PolecaneGracz Steam
Tytuł pełen dwoistości w większości jego aspektów. Łączy w sobie pozornie sprzeczny dualizm: rozgrywki lekkiej z poruszaniem trudnych tematów. Oferuje momenty pełne napięcia i akcji, lecz z częstymi możliwościami wytchnienia w intelektualnych czy zwyczajnie próżniaczych przyjemnościach. Jest to produkcja bliska wybitności, choć brodząca po kolana w tandecie. Dwoistość pierwsza: dwie wielkie historie z dwóch różnych miast - Tokyo i Osaka, rok 1989. Kapitol Japonii oglądamy oczami młodego yakuzy Kazuma Kiryu. To brutalny wychowanek sierocińca, który dopiero poznaje na własnej skórze intrygi polityczne pomiędzy rodzinami w walce o władzę nad klanem. Wiedzę tą przyswaja poprzez konsekwencje wynikające z prostego zlecenia odebrania długu. Konsekwencje których celem nie jest bezpośrednio nawet on sam, a stawiające go w konflikcie z dawnymi kolegami. Osaka jest nam natomiast przedstawiona przez pryzmat Goro Majima - będącego wzorem kurtuazji wobec klientów oraz rozsądku kierownika wielkiego klubu kabaretowego "Grand", który ma to intratne stanowisko... w ramach kary za nieposłuszeństwo jako dawny yakuza. Otrzymuje zlecenie będące jego szansą na powrót w dawne łaski i opuszczenie miasta będącego jego więzieniem. Banalność zlecenia szybko okazuje się złudna w obliczu konfliktu interesów innej grupy. Dwoistość druga: tragedia przeplata się tu z komedią. Jak należałoby oczekiwać po kryminalnym scenariuszu - śmierć krąży nad oboma protagonistami i kąsa tych, którzy się do nich zbliżą. Postać którą właśnie zaczynaliśmy lubić umiera, sytuacje dążące do pozytywnych rozwiązań potrafią przybrać momentalnie zły obrót. Scenariusz prowadzi nasz umysł na zwodnicze manowce pozytywnych kulminacji, aby z zaskoczenia dać nam kopa w żebra. Szponiastą łapą chwyta nas znienacka za serce i próbuje wycisnąć łzy z oczu. Na osłodę i złagodzenie podsuwa nam zarazem dziesiątki pobocznych zadań o slapstikowym wręcz poziomie absurdalności humoru. Yakuza poszukujący dla małego chłopca skradzionej gry wideo? A może rozwiązujący krzyżówki? Zaręczam, to nawet nie początek absurdalnych misji pobocznych. Dwoistość trzecia: dramatyczna fabuła wciągająca i angażująca, trudno od niej się oderwać... Chyba że mówimy o śpiewaniu karaoke, grze na automatach, bilardzie, zbieraniu kart telefonicznych ze skąpo ubranymi Japonkami, łowieniu ryb, graniu w karty oraz kości, podrywaniu dziewcząt w teleklubie, wyścigu miniaturowych samochodzików... i człowiek zapomniałby gdzie ma teraz iść względem fabuły, dobrze że jest to zaznaczane na mapie (najczęściej). Aktywności tego rodzaju jest od zatrzęsienia i jeszcze trochę. Każda z nich jest oddzielną grą samą w sobie. Ba, na automatach można pograć w 4 autentyczne gry z końca lat 80-tych! Dwoistość czwarta: dwie poważne podlinie fabularne. Kiryu zostaje agentem nieruchomości, a Majima prowadzi mniejsze kluby kabaretowe. Obie stanowią solidne źródło dochodu dla odpowiedniej postaci. Ukończenie obu pozwala jeszcze lepiej rozwinąć znane style walki (zdejmowane są ograniczenie w ramach postępu fabularnego podliniii) oraz odblokować ukryty czwarty styl. Gra jest przesycona walką wręcz. Ustawicznie jesteśmy zaczepiani na ulicach przez chuliganów bądź napadani przez członków yakuzy. Praktycznie jesteśmy zmuszeni do ciągłej walki - czy to z racji scenariusza, zadań pobocznych czy też jest to spowodowane pojawieniem się grupki osób szukającej zaczepki. A że nasze chłopaki bić się potrafią, to idzie nam się rychło przekonać. Każda postać ma po trzy podstawowe style walki i jeden jako nagroda za realizację zadań związanych z zarządzaniem nieruchomościami czy kabaretem. Style różnią się szybkością, siłą uderzeń, manewrami, ale również mają pewne właściwości jak choćby automatyczne podnoszenie elementów otoczenia i używanie ich jako oręża w walce czy umiejętność szybkiego schodzenia z linii ciosu przy utracie