

Remnant: From the Ashes
Historia cen
Ostatnie 36 miesięcy · aktualizacja codziennaCeny obejmują Steam i 39 autoryzowanych sklepów; uwzględniamy wyłącznie legalne, zweryfikowane oferty. Wykres pokazuje tygodniowe minima na całym rynku oraz oficjalną cenę Steam z ostatnich 36 miesięcy.
Historia cen jest zapisywana w dolarach. Pokazane kwoty przeliczono na PLN po kursie EBC z 2026-11-09 i mają charakter orientacyjny; to, ile faktycznie zapłacisz, widnieje na stronie sklepu.


01O grze Remnant: From the Ashes
Remnant: From the Ashes to trzecioosobowa strzelanka akcji i survivalu w postapokaliptycznym świecie opanowanym przez potwory. Samotnie lub z maksymalnie dwoma graczami eksplorujesz dynamicznie generowane światy, walczysz z hordami i bossami oraz zdobywasz łupy. Cztery odmienne światy zmieniają mapy, spotkania, zadania i wydarzenia między podejściami. Doświadczenie, łupy i materiały służą do ulepszania broni, pancerza i modyfikacji. Wersja Steam PC obsługuje tryb jednoosobowy, multiplayer i pełną obsługę kontrolera. Ocena graczy wynosi 84% na podstawie 47 647 recenzji. Interfejs jest dostępny w językach: Chiński uproszczony, Chiński tradycyjny, Angielski, Francuski, Włoski, Niemiecki, Hiszpański, Rosyjski i Portugalski (Brazylia).
Twórcy
Najniższa cena w 36 miesiącach
≈ 15,24 zł2026-03-13 · WinGameStoreGra podstawowa · te same dane co w powyższej tabeli; historia w USD, nie regionalne minimum Steam.Obsługa języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Chiński uproszczony | Tak | Tak | — |
| Chiński tradycyjny | Tak | Tak | — |
| Angielski | Tak | Tak | Tak |
Pokaż jeszcze 6 języków
| Język | Interfejs | Napisy | Dźwięk |
|---|---|---|---|
| Francuski | Tak | Tak | Tak |
| Włoski | Tak | Tak | Tak |
| Niemiecki | Tak | Tak | Tak |
| Hiszpański | Tak | Tak | Tak |
| Rosyjski | Tak | Tak | Tak |
| Portugalski (Brazylia) | Tak | Tak | — |
Dane edycji Steam PC · 2026-11-12
02Zanim kupisz
Tryby gry
Wersja Steam na PC obsługuje tryb jednoosobowy oraz kooperację dla maksymalnie trzech osób.
Język i sterowanie
Podano pełną obsługę kontrolera. Interfejs jest dostępny w dziewięciu językach, a pełne audio w angielskim, niemieckim, francuskim, włoskim, hiszpańskim i japońskim.
03Często zadawane pytania
Czym jest Remnant: From the Ashes?
To trzecioosobowa strzelanka akcji i survivalu w postapokaliptycznym świecie pełnym potworów.
Czy świat zmienia się między podejściami?
Tak. Generowane dynamicznie światy zmieniają mapy, przeciwników, zadania i wydarzenia w kolejnych podejściach.
Jak działa kooperacja?
Kooperacja pozwala dołączyć maksymalnie dwóm dodatkowym osobom, czyli trzem graczom łącznie.
“Pull two friends into voice chat and this one hooks you with bosses you die to, learn to read, then finally beat — it swaps Dark Souls' melee for guns and keeps the bite. Just know the loot is flat and the maps start repeating once you've rolled them enough.”
Nasz werdykt
The dark horse nobody backed that outran the field
In 2019, nobody expected Remnant: From the Ashes to land. No big-publisher marketing muscle, a pitch that read like a Frankenstein splice. And yet: roughly two months out it cleared a million copies, the base game crossed 1.7 million inside a year, and by the end of 2021 the series had passed 3 million in total sales. That haul blew past Gunfire Games' internal expectations — the team itself admitted to being genuinely surprised. It is the textbook word-of-mouth dark horse, one player pulling in the next, becoming one of 2019's loudest sleeper hits.
That commercial success was not luck.
A Metacritic 78, an OpenCritic 77.5 inside the Strong tier with a 70% recommend rate, and a Steam standing that still holds at 84% positive across more than 46,000 reviews — that is a profile of solid, time-tested, and decidedly not a masterpiece. It never punched its ticket to the 90s club, but it won a base of diehards who genuinely re-run it. For a new IP, that mid-high-score, long-loved standing is harder to earn than a fleeting high.
What is striking in hindsight is how the sales curve kept climbing well after the launch noise faded. A million in two months is a strong opening; crossing 1.7 million on the base game inside a year, then 3 million across the series by late 2021, is the signature of a game that retained players and converted them into evangelists. That is the economics of word-of-mouth, not a marketing blitz — exactly the kind of slow-burn loyalty a publisher cannot manufacture.
Who should make this trip, and who should steer clear
So, to you: is this game for you or not? If you have a friend or two to play with, if you relish the loop of dying to a boss over and over, finally reading it, and beating it together, and if you are willing to sink time into grinding mods and assembling your build, it is practically tailor-made for you — three-player co-op is its full form, and the fun and chemistry live right there.

Flip it around: if you are the run-and-gun type, or you only want to follow one linear thread to the credits and leave, it will likely leave you frustrated and bored. Its difficulty will school you and its content fills out through repeated grinding — two things that land squarely on your sore spots. Especially the lone wolf set on soloing: the spikes get sharper and some encounters are unfriendly to one player, so brace for it. In one line: this is for the player willing to do homework for a hard fight and drag a friend in to grind it out, not for anyone after an easy ride.
