PolecaneGracz Steam
Właśnie ukończyłam grę powtarzając również rozdziały i nie uważam tego czasu za stracony. Raczej unikam publicznego komentowania, czy też oceniania tytułów, w które zagrałam, lecz w przypadku „Luna Abyss” postanowiłam uczynić wyjątek. Aby w pewnym sensie uwiarygodnić, to o czym piszę dodam, że jestem graczem od dwudziestu pięciu lat (PC, różnego typu konsole). Jestem również przeciwniczką wpychania na siłę wszelkiego rodzaju propagandy i ideologii, czy też „upodobań” twórców i wydawców, które dostrzegamy w grach i kinematografii w stopniu wręcz nachalnym. Chcę wyjaśnić, że tekst który miał być zamieszczony na końcu standardowej recenzji, postanowiłam przenieść na początek. Są ku temu powody, o czym później w podsumowaniu, którego happy endem bym nie nazwała. W sieci, ogólnie rzecz ujmując, pojawiło się sporo nieprzychylnych, a nawet negatywnych wpisów, komentarzy i filmów dotyczących „Luna Abyss”, które moim zdaniem są nieuprawnione, a wręcz krzywdzące. Celem mojej recenzji jest oddzielenie gry i jej wartości dla gracza od kwestii nazwijmy to „obyczajowych”, które faktycznie są w niej obecne. Główną osią negatywnych opinii są dwie, a właściwie trzy kwestie zawarte w grze. Krytycy najczęściej wskazują na opcjonalną linię dialogową, która zawiera odniesienie bohaterki do kwestii specyficznych zaimków. Niestety przeważnie zapominają dodać, że jest to opcja, a nie przymus. Gracz, który nie identyfikuje się z poglądem zawartym w tym zdaniu, lub nie uznaje tego typu zwrotów, wybiera opcję drugą. Dodam, że zdanie, o którym mowa zwyczajnie mnie denerwuje ale z zupełnie innego powodu. Nie pasuje do założeń i charakteru gry. Jest po prostu głupie. Postać, którą gramy jest uwięziona i przymuszana do wykonywania misji, balansując na krawędzi życia i śmierci. Myślę, że ostatnią rzeczą, o której by pomyślała, to zwroty zaimkowe. Odnoszę niemiłe wrażenie, że to nie twórcy chcieli umieścić to zdanie w grze lecz zostali o to „ładnie poproszeni”. Drugim zarzutem w stosunku do gry jest dodanie męskich głosów do kobiecych ciał i odwrotnie w przypadku niektórych postaci pobocznych. To co z pozoru może brzmieć i wyglądać dziwnie lub sugerować promocję pewnych środowisk jest w rzeczywistości świetnym zabiegiem fabularnym czyniąc grę jeszcze bardziej upiorną. Krytyka tego konkretnego aspektu gry jest całkowicie bezpodstawna i świadczy jedynie o nieznajomości fabuły w stopniu podstawowym. Jeżeli gracz formułuje taki zarzut, to oznacza, że nie zna postaci, którą steruje. Co gorsza nie wie kim lub czym tak naprawdę jest „Strażnik”- zwiadowca, którym faktycznie gra. Dodanie niepasującego głosu do cielesności w przypadku postaci napotkanych w grze świadczy o chciwości, okrucieństwie, a właściwie kompletnej degeneracji totalitarno religijnego systemu władającego Luną. To ofiary, które potraktowano nie tylko przedmiotowo, ale wręcz śmieciowo. Te ciała, to naczynia, a raczej zwyczajne puszki, w których więzi się ludzką świadomość. Zewnętrzne cechy płciowe nie mają żadnego znaczenia, ponieważ jest to przydział, a nie wybór – ten nie istnieje. Trzeci zarzut, który napotkałam, uważam za naciągany na siłę i właściwie należałoby go pominąć. Dotyczy wycinka fabuły, w którym dowiadujemy się o miłości osób tej samej płci. Należy dodać, że te informacje nie mają żadnego wpływu na grę. Mnie osobiście, to nie ziębi, ani nie parzy. Takie związki istnieją w realnym świecie i to od wieków, są również legalizowane. Sam tekst jest subtelny, bez wulgarności. Gdybym miała zwracać uwagę na takie błahe rzeczy, to właściwie nie mogłabym zagrać w większość nowych gier dostępnych na rynku i to z wiadomych powodów. Przechodząc do meritum, a więc gry „Luna Abyss”, muszę przyznać, że od dawna tak dobrze się nie bawiłam. To prawdziwe zaskoczenie i miła niespodzianka. Każdy gracz, który dysponuje pewnym doświadczeniem, zorientuje się natychmiast, że gra została stworzona przez ludzi z