzowanej wersji.
Life is Strange 2 - trzecia gra w znanym uniwersum, dwóch braci i jedna moc, która może zniszczyć wszystko Chociaż w czerwcowym (darmowym) epizodzie od twórców Life is Strange 2 poznaliśmy Chrisa i wydawało się (przynajmniej mi), że to właśnie jego historia zostanie przedstawiona w pełnej grze, domysł ten okazał się błędny. Głównymi bohaterami Life is Strange 2 zostali bracia, których w "The Awesome Adventures of Captain Spirit" można było oglądać przez około pięć, dziesięć sekund. W dodatku zwiastun ujawniony pod koniec sierpnia nie należał do najciekawszych, bo ukazano w nim motyw bardzo długiej wędrówki pozbawionej zwrotów akcji. O wiele ciekawszy materiał zaserwowano w 20-minutowym gameplayu. Ujawniono tam również pierwszy objaw mocy u jednego z braci. Mocy, która od razu wydała mi się znacznie dziwniejsza i o wiele bardziej destrukcyjna niż ta, jaką posiadła Max, protagonistka pierwszej części Life is Strange. Wszelkie obawy mogło rozwiać jedynie przejście pierwszego epizodu. Odcinek zatytułowany "Roads" zaczyna się bardzo spokojnie: powrót ze szkoły, luźna rozmowa z przyjaciółką, później pogawędka z tatą i młodszym bratem, ekscytacja nadchodzącą imprezą i Halloween. Kolorowa jesień w pełni dostarcza graczowi przepięknych widoków przez całą 3-godzinną rozgrywkę, a jednocześnie jest takim małym symbolem mówiącym, że oto czas szkoły, spotkań ze znajomymi i wyczekiwania na interesujące wydarzenia, a nie ucieczki z domu. To, co wywraca życie rodziny Diaz, zaczyna się od błahej sąsiedzkiej sprzeczki i szybko doprowadza do tragedii. Oszołomiony Sean, którym się steruje, podejmuje desperacką próbę natychmiastowego oddalenia się od miejsca zdarzenia, zabierając oczywiście Daniela. W ten sposób rozpoczyna się ich mozolna wędrówka w nieznane, a wraz z nią wymuszona przez los przygoda. "Roads" to dopiero otwarcie historii chłopców i można to odczuć, co świadczy o dobrym rozplanowaniu fabuły i przemyśleniu, w jakie fragmenty włożyć nacisk i sprawić, aby serce gracza zabiło odrobinę mocniej. Ładunek emocjonalny jest ogromny. Sean, który dopiero co umawiał się z przyjaciółmi na domówkę, z dnia na dzień przejął obowiązki ojca i to na jego barkach spoczywa wychowywanie znacznie młodszego Daniela, dbanie o to, żeby zapewnić chłopcu możliwie komfortowe warunki w tak trudnych okolicznościach. Mimo iż w scenie w domu rodzinnym widać było, że rodzeństwo droczy się i przedrzeźnia, jak to z rodzeństwem bywa, to relacja ulega zmianom, gdy chłopcy muszą poradzić sobie w świecie. Decyzje podejmowane przez Seana wpływają na Daniela i mogą one pogłębić lub osłabić braterską więź. Ponadto główny bohater może pokazywać braciszkowi niektóre rzeczy (np. w lesie oznaczenia drzew, szop albo gniazdo), dyskutować o elementach występujących w podróży i oznaczonych na niebiesko. Pomimo tego, że Daniel jest tylko gdzieś obok i zazwyczaj chodzi krok w krok za starszym bratem, to w pewnym momencie zaczyna się brać prawdziwą odpowiedzialność za jego potrzeby. Chociaż, oczywiście, nie wszystkie zachcianki i prośby Daniela trzeba spełniać, a dobro Seana jest równie ważne. Ponadto młodszy chłopiec w każdej lokacji potrafi się zająć czymś i komentować rzeczy, które Seana niekoniecznie interesują, więc to nie do końca tak, że Daniel jest cieniem brata. Obaj natomiast zachowują się bardzo