Buy the complete edition — and the series it left behind
If you decide to dive in, there is one very practical version note: go straight for the complete edition with both expansions. As covered, the base story is a thin skeleton that needs Subject 2923 to flesh out, while Swamps of Corsus' Survival Mode adds a real long tail to the core loop. Count both in and you get the full shape of this game, not a bare base with half a story and a chunk of play missing.
Worth closing on is what it left behind. It was precisely because this Souls-with-guns-meets-procedural-generation experiment was validated by the market that it directly spawned a sequel — Remnant 2 arrived in 2023 and polished the odd idea into a proper series banner. Looking back, the place of Remnant: From the Ashes is not just a fun co-op shooter; it is a starting point that proved a certain splice could work. It is imperfect — the loot is flat, the repetition is real. But with a brave idea and a rock-solid combat backbone, it cut a path nobody else had walked in 2019, and walked itself into a series. For the right player, the trip is worth it.
Popularne recenzje Steam
Wybór recenzji w języku ojczystym · 10Wybrane pomocne recenzje w tym języku pokazują zarówno zalety, jak i krytykę. Wybór nie przedstawia ogólnej oceny pozytywnej; opinie dotyczą recenzowanej wersji.
*Remnant: From the Ashes* Na produkcję czekałem ponad rok, w pierwszym dniu kiedy można było składać zamówienia przedpremierowe, zrobiłem to. Gra ma mega potencjał, generator poziomów jest naprawdę dobry, za każdym razem grając ten sam poziom zmienia się układ mapy. Mega dopracowane modele postaci/wrogów, ataki robią duże wrażenie, oraz walcząc z bossem czuć, że typ ma w łapie walnięcie, takie darksouls z karabinkami. Movement postaci jest dobry. Wydaje ci się, że 4 biomy to mało? Jeden poziom zajmuje bez porażki parę godzin, co jest nie możliwe do zrobienia. Grając we 4 i tak się wszyscy wyłożycie. Grafika jest prześliczna, twórcy włożyli bardzo dużo pracy w detale i jakość przedmiotów. Opytmalizacja jest na wysokim poziomie, 150fps na ustawieniach Ultra w rozdzielczości 1440p robi wrażenie. Na chwilę obecną moim skromnym zdaniem jest to jedna z najlepszych gier coop, jakie mogłem testować, a najlepsza w 2019r ;) 140zł to naprawdę nie jest dużo za tę produkcję. Polecam, InvexPokaż więcejPokaż mniej
Rozpocznijmy od tego że o grze dowiedziałem się niedługo przed zakupem (zaraz po tym jak skończyłem DS3), na początku nie byłem do niej przekonany, ilość pozytywnych recenzji i pełnoprawny coop zachęciły mnie do zakupu. Pierwsze kilka godzin gry sprawiło na mnie pozytywne wrażenie, po przejściu całkiem nudnego początku gra zaczyna się rozkręcać, robi się ciekawie i gra się naprawdę przyjemnie zwłaszcza w coopie. Jakże szybko ta sielanka się kończy. Ale zacznijmy od tego co w grze mi się podobało: Zdecydowanie na plus zasługuje oprawa graficzna która zachwyca od samego początku do końca (nie zwracajcie uwagę na grafikę na screenach ponieważ w większości są one prerenderowane. Coop również spisuje się wyśmienicie. Strzelanie jest świetne i zdecydowanie dla mnie uratowało tą grę do tego stopnia że zdecydowałem się napisać jakąś bardziej szczegółową recenzję. Uzbrojenie również prezentuje się przyzwoicie, spluwy prezentuje się ciekawie, większość z nich działa dobrze i daje satysfakcje ze strzelania, w dodatku większość z nich ma bardzo fajny design. Zbroje również prezentują się przyzwoicie chociaż są one zdecydowanie biedniejsze. A teraz to co w grze mi się nie podobało (a było tego całkiem sporo): Zacznę od lokacji, które na początku są bardzo przyjemne, zwłaszcza te które znajdują się w mieście, szybko okazuje się jednak że nie mają charakteru i zlewają się w niespójną całość, nie mówiąc o tym że różnią się głownie inną oprawą graficzną. Przeciwnicy na samym początku robią dobre wrażenie, może nie są zbyt wymagający ale bardzo przyjemnie się z nimi walczy, zwłaszcza z tymi wyposażonymi w spluwy. Szybko okazuje się jednak że jest ich niewiele a w dalszych lokacjach często różnią się jedynie wyglądem. W dodatku nie dysponują zbyt rozbudowanymi zestawami ataków, często ograniczając się do jednego ataku na odległość i jednego ataku z bliska, okazyjnie możemy zobaczyć jak unikają naszych ataków i wyprowadzają jakiś (często dystansowy) kontratak. Kolejnym minusem na pewno jest poruszanie się postacią, do teraz nie wierzyłem że mógł ktoś zrobić bardziej drewniany movement bohatera niż ten którego zaznałem w Dark Souls: Remastered (chociaż ten, przynajmniej był na swój sposób świetny i w sumie to mi się podoba,ł w Remnancie jednak nie widzę żadnych plusów tako w jaki sposób się poruszamy nie mówiąc o zapętlonym w kółko dźwiękiem biegania ). A teraz zacznie się to co naprawdę w grze prezentuje się bardzo źle, tak jak wcześniejsze wady ratowało świetne strzelanie, to tego nie jest ono już w stanie