pasją. Widać, że twórcy „włożyli serce” w tą produkcję - to po prostu się czuje. Gra jest tzw. Indykiem i należy do gatunku „Bullet Hell”, więc główną atrakcją powinni być przeciwnicy, przynajmniej w teorii. Sama przyłapałam się na tym, że grę zaczęłam postrzegać jako przygotówkę z elementami walki. Przeciwnicy stali się dla mnie jedynie tłem i przeszkodą w śledzeniu fabuły i głównie dlatego byli likwidowani. Było to dla mnie czymś nowym, wręcz odświeżającym – złamaniem pewnych ugruntowanych nawyków. Gra posiada, to „coś” - staro szkolną grywalność, o której już dawno zapomniałam. Mówiąc wprost, chce się grać. Po ogólnikach, przejdźmy do konkretów. Mocną stroną gry jest fabuła, co zaskakuje w tego typu grze. Jest ciekawa, złożona w żadnym razie prosta. Teksty, które odnajdujemy w grze chce się czytać. To motor napędowy, jeżeli oczekujemy czegoś więcej niż walka. Do fabuły świetnie dopasowuje się grafika. Jest przeważnie ponura i niezwykle klimatyczna. Zdarzają się mapy, które chce się podziwiać. Można dostrzec, że twórcy byli zainspirowani wieloma grami. Nie jest to jednak, jedynie kalka innych wydawnictw. To spójna całość - własny styl. Muzyka obecna w grze stanowi świetne uzupełnienie dla całości produkcji. Buduje klimat – napędza akcję. Jest po prostu dobra, a dźwięk jest czysty. Osobną kwestią jest rozgrywka, budowa poziomów i sterowanie. Przeciwnicy, bossowie i walka z nimi, to standard w tego typu grach, również wizualny. Miła rozwałka, lecz nie zapadająca w pamięć. Postacie wykonane są prawidłowo, lecz szału nie ma. Natomiast budowa poziomów, to już inna bajka. Są rozbudowane i opierają się głównie na elementach sprawnościowych - platformy i chwytaki. To, co w innych grach może denerwować, tutaj sprawdza się świetnie. Poruszanie się po tego typu „atrakcjach” w żaden sposób nie nuży, nie frustruje, wręcz bawi. To zasługa zredukowania do minimum dostępnych klawiszy. Nie trzeba być pianistą, aby opanować grę. Właśnie taki zabieg sprawił, że można czerpać pełną przyjemność z rozgrywki. Co więcej, wpływa to na rozwój postaci opartej o znalezione przedmioty. Nie dodaję się kolejnych klawiszy np. do umiejętności – to zaleta. Gra nie posiada też drzewka rozwoju, bo po co – kolejny plus. Dodajmy, że gra staje się łatwiejsza po przez ograniczenie klawiszy. Co do poziomu trudności. W grę może zagrać każdy gracz i to nie zależnie od poziomu zaawansowania. Gracz doświadczony może „dostać w kość”, jeżeli sobie tego życzy. Pozostali mogą skorzystać z wielu ułatwień i to istotnych, wpływających bezpośrednio na rozgrywkę. To przyjazna gra! Co do wymagań sprzętowych… Powiem tak: Jest dobrze, a nawet lepiej. Posiadam standardowy komputer oparty na Ryzenie7 - 5700X, RTX 4070TI 12GB VRAM, 32 GB RAM. Ta konfiguracja zapewnia mi bezproblemową i płynną rozgrywkę w maksymalnych ustawieniach w 1440p. Osobiście wybieram ustawienia epickie jednocześnie blokując klatki na 180, co w moim przypadku obniża temperaturę GPU. Dodam, że niedawno gra otrzymała łatkę. Czy warto zagrać? Na pewno tak! Cena jest niska, a rozrywka gwarantowana. Na zakończenie pozwolę sobie na smutną refleksje. Jest mi zwyczajnie przykro, że tytuł słabo się sprzedaje i gra w niego niewielu graczy. W przypadku tak małego studia zatrudniającego kilka osób, każdy negatywny komentarz, czy też wpis zamieszczony w sieci jest dla Nich „gwoździem do trumny”. Jeżeli prawdą jest, że studio zamknięto, a twórców gry zwolniono, to krytycy mogą już otwierać szampana. Rezultat? Pozostaną jedynie wielkie studia – prawdziwe molochy. Będą zatrudniać nie setki, a tysiące ludzi i przeżerać grube miliony. Gracz zostanie sprowadzony do roli pelikana i będzie łykał wszystko, co mu zaserwują i jeszcze za to słono zapłaci. Krytyka też się skończy, bo będzie zakazana i nie wykluczone, że również karalna. Może jednak się mylę? Bardzo bym chciała.Pokaż więcejPokaż mniej
61,4 godzin w chwili recenzji3 osób uznało to za pomocne