w zgodzie ze swoim wiekiem, czyli dziewięć i siedemnaście lat. To naturalne, że Sean ma już młodzieńcze sympatie i nadużywa w SMS-ach języka potocznego, a Daniel, posiadający wrażliwą naturę, wszędzie dostrzega możliwość zabawy i jest spragniony próbowania nowych rzeczy, a przy tym pozostaje wierny dziecięcym ideałom i ulubionym łakociom. Bracia są sobie oddani i widać to w wielu momentach. Kiedy Sean podejmuje istotną decyzję, w prawym dolnym rogu ekranu pojawia się animacja z wilkami - dużym i małym. Gdy przychodzi czas na wybór mający wpływ na całą fabułę, obraz się zaciemnia i dzieli na dwie lub więcej części - każda z nich to inna opcja. Zaś wersy dialogowe wybiera się przy użyciu kółka myszy i LPM. W grze występuje też dziennik, czyli element dobrze znany z pozostałych części serii. Max na bieżąco prowadziła pamiętnik, zeszyt Chloe wypełniały listy do dawnej przyjaciółki, a w kajecie Seana przeważają szkice przeplecione chaotycznymi wpisami. Sean, rysownik, w kilku miejscach w pierwszym epizodzie może stworzyć rysunek. Najpierw należy przytrzymać LPM, aby przyjrzeć się widokowi, a później, poruszając myszą w lewo i prawo (nie puszczając LPM), stworzyć rysunek. Do uzyskania jak najlepszych szczegółów czynność tę należy powtórzyć kilka razy. Przyznaję, że jest to bardzo ciekawe i urozmaicające, podobnie jak wcześniej już wspomniane wspólne "przeżywanie świata", dostępne pod niebieskimi trójkątami. Dodatkowo oceniam na duży plus bogatą eksplorację, przedmioty kolekcjonerskie i, szczególnie jeśli chodzi o epizod pierwszy, większy niż kiedykolwiek w Life is Strange teren do poruszania się. Myślę, że Life is Strange 2 jeszcze niejednokrotnie mnie rozbawi i wzruszy. Podejście do nadprzyrodzonej mocy nieco zmieniono, nie chcę jednak zdradzać zbyt wiele, choć widać też pewne podobieństwa, w tym jedno najważniejsze, które zaczyna tworzyć pewien schemat i pokazuje, że to cały czas jedno uniwersum. W dalszym ciągu pozostajemy też w chłodnych rejonach północnych stanów USA, dlatego zalesione krajobrazy z silnym wpływem wód będą nam towarzyszyć jeszcze długo, a jesienna atmosfera jest przecudowna i na ten moment aktualna dla mieszkańców Polski. Co prawda Sean planuje wybrać się do Meksyku, ale mi się wydaje, że coś go w tych planach powstrzyma. Albo ktoś? Może wcześniej poznani bohaterowie? Szkoda by było też stracić potencjał tkwiący w przyjaciółce Seana i jego innych znajomościach z miasta rodzinnego. Na razie musimy czekać na następne odcinki i pozostaje nam tylko snucie domysłów, co może się wydarzyć... Na ten czas bardzo polecam epizod pierwszy, który można zakupić oddzielnie. Gwarantuje dość długą rozgrywkę - z dokładną eksploracją, rysowaniem i poszukiwaniem przedmiotów kolekcjonerskich może osiągnąć 4 godziny. "Roads" pozwala na poznanie głównych bohaterów, doświadczenie wraz z nimi pierwszego szoku związanego z opuszczeniem domu. O ile do połowy nie dzieje się zbyt wiele (nie chodzi o nudy!), to potem następuje udany zwrot akcji, a punkt kulminacyjny zmiata z nóg i wprowadza całkowicie w nadnaturalny wątek. Polecam, bardzo polecam. Recenzję najprawdopodobniej będę edytować na bieżąco albo po ostatnim epizodzie (teraz miała być krótsza, a wyszło jak zwykle). Jeśli macie problemy ze zdobyciem wszystkich osiągnięć, zajrzyjcie do poniższego poradnika mojego autorstwa. Poradnik: 100% osiągnięć - przedmioty kolekcjonerskie i lokalizacje wszystkich rysunków Zapraszam na moją stronę kuratora Steam. Na pewno znajdziesz tam coś dla siebie.Pokaż więcejPokaż mniej