uratować. Bossowie NIE MAJĄ CHARAKTERU, są niesamowicie NUDNI i nieciekawi, walka z nimi nie jest zbyt wymagająca (chociaż pare razy musiałem powtarzać niektóre walki głownie z powodu paru moim zdaniem niedorzecznych ataków oraz dziwnego działania postaci o którym wspomniałem już wcześniej). Bossowie dysponują zazwyczaj jedynie 3-4 atakami, które bardzo łatwo uniknać. W walkach z nimi niesamowicie frustrują ciągle pojawiąjące się na arenie moby które nie robią nic oprócz frustrowania i jeszcze większego utrudniania i tak drewnianego poruszania się. Tym bardziej NIEDORZECZNE jest to że bossowie czasami to zwykli przeciwnicy z podniesionym paskiem życia. Ale prawdziwa okropność zaczyna się w końcowej walce, jak pewnie część z was wie w soulsach ostatni bossowie są, dopracowani, wymagający i ciekawi, (w skrócie świetni) tutaj się tego nie spodziewajcie, jest to dokładna odwrotność. Ostatni boss dysponuje może 2 atakami jest NUDNY, CZASOCHŁONNY i NIEDORZECZNY, oficjalnie mogę powiedzieć że jest to NAJGORSZY BOSS z jakim kiedykolwiek spotkałem się w jakiejkolwiek grze. Warto jeszcze wspomnieć że grze występuje całkiem duża ilość bugów, takie jak mini boss zapadający się pod ziemie i w nieskończoność respiący przeciwników, ale to można pominąć. W skrócie gra NIE JEST WARTA swojej ceny, mógłbym ją polecić, ale analizując to jak krótka jest i jak nudna staje się pod koniec nie mogę (może gdyby kosztowała 50zł mniej). Jeżeli kiedyś cena gry spadnie poniżej 90zł zdecydowanie warto w nią zagrać zwłaszcza jeżeli macie z kim (gra solo wydaje mi się być tym bardziej nieciekawa). PS. O fabule tej gry nie będę wspominał w skrócie nie jest zbyt ciekawa i nudna. Interakcje z NPC również są bardzo ubogie, ograniczając się do paru dialogów na początku gry i paru ciągle powtarzających się do jej końca.Pokaż więcejPokaż mniej
Jako fanka Dark fantasy od razu zwróciłam uwagę na Remnant, aczkolwiek byłam przekonana, że będzie to gra średniej klasy, bo nigdzie nie było o niej słychać. Żadnego medialnego szumu, sama natrafiłam na nią przypadkiem. Na screenach wiadomo, wszystko wygląda dobrze, stwory interesujące, ale shootery souls-like już powstawały i średnio to wychodziło. Mimo wszystko angażując się w taniec z mieczem, z potężnymi bossami, wymaga to od nas większej precyzji i skupienia, by na czas unikać potężnych ciosów, niż stanie na dystans i strzelanie do gąbki na naboje. Remnant jednak zmienił moje myślenie o shooterach, okazał się nadzwyczajną niespodzianką z niezwykle satysfakcjonującym modelem walki. Oczywiście nadal nie jest to gra AAA, bowiem lokacje bywają nużące, podobne do siebie, gra nie jest też wolna od bugów, ale która jest w dzisiejszych czasach? Z pewnością zaskoczenie z jakiego mnie wzięło Remnant spowodowało, że nie oczekiwałam zbyt wiele, ze zdziwieniem odkryłam, że za dziełem chowają się twórcy tak głośnych tytułów jak Darksiders 2 i 3. Jednak przemyślawszy sprawę, że oto mamy tutaj inspirowany serią Dark Souls shooter, ale też niedawno Darksiders 3 dostał masę zarzutów, że również poszedł w ślady DS, wszystko zaczęło łączyć się w całość. Możliwe, że po fali krytyki Darksiders 3, twórcy chcieli sprawdzić, czy ich nowa fascynacja ma w ogóle rację bytu. A ma, jak cholera. Remnant nie wciąga kreacją postaci, czy fabułą. Ta jest oczywiście i to bardziej oczywista, niż w jakichkolwiek DSach. Nasze cele jednak ewoluują, bo my chcemy dotrzeć w konkretne miejsce, ale sami nie damy rady, a żeby ktoś nam pomógł musimy coś dla niego zrobić, jak to w grach. Jednakże tym razem nie jest są to zadania "przynieś, podaj, pozamiataj", a widzimy, że społeczność, która nam pomaga, naprawdę jest na skraju wyginięcia, jak cały świat opanowany przez "Roots". Bowiem drzewo-, roślino- podobne stwory wręcz pożerają całe miasta, niszcząc wszystko co napotkają na swej drodze. Aczkolwiek to nie fabuła, a mechanika przykuwa do fotela. Jeszcze mocniej zadziwia fakt, iż bossowie potrafią się różnić w zależności od tego jaką klasą postaci gramy. Snajper przecież będzie miał zbyt łatwo, jak przeciwnik będzie walczył z dystansu. Shotgun z kolei świetnie sobie poradzi, jak przeciwnik zacznie szukać kontaktu. Dostaniemy więc do walki przeciwnika, który ma odmienny styl walki od tego, na który jesteśmy przygotowani. Ma nas to zmusić do rozwijania broni różnej klasy i przede wszystkim szybko reagować. Poza lokacjami głównymi mamy tutaj też Dungeony, które po przejściu gwarantują świetną nagrodę, ale potrafią też umęczyć hordami wrogów. Są one generowane losowo. Oczywiście wyglądają podobnie, ale mają inne ukształtowanie korytarzy, dzięki czemu zawsze mogą nas zaskoczyć nie lada labiryntem. Możemy w nich farmić, aczkolwiek lepiej wykuwać bronie z "serc" bossów, bowiem ekwipunek nie jest tutaj zbyt bogaty. O tyle o ile w Dark Soulsach w ogóle wykuwanie własnego sprzętu nie jest potrzebne, a tylko opcjonalne, bo często ulepszone zwykłe bronie osiągają lepsze