możliwości chwytania przeciwnika, Walka jest dynamiczna i bardzo urozmaicana poprzez akcje wykonywane z użyciem Heat - napełniony wskaźnik pozwala na dewastujące wykończenia albo wyszukane manewry w walce. Wspomniane wykończenia mają też swoją kontekstowość zależną od używanej aktualnie broni czy... znajdujących się blisko elementów krajobrazu! Dylematem bywa czy użyć do wykończenia trzymanego przedmiotu czy pochwyconym przeciwnikiem nie grzmotnąć o barierkę? Paradoksalnie, po tak brutalnym potraktowaniu przeciwnicy utykając i przepraszając udają się w swoją stronę, choć dałbym głowę sobie uciąć, że część wykończeń powinna owocować śmiercią albo trwałym kalectwem! Dwoistość piąta: rozwój postaci opiera na spieniężaniu umiejętności oraz na wypełnianiu aktywności. Za gotówkę kupujemy posiłki w restauracjach (tak można zaleczyć wszelkie rany!), przedmioty w sklepach i... manewry czy właściwości stylu walki jak choćby silniejsze uderzenia czy wzrost stanu zdrowia. Pokonani przeciwnicy tracą pieniądze - im bardziej wyszukany sposób wygrania walki, tym więcej. Manewry bojowe na drzewkach umiejętności wymagają uiszczenia opłaty z ich nabycie (tylko nieliczne są do nauczenia u odpowiednich dla danego stylu mistrzów). Natomiast CP czyli punkty za wypełnianie aktywności (bardzo szeroka kategoria: od zwykłego chodzenia, walki, po zjedzenie całości z karty dań danego lokalu po osiągnięcie czegoś w jednej z dziesiątek małych gier, itd.) pozwalają szybciej zdobywać pieniądze, biegać czy dostarczają określonych unikatowych przedmiotów albo pomagają szybciej ściągać należności czy dostarczają hostess do pracy. Dwoistość szósta: mariaż współczesnej technologii muzycznej z duchem lat 80-tych. Odwiedziny na dyskotece czy w barze karaoke utwierdzą nas w opinii, że kompozytorzy odrobili pracę domową o klimacie muzyki z tamtych lat. Utwory brzmią dość podobnie od ówczesnych szlagierów dla parkietu. Ścieżka dźwiękowa jest silnym atutem tej gry, utwory synchronicznie kreują nastrój wraz z obrazem przedstawionym przez filmy czy nasze działania. Warto zaznaczyć, że każdy styl walki ma odpowiadający mu kawałek. Starałem się unikać jak ognia mówienia o fabule, ponieważ uważam, że lepiej doświadczyć tego na własnej skórze. Jest to jednak kawał porządnego scenopisarstwa w dziedzinie powieści równoległej. Jak zostaną splecione ze sobą losy dwóch obcych sobie protagonistów? To trzeba doświadczyć samemu, a warto! Ciekawostką jest też obecność pewnych postaci czy wątków w dalszych częściach serii - w zupełnie nieoczekiwanej czasem roli. Dotyczy to też postaci z części zadań pobocznych. Gra posiada sporo osiągnięć - zarówno za progres fabularny jak i wyjątkowe oddanie wypełnianiu aktywności pobocznych. Niestety, niektóre mają określone warunki realizacji i można je w zwyczajnym toku gry przegapić! Dla kompletu zmuszeni będziemy zdobyć biegłości nie tylko w walce, ale choćby i w mahjongu czy karaoke. Gwoli podsumowania powiem, że jest to tytuł bliski wybitności po ukończeniu którego chcemy od razu rozpocząć kolejną część aby poznać dalsze losy bohaterów. Gra to seans porządnego japońskiego dramatu kryminalnego o yakuzie - organizacji będącej fenomenem samym w sobie. ZALETY: - Scenariusz! - Mnogość przeróżnych aktywności - Znakomita ścieżka muzyczna - Dynamiczne walki z widowiskowymi wykończeniami - Specyficzny japoński humor WADY: - Pogrążenie się w zalewie aktywności potrafi wybić z nastroju fabuły (choć nie musi...) - Komuś może nie podejść ten japoński rodzaj humoru...? Osoby, które grałyby w tę grę: - Kinji Fukasaku - Sadao Nakajima - Takeshi Kitano Osoby, które nie grałyby w tę grę: - Iemitsu Tokugawa - Nick Conklin - Stanley White Więcej moich recenzji na wartym obserwowania kuratorze Recenzje na 100%... osiągnięć . Publikacja recenzji także na Świecie Recenzji .Pokaż więcejPokaż mniej
477,9 godz. w chwili recenzji45 osób uznało to za pomocne