Z przykrością muszę powiedzieć, że spodziewałem się zdecydowanie innego przebiegu akcji całego episodu 1. Nie przytaczając tu konkretnych przykładów chciałbym powiedzieć, że ciężko mi jest nazwać przygodę Sean'a i Daniela w tym dziwnym świecie jak pełnoprawną kontynuacje cudownej poprzedniczki. Sezon 1 Life is Strange zapadł mi niesamowicie w pamięć dzięki świetnie napisanej historii. Idąc dalej tym tropem, prequel do wydarzeń z Arcadia Bay pokazuje jak powinno się pisać historię o ludzkich relacjach. Zdarzenia i relacje pomiędzy trójką bohaterek ukazują piękno tych obu tytułów. Niestety, epizod 1. nie napawa mnie optymizmem. Cały ciąg przyczynowo-skutkowy wydarzeń z LiS:2 zapoczątkowany przez niewyobrażalnie złą decyzje Sean'a, nie musiałby mieć miejsca. Wiem, że znajdzie się osoba, która stwierdzi, że to tylko dziecko, postawione w bardzo ciężkiej sytacji po prostu się wystraszyło konsekwencji. O ile rozumiem że decyzja ta została podjęta ze względu na jego troskę o Daniela, tak jest ona przesadzona. Epizod 1. już na samym początku strzelił sobie w kolano. Wierzę jednak, że to tylko chwilowe poślizgnięcie producenta i kolejne rozdziały historii nakierują ją na drogę logiczną, mniej nastawioną na nieprzemyślane decyzje głównego bohatera.Pokaż więcejPokaż mniej
Materiał wideo zawiera spolszczenie oraz konkurs z kopią Life is Strange 2 do wygrania: https://youtu.be/tPPbnggehCE Plusy, czyli w czym życie nadal jest dziwne: - Główni bohaterowie: da się ich lubić, a ich relacja naprawdę angażuje. To solidni następcy Chloe oraz Max. Zasługują na szansę od każdego fana serii. Bo mimo, że są zupełnie odmienni od bohaterek pierwszej części, to naprawdę dobrze poznaje się ich historię, która ma swoje wzloty i upadki; - Muzyka, która nadal porywa i wprowadza wyjątkowo relaksujący, ale i piękny klimat do przedstawianej historii i świata. Jest nieco inna niż w pierwszej części, ale atmosferą jak najbardziej trzyma fason; - Fabuła, która wciąga jak dobry odkurzacz i rozkręca się dość szybko, dając graczom już na wstępie gigantyczny znak zapytania: co tu się u licha dzieje, zachęcający rzecz jasna do dalszego eksploracji tytułu. Co więcej, tytuł porusza dojrzałe tematy, takie jak rasizm, czy odpowiedzialność i opieka nad innymi. - Kolorystyka gry. Wiem, że to wprawdzie kwestia graficzna, niemniej twórcy nadal odwalili kawał dobrej roboty, dając nam wyjątkowo pięknie przygotowany i oświetlony świat, którego kolory uprzyjemnią nam dodatkowo podróż przez wyjątkową historię, którą DONTNOD chce nam zaprezentować. Minusy, czyli gdzie dziwota życie przerasta: - Można delikatnie zasugerować, że... Grafika, choć ma swoisty klimat, to między pierwszą a drugą częścią nie widać znaczącej poprawy. Przydałoby się odrobinę usprawnić temat, poprawić animacje i dodać nieco więcej detali do świata, by całość upiększyć, zachowując jednak znany i lubiany styl.Pokaż więcejPokaż mniej
Nie ma słów aby opisać jak mnie ten mały grzyb irytujePokaż więcejPokaż mniej
No nie jest to takie złe może być takie 7/10 ale jedynka mi sie zdecydowanie bardziej podobałaPokaż więcejPokaż mniej