wyniki, tak tu w zasadzie gwarantuje nam to możliwości przeżycia na dalszych etapach. Standardowo mamy 2 paski informujące nas o stanie zdrowia naszej postaci: zdrowie i staminę. Staminy nie zużywamy na ruch strzelbą, ale jest niezbędna by odbiec od przeciwnika, czy zrobić unik. Nie ma jednak typowego drzewka rozwoju. "Traity", czyli zdolności pasywne, musimy wpierw odkryć, by móc je potem rozwijać. Najczęściej jest to pokonanie konkretnego wroga, czy wykonanie określonej czynności to sprawia, że każdy może zgromadzić swój indywidualny zestaw, który będzie zależał też trochę od stylu naszej gry. Niestety gra nie jest wolna od bugów, potrafi też znudzić dużymi, jednolitymi lokacjami, czy zawieźć niewielką ilością asortymentu u sprzedawcy. Jednak zdecydowanie została mocno niedoceniona, a warto dać jej szansę. Sama kupiłam ją za pełną cenę i byłam zachwycona do tego stopnia, że rzadko korzystałam z kooperacji, bowiem chciałam wszystko sama odkrywać kawałek po kawałku, a to już o czymś świadczy.Pokaż więcejPokaż mniej
Remnant: From the Ashes Od ponad roku kręciłem się wokół tego tytułu. Uwielbiam serie Souls, Sekiro uważam za majstersztyk a wysoki poziom trudności w grach ( jeżeli jest zaimplementowany poprawnie ) ubóstwiam. Dodatkowo liczne materiały na YT pozytywnie wypowiadające się na temat Remnant zrobiły swoje... mimo wszystko nadal nie byłem pewien zakupu. Czemu? Gdyż 99% Souls-lików nie rozumie albo nie potrafi stworzyć tego "czegoś" co stworzyła seria Dark Souls. Tyczy się to pięknego i przerażającego świata gry, historii która jest ciekawa ale i enigmatyczna, pozwalając graczowi na swoje przemyślenia i dopowiedzenia. Poczucia ciągłego zaszczucia, pomimo setek godzin w grze, czy poziomu trudności który wynagradzał cierpliwość, eksploracje i korzystanie z szarych komórek. No dobrze ale jak wypada przy serii Dark Souls, Remnant? ( Pragnę zaznaczyć, że gram Solo i tak będę oceniał Remnant. Jako gracz Solo ). Będąc szczerym nijak. Gra robi wiele rzeczy dobrze, ale czuć, że jest to tylko naśladowca. Świat do którego trafiamy jest interesujący i bogaty w biomy. Zniszczone ludzkie miasta, pustynie, bagna, bunkry, podziemia. Dodatkowo paleta barw przynajmniej w moim przypadku trafiła w dziesiątkę. Dzięki przytłumionym kolorom świat w którym przyjdzie nam spędzić dziesiątki godzin wydaje się martwy, zniszczony i po prostu smutny. Jeżeli chodzi o prezentacje gra robi solidne pierwsze wrażenie. Sam Gun-Play ( który wyróżnia Remnant od innych Souls-lików ) jest wykonany również całkiem dobrze. Feeling broni jest taki jaki powinien być. Czuć, że bronie mają kopa, a przeciwnicy których trafiamy albo się zataczają albo upadają na ziemie. Solidna robota. Ilość broni nie jest może ogromna ale na pewno są różnorodne. Miotacze ognia, snajperki, shotguny, pistolety. Specjalne bronie tworzone z części pokonanych bossów ( tak jak w serii Souls ). Jest tego wystarczająco dużo i daje duże pole do zabawy z buildami postaci. No dobrze a co według mnie wypadło średnio? Dialogi, voice acting jak i same postacie to drewno. Animacje twarzy ludzi z którymi rozmawiamy to tragedia. Będąc szczerym preferuje brak animacji ( ala Dark Souls ) niż pokraczne kłapanie ustami. Voice Acting w 80% przypadków jest bez emocji albo jest nie trafiony. Widać, że aktor próbuje ale brak doświadczenia albo umiejętności robi swoje. I wychodzi to wszystko tak sobie... Same postacie które spotykamy po drodze są kompletnie nieciekawe. Nie zrozumcie mnie źle, nie są złe. Ale żadna nie zapada w pamięć. Mamy typowe miłego starszego Pana, irytującą i przypierdalającą się o byle co młodą dziunie i neutralną, twardą przywódczynie. Nic specjalnego. Dodając do tego średni voice acting no i jest efekt... Rozwijanie postaci jest proste jak budowa cepa. Mając prawie 3 000 h w serii Souls jestem przyzwyczajony do dziesiątek statystyk, dróg rozwijania postaci i kombinacji. Remnant oferuje parę skilli do levelowania, umiejętności specjalnych które przypisujemy do broni i... to tyle będąc szczerym. Po 6h gry, pokonaniu 3 bossów solo, Remnant niczym mnie nie zaskoczył w tym aspekcie. Co do samego poziomu trudności. Gra jest prosta. Za prosta. Gram na prawie najwyższym poziomie a zginąłem tylko raz... na pierwszym bossie gdyż pomyliłem klawisze i dałem się obleźć poczwarom. Dodatkowo Remnant robi to samo co 99% wszystkich Souls Lików. Nie tworzy ciekawych wrogów, z ciekawymi ruchami i wieloma animacjami do nauki a spamuje nimi na lewo i prawo. Co 50 metrów mamy mini areny i 5-10 wrogów do pokonania. Jedni strzelają, inni nas rushują a jeszcze inni wzywają posiłki. Ponownie. Nic nowego, nic ciekawego, nic odkrywczego. To samo widzieliśmy już dziesiątki razy. Same lokacje pomimo, że wyglądają ciekawie ( głównie przez paletę kolorów która bardzo mi się podoba ) nie zapadną nikomu w pamięć. Czemu? Bo są losowo generowane. Zapewnia to co prawda nowy wygląd lokacji/rozkład