ZalecaneGracz Steam
Dawno, dawno temu, kiedy komputery nie posiadały jeszcze kart graficznych (really!) a myszka stanowiła jedynie zbędny dodatek do gier komputerowych, na ekranach monitorów rządził trio interesujących twardzieli. Pierwszym z nich, był Duke Nukem, potocznie zwany "Księciem". Blond mięśniak z lustrzankami na nosie, żując gumę i sypiąc na lewo i prawo sarkastycznymi i naładowanymi pewnością siebie komentarzami, lał bez zbędnych pytań i kopał w tyłki, bandę kosmicznych świń. Tych świń, które odważyła się uprowadzić słodkie, wyginające pikselowanymi piersiami i bioderkami, dziewczyny z Nowojorskich ulic. Jego dziewczyny! Zaraz za nim, pojawił się Caleb, ubrany w stary płasz, kowbojskie buty i popruty kapelusz. W silnych rękach dzierżył pewnie obrzyna, a gdzieś przez plecy przewiesił widły ... tak, widły. Co prawda, ledwo co wygrzebał się z ziemi i trochę zalatywał zgnilizną a jego „grobowy” dowcip śmieszył tylko wybranych, jednak z uporem lepszej sprawy, rozprawiał się z gracją Mrocznego Kaznodziei z piekielnymi legionami wypełzającymi z bram otchłani. Ostatni z trzech Amigo, który uzupełniał ten zacny triumwirat, wyskoczył bezpośrednio z kolorowych uliczek orientu. Stary dziad z kozią brodą, do tego z śmiesznym, japońsko-angielskim akcentem, Lo Wang biegał po ulicach z ostrą, niczym jego dowcipy, kataną i z szaleńczym śmiechem na ustach, ciął na plasterki wyłaniające się zza budynków demony i inne diabelstwa. Tak było kiedyś – kiedy w gry FPP grało się jeszcze na strzałkach (cholera, mnie to zostało do dziś!) a WSAD kojarzył się z czymś raczej sprośnym niż aktualnym standardem gry na klawiaturze. A jak jest dzisiaj, kiedy Shadow Warrior ponownie zawitał na monitorach i obszernych dyskach nowoczesnych komputerów? Gra stworzona przez polskie studio Flying Wild Hog, nawiązuje do oryginalnej gry z 1997 roku zarówno postacią Lo Wanga (młodszego co prawda, ale wciąż zwariowanego) oraz bardzo przyjemną i relaksującą RZEŻNIĄ! O tak – to z iloma przeciwnikami przyjdzie się nam zmierzyć, jest naprawdę imponujące. Nie są to co prawda liczby porównywalne do legionów z Painkillera ani Poważnego Sama (w mojej ocenie – na szczęście), bliżej im jednak do ilości przeciwników jacy pojawili się w Hard Reset. Zapewne fakt, iż obie gry stworzyło to samo studio nie ma tutaj nic do rzeczy ;) Jako ciekawostkę można dodać, ze motywy z tej i innych gier studia, kilkakrotnie pojawiają się w Shadow Warriorze a to w postaci tapet, a to w postaci automatów do gier, które stanowią wystrój wnętrz. Wracając jednak do meritum, stwierdzam, że o ile przeciwników jest sporo, to nie są oni zbyt zróżnicowani. Nie przeszkadza to jednak za bardzo w rozgrywce, ponieważ ta koncentruje się przede wszystkim na samej walce a nie kontemplowaniu różnic w facjatach. Walki przeważnie rozgrywają się na otwartych przestrzeniach, gdzie można poskakać i postrzelać z dość rozbudowanego arsenału. Zestaw z jakim biega Lo Wang, nie odbiega zasadnioczo od większości gier FPP – jest pistolet, karabin, strzelba i tak dalej. Uniwersalne zestawy z delikatnymi modyfikacjami. Przyjemna jest możliwość upgradowania broni za znalezione podczas gry pieniądze. Osobiście, musze jednak przyznać, ze najprzyjemniej używało się samej katany – szczególnie kiedy poznaliśmy nowe umiejętności walki - dzięki którym, staje się ona naprawdę potężną bronią. Same umiejętności rozwijamy dzięki doświadczeniu jakie nabywamy poprzez mordowanie diabelskich pomiotów. Jest to chyba jedna z niewielu gier, gdzie czerpałem przyjemność z używania broni ręcznej. W FPPach zazwyczaj wolę jednak wygarniać prosto z lufy w twarz nadbiegającego bota ;) Jednak w tym wypadku, możliwość szatkowania przeciwników na plasterki jest bezcenna i bardzo satysfakcjonująca ;) Co się tyczy samej rozgrywki - w pewnych momentach, przyzwyczajony do dość prostej i łatwej zabawy, musiałem się jednak sporo napocić, szczególnie w końcowych etapach. Ilość pojawiających się przeciwników, przyprawiała mnie o ból głowy. Brak apteczek i amunicji, powodował, iż cierpiała nie tylko postać ale i klawiatura z myszką. To chyba dobry znak – jak na grę single player. Bo multi tu nie ma, co warto odnotować. Rozgrywka to Old Shool – tutaj chodzi tylko o mordowanie hord przeciwników. Czasami poszukać przełącznika, pochodzić po mapie tam i z powrotem, pooglądać te same widoczki i posłuchać sarkastycznych i epatujących pewnością siebie odzywek młodego nerda, miłośnika komiksów i strojów batmana. Lo Wang jest zabawny, ale czegoś mi u niego jednak brakowało., może większego szaleństwa i koziej bródki jego starszej wersji ;) Graficznie gra prezentuje się myślę – dobrze. Nie jest źle, nie jest nijako – po prostu jest – standard. Jeżeli chodzi o fabułę i postacie poboczne – interesująco, orientalnie i ciekawie – ale bez szaleństw. Reasumując, bo wywód robi się za długi, gra jest przyjemną odskocznią, coś na odstresowanie po pracy lub na poklikanie godzinę dziennie. W innym wypadku może się bardzo szybko znudzić, zatem należy ją sobie dawkować z umiarem. Pozycja na relaks, na całkowicie odstresowującą rąbankę :) Gra na pewno nie dla każdego - trzeba lubić taki gatunek. A sam Lo Wang – cóż – musi jeszcze dorosnąć. I nie łykać wszystkiego co mu się mówi, niczym młody pelikan, bo naiwny choć dobry z niego chłopak ;)Pokaż więcejPokaż mniej
13,1 godz. w chwili recenzji77 osób uznało to za pomocne