Nielogiczna fabuła, pchanie polityki na siłę. W porównaniu do Life is Strange 1 ta gra jest tragiczna.Pokaż więcejPokaż mniej
Po wydaniu 5 epizodu w końcu mogę wydać recenzje po przejściu całej gry. -Wielkim plusem gry jest fabuła która wciąga jak w poprzednich częściach, -Soundtracki które zawsze wprowadzają w nastrój do ukazywanej sytuacji, -Postacie które polubimy bardziej, a inne znienawidzimy, oraz relacje które prowadzimy między nimi, -System wyborów na których skupiałem większą uwagę, gdyż pierwsza odsłona gry nie oddawała za bardzo klimatu wyborów z uwagi na to, źe mogliśmy je zmieniać do momentu jak nam odpowiadało, -Zakończenia od których jakie dostaniemy zależą inne wybory które podejmujemy w trakcie całej rozgrywki, a nie jak w poprzednich częściach tylko jedno kliknięcie, -Grafika choć jest piękna, czasami są niedoprecyzowane elementy jak i animacje które trochę niszczą wizualizacje, -Warto wspomnieć na koniec o moim odczuciu, że gra przedstawia niektóre problemy w Stanach Zjednoczonych, na przykład: ,,patriotyzm" ludzi albo prościej rasizm jak i fanatyctwo religijne. Gra jest warta jest kupna, historia jest pięknie ukazana i rozgrywka potrafi sprawić źe nad jedną decyzją chwillę porozmyślasz. Zachęcam również jak ktoś tego nie zrobił, do kupna poprzednich odsłon z podobnych napisanych przeze mnie plusów, oraz to że postacie i miejsca z pierwszej części występują podczas gry.Pokaż więcejPokaż mniej
2015. Był to rok niezwykle obfity dla branży gier. Wiedźmin 3. Bloodborne. MGS 5. Mógłbym wymieniać po kolei wszystkie większe tytuły które wtedy się ukazały. Jednak dla mnie, ze wszystkich gier które wyszły na przestrzeni roku 2015, zdecydowanie najlepszym i najważniejszym tytułem było Life is Strange. Nie tylko wtedy z resztą, do dziś pierwsza część LiSa pozostaje dla mnie najlepszą grą w jaką kiedykolwiek grałem i do której regularnie co jakiś czas wracam. I pewnie domyśliliście się z tego wstępu, że oczekiwania wobec części drugiej miałem naprawdę wysokie. Ale też dla porządku, byłem w tym wszystkim jednak realistą. Nie oczekiwałem że druga część serii spłodzonej przez francuskie Dontnod przebije swoim poziomem jedynkę. Od premiery LiS 1 minęło już 6 lat, co sprawiło że w tym momencie mój sentyment do tego tytułu z marszu pokonuje wszelkie próby bardziej zdystansowanego spojrzenia na tą grę. Powiedziałbym że jest to coś na zasadzie miłości, gdzie rozsądek i dystans ustępują miejsca emocjom. Tak, wiem że to porównanie wobec wytworu elektronicznej rozrywki może brzmieć śmiesznie, ale mam nadzieję że rozumiecie co chcę przez to przekazać. Ciężko tutaj uniknąć porównań, bo mówimy w końcu o reprezentantach tej samej serii, którzy jednak różnią się od siebie, bo mamy nowe mechaniki i nowych bohaterów, ale o tym nieco później. Grę skończyłem tak około półtora roku od premiery od ostatniego epizodu. Wolałem poczekać na zakończenie tego szalonego cyklu wydawniczego, tym bardziej że trwał on dłużej niż wydawanie epizodów do jedynki. I tak przez te półtora roku zabierałem się do tej gry jak do jeża. Ze strachu przed rozczarowaniem? Może mnie tak nie wciągała jak jedynka? Po jej przejściu nie jestem tego tak bardzo pewny który z tych czynników przeważał. Chyba żaden. Oba zbijały żółwia i łączyły siły, tworząc jakąś barierę. Jednak zapowiedź nowej części w końcu zmotywowała mnie żeby się za