przeciwników co run/śmierć, ale nie umywa się to do ręcznie tworzonych poziomów. Brak tu monumentalnych pejzaży, logicznie połączonych poziomów. Świat nie sprawia wrażenia miejsca które mogłoby być zamieszkane przez kogoś. Jest to po prostu gra video. I tyle. Ponownie.... nic nowego i nic ciekawego. Czy polecam? To zależy. Jeżeli szukasz gry która będzie tak samo ciekawa, dobrze zaprojektowana i intrygująca jak seria Souls to tutaj tego nie znajdziesz. Remnant jest tylko kolejnym biednym naśladowcą który nie rozumie o co chodzi w tej serii gier. . . . . Jeżeli chcesz po prostu strzelanki, z lekkim dodatkiem RPG i rozwoju postaci, nie spędziłeś setek godzin w Dark Souls, nie przeszkadza Ci okazjonalny grind + masz kumpli do co-op. Myślę, że możesz się dobrze bawić. Ja na 100% ukończę Remnant. Ale nie jest to gra o której będę pamiętać za rok czy dwa.Pokaż więcejPokaż mniej
Zanim zagrałem w Remnant: From the Ashes, to wrzucałem tę grę do wora pod tytułem: " Kolejny, przeciętny klon Dark Souls". Jest w tym trochę prawdy, ale po pierwsze ta gra mocno odstaje od przeciętnych klonów, a po drugie posiada własną osobowość, własne pomysły na rozgrywkę oraz ciężki, post apokaliptyczny klimat, który bardzo szybko wgryza się w duszę gracza. Dodajmy do tego świetny tryb kooperacji, mocno re grywalną kampanię główną oraz dodatkowe tryby, a otrzymamy ponadprzeciętnego RPG do którego łatka przeciętnego klona przylepiona jest tylko na ślinę. Już po paru godzinach rozgrywki łatka ta trzyma się tylko na słowo honoru, a po kilku kolejnych odpada całkowicie ukazując nam grę, która wnosi do gatunku coś nowego, mieszając gatunek soulslike z roguelite w iście mistrzowskim stylu. ❈ Ward 13 Fabuła gry dzieje się kilkadziesiąt lat po katastrofie, do której w głównej mierze przyczyniły się badania naukowe nad innymi wymiarami. Po otwarciu przejścia do innego wymiaru pod koniec lat 60, do naszego świata wkracza Root, zabijając i asymilując większość populacji naszej planety. Nieliczni pozostali przy życiu ludzie ukrywają się w bunkrach. W grze wcielamy się w bohatera, który na skutek dziwnych snów, chce dostać się do tajemniczej wieży pośrodku oceanu. Zamiast do wieży, to docieramy do Ward 13, czyli do jednego z miejsc gdzie plaga miała swój początek. Odkrycie, którego tam dokonujemy sprawia, że jako osoba pozbawiona wspomnień, człowiek znikąd, zaczynamy krucjatę przeciwko spaczeniu, wierząc, że ma to jeszcze jakiś sens. Od teraz Ward 13 będzie naszą bazą wypadową na całą grę. Poza głównym portalem, który służy też za narzędzie do ustalania rozgrywki, znajdziemy tu kilku NPC, którzy niezbyt chętnie, ale jednak pomogą nam w naszej krucjacie, ulepszając nasz ekwipunek, zbroję, czy też sprzedając nam przedmioty jednorazowego użytku. Gra pod względem fabularnym jest dość oszczędna oferując narrację na dwóch poziomach. Dość ubogie rozmowy z NPC, możemy, a nawet powinniśmy uzupełnić znajdowanymi dziennikami oraz czytając logi na komputerach, czy też różne notatki znajdywane w świecie gry. Drugi poziom, to narracja poprzez świat przedstawiony, gdzie podobnie jak w soulsach możemy odkrywać różne tajemnice i sekrety, do których nie prowadzi żaden wskaźnik. Gra pomimo trochę innej konstrukcji zachowała tę specyficzną ciekawość świata znaną z soulsów, która tutaj dodatkowo jest podsycana sprytnie rozwiązaną losowością. Remnant: From the Ashes jest jednocześnie jedną z nielicznych gier, w które nie wyobrażam sobie grać bez dodatków. Historie oraz światy zawarte w DLC mocno wzbogacają wrażenia płynące z rozgrywki, a co najważniejsze doprowadzają nas do prawdziwego finału nie mówiąc już o specjalnych trybach, które oferują. Jest to zarówno plus, jak i minus tej produkcji, a moja recenzja opiera się na pełnym doświadczeniu, czyli grze z oboma DLC. Nie oznacza to, że gra bez DLC jest dużo gorsza, ale zapewne zostawia spore odczucie niedosytu... ❈ Remnantlite Mechaniki znane z soulsów, to głownie kryształ służący za ognisko, który resetuje wrogów ( ale tylko wrogów), a jednocześnie nas leczy i uzupełnia amunicję. Mechanika mgły przed arenami z bossem, specjalne serca, które działaniem przypominają lecznicze buteleczki oraz ogólny projekt rozgrywki, gdzie gra próbuje nas zaskakiwać, co wymusza często naukę poprzez błędy. W przeciwieństwie jednak do soulsów możemy wybierać poziomy trudności przed rozpoczęciem przygody, a dodatkowo całość można przechodzić w pełnoprawnej kooperacji do trzech osób, co znacznie ułatwia rozgrywkę zwłaszcza na niższych poziomach trudności. Natomiast z gatunku roguelite gra czerpie częściową losowość. Tej gry nie da się przejść za pierwszym razem tak, aby zobaczyć wszystkich bossów, odkryć wszystkie bronie, zbroje itd. Tutaj kampania główna jest po części losowa, warto jednak uspokoić tych, co losowości w grach nie lubią, bo twórcom udało się tutaj to, co w wielu roguelite jest mocno średnie. Mianowicie w ogóle tej losowości nie czuć, a gra nie traci nic z klimatu. Jest wręcz przeciwnie, a częściowa losowość zachęca do ponownego przejścia gry na wyższym poziomie wyzwania lub ze znajomymi. Dla osób, które jednak nie chcą tracić czasu na ponowne przejście gry, jest tryb przygody, w którym to możemy stworzyć mini kampanię w jednym z pięciu dostępnych światów, co pozwoli poznać nowe regiony oraz da okazję do walki z innymi bossami pominiętymi w kampanii głównej. Jest jeszcze tryb survival w którym gra jest bardziej dynamiczna, a każda rozgrywka rozpoczyna się w samych galotkach na zerowym poziomie. Tryb ten warto zostawić sobie na sam koniec, bo jest on raczej skierowany do osób, które dobrze już znają grę i szukają wyzwania. ❈ Subject 2923 Rozwój postaci zdecydowanie należy do jednych z najlepszych jakie spotkałem w tym gatunku. Łączy on klasyczne zdobywanie poziomów za doświadczenie ze stylem gry, który odpowiada za cechy jakie zdobędziemy ( nazywane tu z ang. trait). Polega to na tym, że na początku rozgrywki otrzymamy trzy cechy, które możemy rozwijać za zdobyte punkty doświadczenia, a każdą kolejną musimy sami odkryć. Przykładowo: Chcecie zadawać większe obrażenia w czułe punkty? Strzelajcie przeciwnikom często w głowę lub inne wrażliwe miejsca, a cecha pojawi się na waszym koncie niebawem, a to czy ją rozwiniecie za punkty z doświadczenia, czy zainwestujecie w inną, to już zależy od buildu jaki planujecie stworzyć. Takich "traitów" zdobywanych na bazie stylu naszej gry jest kilkadziesiąt, a oprócz tego są cechy specjalne, które można znaleźć w sekretach lub za specjalne akcje itp. Bardzo fajnie wpływa to na rozgrywkę i nie dość, że jest naturalne, to jeszcze dodaje kolejną cegiełkę do chęci odkrywania tej gry. Podobnie jest ze zbrojami, pierścieniami oraz bronią. Grę rozpoczynamy wyposażeni w ekwipunek zależny od wybranej na początku klasy, a każdy kolejny karabin, pistolet czy też broń do walki wręcz zdobędziemy w świecie gry, eksplorując go i pokonując bossów. W tej grze każde znalezisko cieszy, a jak dodamy do tego, że większość bossów można pokonać na dwa sposoby, co da nam inny składnik z którego wytworzymy specjalną broń lub moduł do tejże, to mamy kolejne kilkadziesiąt powodów, do przelosowywania świata i ponownego przemierzania krain. Broń oraz zbroję można oczywiście ulepszać u rzemieślnika ( zwykłe do +20, a legendarne do +10), co poprawi nasze statystyki, a oprócz tego każde narzędzie zagłady da się wyposażyć w modyfikację, co wpływa na jej wygląd oraz atak specjalny. ✍️ PODSUMOWANIE: Remnant: From the Ashes to produkcja, która w mistrzowski sposób czerpie z dwóch popularnych gatunków gier, tworząc unikatowe doznanie, które nie tracąc nic z grywalności pierwowzoru dodaje sporo od siebie. Jest to produkcja ze wszech miar godna polecenia, w którą rekomenduję zagrać każdemu maniakowi gatunku, a jednocześnie dzięki otwartej kooperacji oraz skalowalnemu poziomowi trudności, nada się też idealnie dla "świeżaków", którzy z gatunkiem nie mieli jeszcze styczności. PLUSY: ✔️ Klimat ✔️ Świetny model walki oraz strzelania ✔️ Genialny rozwój postaci ✔️ Losowość, która nie męczy ✔️ Dużo sekretów i możliwości ✔️ Pięć światów do odkrycia ( bez dodatków 3 i pół) MINUSY: ❌ Brak wersji PL ❌ Bez dodatków, jest sporo uboższa OCENA: 9/10😍 Zapraszam do obserwacji naszego kuratora: ŚWIAT RECENZJIPokaż więcejPokaż mniej
Zacznijmy od tego, że sięgnąłem po grę zaraz po ukończeniu Dark Souls 3 na "otarcie łez". To był strzał w dziesiątkę bo na pierwsze 8h gra była naprawdę bardzo dobra. Największą jej zaletą jest system strzelania, no i przede wszystkim COOP. To trzyma poziom do samego końca. Mimo wszystko przeciwnicy są powtarzalni i spotyka się mniej więcej 3 typy wrogów na dany etap z czego, w większości składają się z podobnych, jak nie takich samych ruchów. Potworki czasami się bugują. Mieliśmy taką sytuację, że jeden miniboss spawnujący mobki wpadł pod podłogę i weź tu ubij takiego cwela. Po 5/8h lokacje zaczynają się robić okropnie nużące i idziesz przez nie, tylko strzelając do potworków, bo powtarzalność etapów nudzi jak jasna cholera. Poziom trudności jest na średnim poziomie. Było kilka bossów, które musieliśmy powtarzać nawet po kilka razy. Jak już przy bossach jesteśmy to są one TAK BARDZO BEZ CHARAKTERU, że po ukończeniu gry nie pamiętam nazwy prawie żadnego z nich. W większości są zrobione na odpier***l i mają 2, MAX 3 ataki, którymi dysponują. Jeżeli chodzi o lootowanie, to na drodze spotkamy tylko iron, scrapy oraz od czasu do czasu itemek na truciznę występującą w danym świecie. Jeżeli chodzi o bronie i zbroje to jak najbardziej na plus. Jest ich sporo, a każdy różni się od siebie. Jednym słowem, jest w czym wybierać. Niestety to nie ratuje całkowicie skopanej fabuły. Motyw jak bardzo dobry, ale poprowadzenie co po niektórych wątków pozostawia wiele do życzenia. Podsumowując, system strzelania i coop dają wiele radochy, ale przeciwnicy, fabuła, etapy już nie. Jeżeli gra kosztowałaby 2 razy mniej to na pewno mógłbym ją polecić. Niestety nie kosztuje. PS. Ostatni boss gry to najgorszy boss z jakim spotkałem się kiedykolwiek w soulslike'ch.Pokaż więcejPokaż mniej