dwójkę zabrać. Life is Strange jest grą przygodową, opowiadającą losy braci Diaz, starszego Seana oraz młodszego Daniela. Chłopaków poznajemy w momencie incydentu w którym ginie ich ojciec oraz policjant który przyjechał na interwencję, z czego ten drugi ginie przez ujawnienie się super mocy Daniela, swoistej telekinezy. Od tego momentu obaj podróżują przez Zachodnie Wybrzeże USA do rodzinnej miejscowości swojego ojca, do Meksyku. W odróżnieniu od jedynki, nie sterujemy jednak bohaterem dysponującym tą mocą, co ma swoje odbicie w scenariuszu i gameplayu, bo jednak Daniel, z racji że jest dzieckiem, bywa nieprzewidywalny w swoich działaniach. Zawsze środkową część swoich recenzji rozpoczynam od plusów, przechodząc potem do minusów. Tutaj ciężko zacząć mi od plusów, bo mówimy jednak o grze narracyjnej. Jej fabuła to de facto całe mięso, a z racji że twórcy odebrali nam w warstwie gameplayowej możliwość bezpośredniego władania mocą, to i w niej nie dzieje się za wiele. A jak w końcu jest z tą fabułą? Średnio. Nie powiem, mocno zaintrygował mnie fakt, że mówimy jednak o swoistej grze-drogi. Nie ma lepszego motywu w popkulturze na budowanie relacji między bohaterami jak wspólna podróż. Przygody raz bardziej wesołe, raz smutniejsze, raz dramatyczne. Problem jednak w dwójce polega na tym że... no... nie ma na czym tej relacji budować. Diazowie są słabo nakreślonymi postaciami. Twórcy chyba zapomnieli wziąć Rutinoscorbin, bo charaktery ich obu wydają się bardzo niewyraźne. O ile w wypadku Daniela może wydawać się to logiczne, no bo to jednak 9-latek, tak Sean jest płaski jak stół, a jego osobowość miejscami bardzo niejednoznaczna. Raz próbuje grać odpowiedzialnego, młodego dorosłego, a raz wychodzi na kogoś mocno nieporadnego społecznie. O wiele lepiej wypadają tutaj postaci poboczne. Bez spoilerów, podczas ostatniej akcji w epizodzie 3 w pierwszej kolejności pomyślałem "Jezu, co ten bohater drugoplanowy #5 odwalił, bedzie przypał", podczas gdy los głównych bohaterów powiewał mi jak flaga na maszcie. Wróćmy do Daniela. Charakterystycznym elementem pierwszej części były przerysowane postaci, zwłaszcza drugoplanowe. Charakterystycznym elementem drugiej części jest absurdalnie przerysowana głupota decyzji młodszego Diaza. Głupota i brak jakiegokolwiek poczucia zagrożenia przez Daniela, przez co bardziej czujemy się jakbyśmy uciekali nie przed depczącym po piętach aparacie sprawiedliwości, a przed skutkami debilnych decyzji młodszego brata, co było frustrujące. Serio, głupota niektórych decyzji sprawiała że aż zęby mnie bolały. Ktoś powie, no dobra, ale to dziecko. No może i dziecko, ale nie chce mi sie wierzyć że w takiej sytuacji jakieś randomowe dziecko zachowywałoby się aż tak lekkomyślnie. Całość wydaje się mieć swój punkt kulminacyjny w epizodzie 4, który z tego co widziałem jest powszechnie znienawidzony, ja jednak dopiero od tego momentu bardziej polubiłem grę, bo w końcu wszystkie te wydarzenia wyraźnie odbiły się na psychice Daniela. Jego zachowanie wtedy było irracjonalne, ale przynajmniej było wytłumaczalne i w miarę logiczne. I dopiero ostatnie epizody dawały odczucie przebycie jakiejś podróży z Diazami. Tyle że w poprzednich epizodach nie było tego tak bardzo czuć. Epizody wydawały się punktami kontrolnymi w podróży, podczas gdy droga odbywała się między nimi. Stąd 