Wciąga jak bagno, potrafi dać w kość, zaskakuje wtedy, kiedy już wydaje nam się, że już znamy ją od podszewki – chyba tak najprościej w kilku słowach opisać Remnant: From the Ashes. Jeżeli jesteś fanem Dark Souls i jakimś cudem ominęła Cię premiera tego tytułu, to nie trać czasu, a do tego tekstu wróć później :) Jeżeli, podobnie jak ja, sceptycznie podchodzisz do gatunku soulslike, ale kręcą Cię ciekawe historie i gameplay, w którym gra wymaga od nas dostosowania się zmieniających się warunków i przeciwników – spokojnie doczytaj do końca i dowiedz się, dlaczego warto wypróbować Remnant: From the Ashes. Zanim dojdę do łańcuszka pochwał, kilka słów ostrzeżenia – od gry można się odbić i nie mieć zbytnio ochoty dać jej drugiej szansy. Początek przygody jest mocno enigmatyczny. Nie bardzo wiemy, kim właściwie jest nasz bohater, co stało się ze światem i jaka jest nasza rola w tym całym zamieszaniu. Tutorial tłumaczy raczej niewiele, a na dodatek zostawia nas sam na sam z gromadą wrogów, których przyjdzie nam pokonać w walce w zwarciu, co w dalszej części przygody nie będzie raczej naszym podstawowym sposobem radzenia sobie z zagrożeniem. Ponure lokacje z początku gry są nie tylko niezbyt urokliwe, ale przy okazji boleśnie przypominają, że nie jest to gra z budżetem choćby zbliżonym do topowych produkcji. Kiedy już dorobimy się pierwszych pukawek szybko przekonamy się, że amunicja do nich jest na wagę złota. Początkowe bronie nie są zbyt skuteczne, więc szybko przyjdzie nam szukać lepszych lub starać się inwestować w rozwój raz zdobytej broni i pancerza. Przeciwnicy dość szybko są w stanie nauczyć nas pokory i rozsądnego gospodarowania zasobami. Pierwsi bossowie dają w kość i chwila nieuwagi w starciu z nimi zazwyczaj kończy się odrodzeniem przy najbliższym ognisku i kolejnym podejściem do starcia. Dlaczego więc Remnant wciąga? Po pierwsze – kapitalnie stopniuje wyzwania. Przegrane motywują do zmiany taktyki, broni, aktywnych umiejętności, ale chyba nigdy nie powodują, że zastanawiamy się nad tym, czy ktoś nie postawił przed nami zbyt potężnego przeciwnika. Po drugie – gra umiejętnie nagradza za sukcesy. Nowe bronie, umiejętności i przedmioty do wykorzystania sprawiają, że nasza postać staje się coraz potężniejsza. Świat gry skaluje się do naszych postępów, więc jednocześnie nigdy nie natrafimy na sytuację, w której starcia przestają być dla nas wyzwaniem. Jasne, konkretne buildy są w stanie sprawić, że przeciwnicy dosłownie rozstępują się przed nami, ale wymaga to zdobycia bardzo konkretnego sprzętu i umiejętności, co z kolei sprawia, że pewne lokacji musimy przejść wielokrotnie, licząc na to, że tym razem wylosujemy potrzebny nam zestaw bossów, którzy po pokonaniu zostawią nam odpowiednią broń. Skoro już o bossach mowa – pożegnajcie się z myślą, że w czasie jednej kampanii powalczycie z każdym. W każdej lokacji gra losuje dla nas odpowiedni „zestaw”, więc nie zdziwcie się, kiedy przy próbie ponownego przejścia gry w miejscu, które znacie zastaniecie kogoś, kto będzie wymagał zupełnie innego podejścia do starcia. W celu pokonania kogoś, z kim do tej pory nie mieliśmy okazję się zmierzyć nie trzeba rozpoczynać od razu nowej kampanii. Twórcy stworzyli tryb przygody, który generuje nam wybraną krainę w ramach której zmierzymy się ze standardowymi przeciwnikami dla danego miejsca i oczywiście samymi bossami. Zestaw jest za każdym razem inny i nie mamy możliwości, by zdecydować, co zobaczymy, więc zdobycie określonego ekwipunku może zająć trochę czasu. Rozgrywka daje ogrom radochy i zachęca do tego, by próbować się z wyzwaniami wielokrotnie. Kto wie, kogo tym razem wylosuje gra jako bossa w danej lokacji? Dodajcie do tego fakt, że część przeciwników pozostawia po pokonaniu różne nagrody w zależności od tego, w jaki sposób pokona się ich w trakcie starcia… Np. starcie z Ixillis, bossem w świecie Corsus. Ixillis to walka z dwiema bliźniaczymi (?) istotami. Jeżeli uda nam się pokonać obie istoty w niewielkim odstępie czasu dostaniemy za to starcie inną nagrodę niż wtedy, gdy najpierw skupimy się na jednym z bliźniaków, a następnie pokonamy drugiego. Mało? Otóż wszystko to możecie zrobić z grupą maksymalnie dwóch towarzyszy. Dwie dodatkowe postacie zrekrutujecie wśród znajomych lub możecie pozwolić, by do gry dołączyli dowolni gracze z całego świata. W kooperacji przejdziecie zarówno całą kampanię, jak i pojedynczą przygodę. Co więcej, o zdobywane łupy nie trzeba w żaden sposób konkurować – wszystko to, co uda się zdobyć jest rozdzielane identycznie dla wszystkich graczy. Umiejętności, bronie, specjalne przedmioty umożliwiające tworzenie broni lub traitów – zdobywa je każdy uczestnik rozgrywki. Sam w momencie pisania tej recenzji kampanię przeszedłem dwukrotnie oraz wylosowałem kilkanaście razy pojedyncze mniejsze przygody w różnych światach. Póki co, zabawa jest tak samo przednia jak była w momencie, kiedy dopiero rozpoczynałem zabawę.Pokaż więcejPokaż mniej
Od razu zaznaczę, że grałem sam. Gra dopiero po trzech godzinach pozwala nam wyposażyć się w nową sensowną broń dla wybranej przez nas klasy postaci. Wspomniane trzy godziny były nudne, wypełnione nudnymi, pustymi lokacjami i brakiem zauważalnego progresu. Lootujemy jedynie materiały do ulepszania i tworzenia przedmiotów. Gra jest powolna. Rozumiem idee checkpointów na początku kolejnych dungeonów, żeby nie było za łatwo, ale jak przypadkiem wybierzemy złą ścieżkę to trzeba wracać. Skorzystanie z checkpointu odradza przeciwników. Co z tego, skoro nie możemy szybko wrócić do poprzednich lokacji? Postać biega powoli, a sprint zabiera stamine. Zwykli przeciwnicy jak do tej pory nie stanowili zagrożenia, schodzili na strzała. Na plus zdecydowanie feeling strzelania i klimat. Skaczące cyferki są satysfakcjonujące, szukanie słabych punktów u przeciwników daje zabawę. Każdy mod zmienia wygląd broni co powoduje chęć spróbowania wszystkiego. Trochę szkoda tych 140zł. Pierwsze wrażenia 4/10. Samym strzelaniem to to się nie obroni.Pokaż więcejPokaż mniej
Zdecydowany Must Have dla fanów Souls-lików. Jak zawsze okrojona recenzja, żeby przypadkiem czegoś nie zaspoilerować! :) Widać tu masę inspiracji z tytułów takich jak Dark Souls czy Bloodborne, jednak w unikalny sposób Gunfire. Mamy tu doczynienia z proceduralnie generowaną przypadkowo historią, którą każdy z Nas rozegra na potencjalnie innej mapie i innych bossach po drodze. To tak piękny pomysł, który dodaje tak wielę replay'a do gry, że do tej pory uważam, że inne gry powinny go podłapać. Historia jest unikalna, ale miejscami pusta. Dopiero zainteresowanie z własnej strony, otwiera przed Nami szerzej okno na świat Remnant. Sam poziom trudności gry jest dostosowalny na różnych poziomach, z czego każdy oferuje wyzwanię... Lecz tylko nieliczni odważą się na NIghtmare świeżutką postacią. Gra ma przed sobą obszerną przyszłość związaną z nowymi planetami, przedmiotami, postaciami czy to w postaci DLC czy patchy. Polecam jak cholera! Pozdrawiam, Enno - www.twitch.tv/EnnoPokaż więcejPokaż mniej
-Ulepszanie ekwipunku praktycznie nie ma sensu, ponieważ podnosi on poziom przeciwników - nie czujemy tego, że cokolwiek zostało ulepszone. Pokonanie konkretnego przeciwnika bronią +1 jak i bronią +20 pochłania tyle samo pocisków. -Tak więc loot też jest bez sensu - wszystko co leci ze zwykłych przeciwników to jedynie amunicja i itemy do ulepszania ekwipunku, co jak już napisałem nie ma sensu. -Loot nie istnieje - każda lokacja to najczęściej jedynie jakiś bezuzyteczny pierścień i punkt umiejętności. Nie liczcie na dobry system lootu, bo nic takiego tutaj nie istnieje, to nie Borderlands, gdzie się sypią tony lootu. Tutaj nic nie ma. -Większość przedmiotów bezużyteczna -Powtarzalne lokacje -AI przeciwników polega na tym, że respią się za plecami i zawsze wiedzą gdzie jesteśmy (wallhack). -Bossowie to w większości zwykły mobek z większą ilością życia, JEDNYM dodatkowym atakiem, gdzie "trudność" polega na zasrywaniu nas falami zwyklych mobków, gdzie często nie ma się czasu nawet przeładować i całość jest mega frustrująca wraz ze "sztuczną inteligencją" jaką opisałem wyżej - biegnie na nas 20 pchełek ze wszystkich stron a jak nawet się je wszystkie wybije, to pojawiają się kolejne za naszymi plecami. -Brak balansu w multi, niektórzy bossowie niemożliwi do pokonania przez DPS check, gdzie gracze muszą mieć ten sam poziom ekwipunku, bo gra scaluje przeciwników do najbardziej ulepszonego elementu wyposażenia, więc jeśli gracz A ma przykładowo broń +5 a gracz B ma bron +1, to przeciwnicy skalują się do gracza z bronią +5 dodając jeszcze 1 poziom. Walki z bossami przy większej liczbie graczy są scalowane w ten sposób, że boss ma więcej HP i przede wszystkim małych pomagierów jest o wiele więcej, gdzie arena już jest kompletnie zasrywana przez oponentów i nie ma w tym kompletnie funu. -Chcesz wymaxować grę? Powodzenia. Mapy są losowe i to jest OK, ale losowe też są questy, co też by było okej, gdyby nie to, że twórcy nawet to zje*ali. Powiedzmy, że macie questa, gdzie potrzebujecie 3 kluczy, by aktywować jakieś przejście. Wszystko fajnie...Tylko gra Wam zrespi 2 klucze xD Po prostu taka losowość, że często wylosowany quest jest niemożliwy do wykonania, bo się źle ilość kluczy zlosowała na mapie. Ta gra ma bardzo dobre oceny - Wy graliście w to wgl? Czy po prostu ktoś Wam powiedział, że gra jest dobra, więc też tak twierdzicie, bo jesteście zbyt głupi, żeby popatrzeć na to obiektywnie?Pokaż więcejPokaż mniej
Źródło: oryginalne recenzje użytkowników Steam. Głosy pomocności to archiwalny zapis, nie dane na żywo. Ostatni zbiór: 15.08.2026.