4 i 5 epizod wydają się trochę oderwane od reszty. Co do innych elementów gry. Gameplayowo wiele się nie dzieje. Graficznie jest lekka ewolucja tego co zobaczyliśmy w jedynce, może z wyjątkiem animacji twarzy, które są podobnie drewniane. Jedyne o czym więcej mógłbym powiedzieć to muzyka. Muzyka która odgrywa tutaj mniejszą rolę niż w poprzednich grach z tej serii, a jeśli już się pojawia to nie zapada za bardzo w pamięć. Ja osobiście pamiętam tylko pierwszy kawałek jaki tu usłyszałem, czyli Lisztomania od Phoenix, oraz jeden z epizodu 3, jakim było D.A.N.C.E od Justice, który tak bardzo nie pasował do klimatu gry że tu już nawet mnie zęby nie zabolały. Tu już mi w jajach zadzwoniło. Serio, ja myślałem że mi się przez przypadek Spotify odpalił w tle. Zawsze na koniec swoich recenzji zadaję sobie pytanie komu mógłbym polecić daną grę. W tym wypadku chyba tylko osobom które bardzo lubią markę i które z braku laku nie mają w co zagrać przed premierą True Colors. Żeby nie było, mimo że grę w znacznej części tekstu jechałem, to nie uważam jej za bardzo złą. Co najwyżej nijaką, taką do której raczej wracać nie będę. 4/10Pokaż więcejPokaż mniej
Życie to istota naszego istnienia, wszystko to co dzieje się wokoło. Nasze wspomnienia, nasze narodziny, pierwszy pocałunek, chwile wzruszeń i cierpienia. Pozostają z nami do samego końca i w gruncie rzeczy pomimo naszych niedoskonałości nigdy się nie starzeją. Sean jest nastoletnim chłopcem, który wiedzie zwyczajne życie nastoletniego chłopca. Ma bardzo kochającego tatę, młodszego braciszka i przyjaciółkę, która jest dla niego ogromnym wsparciem. Wszystko zmienia się przez serię niefortunnych zdarzeń i po raz kolejny teza mówiąca o wyborach i ich konsekwencjach przejawia się wylana czarnym jak smoła mrokiem. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=1524770858 Początek opowieści rozpoczyna się niewinnie. Dwójka nastolatków podróżująca autobusem szkolnym, który parkuje na przystanku oddalonym od domu naszego głównego bohatera o dosłownie kilkadziesiąt metrów. Czeka nas rozmowa z naszą koleżanką i pozostałymi członkami rodziny. Otrzymamy również możliwość eksploracji naszego „domu”. Dlaczego zastosowałem cudzysłów? Rodzina Sean-a pochodzi z Meksyku. W niektórych sytuacjach w grze spotkamy się z słownictwem związanym bezpośrednio z krajem ojczystym naszej trójosobowej rodziny. To bardzo miły smaczek, który decyduje o zwiększonym stopniu oddania imersji obrazu związanej z tradycjami rodziny Meksykańskiej zamieszkałej na terenie Stanów Zjednoczonych. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=1525997374 Niestety sielankę przerywa seria niefortunnych zdarzeń, które nakreślą straszne piętno na dwójkę młodych ludzi. Sean będąc świadkiem spraw o których wyjaśnienie będziemy musieli zaczekać aż do końca odcinka będzie czuł się zrozpaczony po stracie bliskiej mu osoby. Czy poradzi sobie z naznaczonym piętnem, czy pojawi się na jego drodze promyk nadziei? Z wielkim utęsknieniem będę wyczekiwał drugiego epizodu. Pozdrawiam, Sebastian „Guma” Guminiczak.Pokaż więcejPokaż mniej
Daniel to wkurwiający dzieciak, nie polecam. Szkoda, że nie mogłam go zostawić w lesiePokaż więcejPokaż mniej
Źródło: oryginalne recenzje użytkowników Steam. Głosy pomocności to archiwalny zapis, nie dane na żywo. Ostatnie pobranie: 15.08.2026.